ตอนที่ 3.2 มาเป็นผู้ชายของฉันเถอะ

และเพราะว่าชายหนุ่มนั้นตกใจกับการกระทำของเธอ ทำให้เขาเอ่ยเรียกชื่อของหญิงสาวมาดื้อ ๆ จนตัวเองก็ตกใจที่เอ่ยออกไปแบบนั้นกับเธอ

แล้วดูเหมือนว่าเค้กส้มเองก็จะรู้สึกว่าผู้ชายตรงหน้านั้นดูไม่ค่อยโอเคกับการกระทำนี้สักเท่าไหร่ เธอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองเขาพร้อมกับกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะดึงชายเสื้อของเขาลงช้า ๆ แล้วดันตัวเองให้ไปนั่งที่เบาะข้างคนขับนิ่ง

“ฉันก็แค่อยากรู้อยากเห็นนิดหน่อย ก็ไม่เห็นว่านายจะต้องตะคอกเสียงดังแบบนี้เลยนิ” เธอพูดออกมาพร้อมกับทำแก้มป่อง ถึงแม้จะรู้ตัวเองดีว่าเรื่องนี้ตัวเองนั้นผิดเต็มประตู แต่ถึงอย่างนั้นสำหรับเธอแล้วก็ไม่เคยที่จะต้องขอโทษใครมาก่อน และอีกอย่างผู้ชายคนนี้เองก็เป็นแค่คนขับรถ เธอเลยไม่รู้สึกว่าจะต้องเอ่ยคำขอโทษออกไป

“ยังไงคุณหนูเองก็เป็นผู้หญิง กำลังเป็นสาวเป็นแซ่จะทำอย่างนี้กับผู้ชายคนอื่นไปเรื่อยไม่ได้นะครับ” ทรัมป์สะกดความร้อนรุ่มในกายและในใจของตัวเองเอาไว้อย่างหนัก ก่อนจะเอ่ยออกไปราวกับว่ากำลังสั่งสอนหญิงสาว

หลังจากที่เขาพูดออกไปเค้กส้มเองก็เงียบโดยที่ไม่พูดอะไรออกมา ใบหน้าของเธอดูออกเลยว่ากำลังงอนไม่ผิดแน่ แต่ถึงอย่างนั้นเขาเองก็ยังอยากให้เธอรู้จักรักนวลสงวนตัวมากกว่านี้

“ที่ผมพูดไม่ได้หมายความว่าคุณหนูไม่ดี แล้วคุณหนูเองก็ไม่ควรงอนผมในเรื่องนี้นะครับ ผมมาทำงานที่นี่ในฐานะคนขับรถก็จริง แต่คุณหนูก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะทำอะไรกับร่างกายของผมไปเรื่อยได้ คุณหนูเข้าใจใช่ไหมครับ”

“อืม”

เธอตอบออกมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจสักเท่าไหร่ จนทำให้ทรัมป์นั้นต้องเหลือบสายตาไปมองเธออย่างคนที่กำลังประเมินสถานการณ์ตรงหน้า ก่อนที่เขาจะถอนหายใจออกมาเล็กน้อย แล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิม

“ผมเป็นห่วงคุณหนูนะครับ.. ถึงผมจะมั่นใจว่าตัวเองสามารถควบคุมอารมณ์ได้ระดับหนึ่ง แต่ยังไงผมก็เป็นผู้ชายนะครับ ถ้าคุณหนูมายั่วผมไปมากกว่านี้ผมเองก็ไม่รับรองความปลอดภัย” และนี่คงเป็นความจริงใจที่มากที่สุดเท่าที่คนอย่างทรัมป์จะพูดออกมากับผู้หญิงคนหนึ่งได้ แต่สิ่งที่คำให้เขาผิดคาดเลยก็คือคำตอบของหญิงสาว

“แล้วถ้าฉันอยากจะยั่วแบบนี้ไปทุกวัน นายจะทำไม” เพราะนอกจากเค้กส้มจะดูไม่ได้สนใจในคำเตือนของเขาแล้ว เธอได้เปลี่ยนสีหน้าจากผู้หญิงขี้งอนเมื่อครู่ มาเป็นใบหน้าทะเล้นก่อนจะหันมาจ้องหน้าแล้วยิ้มแป้นให้เขา

“ว่ายังไง.. ถ้าฉันบอกว่าฉันอยากจะยั่วนายไปแบบนี้ทุกวัน นายจะยอมมาเป็นคนของฉันไหม คนของฉันที่ไม่ใช่แค่คนขับรถ แต่มาเป็นผู้ชายของฉัน มาเป็นพ่อของลูกฉันและอยู่กับฉันไปตลอดชีวิต” คำพูดของเธอนั้นทำให้ทรัมป์ได้แต่อ้าปากหวอ อย่างคนที่ไม่คิดว่าจะได้ยินคำพูดนี้จากผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าคุณหนู

“ยัยเด็กแก่แดด!” แต่นอกจากที่เขาไม่ตอบรับหรือปฏิเสธคำพูดนั้นของเธอแล้ว เขายังยกมือข้างหนึ่งไปดีดหน้าผากของเธอเบา ๆ พร้อมกับคำพูดที่หลุดออกมาอย่างคนลืมตัว

และดูเหมือนว่าเค้กส้มเองก็จะไม่ได้สนใจอะไรคำพูดเหล่านั้นสักเท่าไหร่ เธอยกมือขึ้นมารูปหน้าผากของตัวเองป้อย ๆ ก่อนจะหันมามองชายหนุ่มอีกครั้ง

“จากใบประวัติของนายอายุก็ไม่ได้ห่างจากฉันสักเท่าไหร่หรอก ก็แค่สี่ปีเองปะ จะมาเรียกฉันว่ายัยเด็กแก่แดดก็ไม่ใช่มั้ยล่ะ” และไม่รู้ว่าเพราะอะไร หรืออาจจะเป็นเพราะว่าเธอนั้นปักธงแล้วว่าจะต้องเอาผู้ชายคนนี้มาเป็นก้างขวางคองานแต่งครั้งนี้ให้ได้ จึงทำให้ทุกคำพูดของชายหนุ่มนั้นสำหรับเค้กส้มแล้วมันกลับดูอ่อนโยนไปเสียหมด

เพราะหากเป็นนิสัยของเธอแล้วขนาดพ่อที่พูดจาดี สำหรับเธอแล้วกลับฟังไม่เข้าหูเองก็หลายครั้ง เธอพยายามจะปรับเปลี่ยนนิสัยที่เอาแต่ใจและมองอะไรก็ขวางหูขวางตาไปหมดอยู่หลายครั้ง แต่ทุกครั้งที่เธอพยายามจะเปลี่ยนแปลงนิสัยตัวเองมันกลับทำให้รู้สึกว่ารอบกายน่าหงุดหงิดหมด จนสุดท้ายแล้วเธอก็รู้ตัวว่ากลายเป็นคนที่โลกหมุนรอบตัวเองย่อม ๆ

“น่านะ.. ทรัมป์ปี้นายมาเป็นผู้ชายของฉันเถอะนะ นายเองก็ยังไม่มีแฟนยังไม่ได้แต่งงาน อายุก็ปูนนี้แล้วถ้าไม่รีบผลิตลูกตอนนี้นายจะแก่ก่อนมีลูกเอานะ น่านะ.. แม่ของลูกนายหาดีกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว” หญิงสาวพูดจบก็จะใช้ปลายนิ้วของตัวเองไปเชยคางของชายหนุ่มแล้วหันใบหน้าของเขาให้มามองเธอชัด ๆ ก่อนที่จะร่ายสรรพคุณของตัวเองอีกครั้ง

“นอกจากจะรวยแล้วก็ยังสวยอีกด้วย ยังสดยังซิงผิวก็นุ่มเด้ง ออกกำลังกายวันละ 2 ชั่วโมงรับรองร่างกายแข็งแรงฟิตปึ๋งปั๋ง ผลิตลูกแค่ครั้งสองครั้งติดแน่นอน.. หาดีกว่านี้ไม่ได้แล้วนะ มาเป็นผู้ชายของฉันเถอะ!”

“ไม่เอาครับ”