LOGINและเพราะว่าชายหนุ่มนั้นตกใจกับการกระทำของเธอ ทำให้เขาเอ่ยเรียกชื่อของหญิงสาวมาดื้อ ๆ จนตัวเองก็ตกใจที่เอ่ยออกไปแบบนั้นกับเธอ
แล้วดูเหมือนว่าเค้กส้มเองก็จะรู้สึกว่าผู้ชายตรงหน้านั้นดูไม่ค่อยโอเคกับการกระทำนี้สักเท่าไหร่ เธอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองเขาพร้อมกับกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะดึงชายเสื้อของเขาลงช้า ๆ แล้วดันตัวเองให้ไปนั่งที่เบาะข้างคนขับนิ่ง
“ฉันก็แค่อยากรู้อยากเห็นนิดหน่อย ก็ไม่เห็นว่านายจะต้องตะคอกเสียงดังแบบนี้เลยนิ” เธอพูดออกมาพร้อมกับทำแก้มป่อง ถึงแม้จะรู้ตัวเองดีว่าเรื่องนี้ตัวเองนั้นผิดเต็มประตู แต่ถึงอย่างนั้นสำหรับเธอแล้วก็ไม่เคยที่จะต้องขอโทษใครมาก่อน และอีกอย่างผู้ชายคนนี้เองก็เป็นแค่คนขับรถ เธอเลยไม่รู้สึกว่าจะต้องเอ่ยคำขอโทษออกไป
“ยังไงคุณหนูเองก็เป็นผู้หญิง กำลังเป็นสาวเป็นแซ่จะทำอย่างนี้กับผู้ชายคนอื่นไปเรื่อยไม่ได้นะครับ” ทรัมป์สะกดความร้อนรุ่มในกายและในใจของตัวเองเอาไว้อย่างหนัก ก่อนจะเอ่ยออกไปราวกับว่ากำลังสั่งสอนหญิงสาว
หลังจากที่เขาพูดออกไปเค้กส้มเองก็เงียบโดยที่ไม่พูดอะไรออกมา ใบหน้าของเธอดูออกเลยว่ากำลังงอนไม่ผิดแน่ แต่ถึงอย่างนั้นเขาเองก็ยังอยากให้เธอรู้จักรักนวลสงวนตัวมากกว่านี้
“ที่ผมพูดไม่ได้หมายความว่าคุณหนูไม่ดี แล้วคุณหนูเองก็ไม่ควรงอนผมในเรื่องนี้นะครับ ผมมาทำงานที่นี่ในฐานะคนขับรถก็จริง แต่คุณหนูก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะทำอะไรกับร่างกายของผมไปเรื่อยได้ คุณหนูเข้าใจใช่ไหมครับ”
“อืม”
เธอตอบออกมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจสักเท่าไหร่ จนทำให้ทรัมป์นั้นต้องเหลือบสายตาไปมองเธออย่างคนที่กำลังประเมินสถานการณ์ตรงหน้า ก่อนที่เขาจะถอนหายใจออกมาเล็กน้อย แล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิม
“ผมเป็นห่วงคุณหนูนะครับ.. ถึงผมจะมั่นใจว่าตัวเองสามารถควบคุมอารมณ์ได้ระดับหนึ่ง แต่ยังไงผมก็เป็นผู้ชายนะครับ ถ้าคุณหนูมายั่วผมไปมากกว่านี้ผมเองก็ไม่รับรองความปลอดภัย” และนี่คงเป็นความจริงใจที่มากที่สุดเท่าที่คนอย่างทรัมป์จะพูดออกมากับผู้หญิงคนหนึ่งได้ แต่สิ่งที่คำให้เขาผิดคาดเลยก็คือคำตอบของหญิงสาว
“แล้วถ้าฉันอยากจะยั่วแบบนี้ไปทุกวัน นายจะทำไม” เพราะนอกจากเค้กส้มจะดูไม่ได้สนใจในคำเตือนของเขาแล้ว เธอได้เปลี่ยนสีหน้าจากผู้หญิงขี้งอนเมื่อครู่ มาเป็นใบหน้าทะเล้นก่อนจะหันมาจ้องหน้าแล้วยิ้มแป้นให้เขา
“ว่ายังไง.. ถ้าฉันบอกว่าฉันอยากจะยั่วนายไปแบบนี้ทุกวัน นายจะยอมมาเป็นคนของฉันไหม คนของฉันที่ไม่ใช่แค่คนขับรถ แต่มาเป็นผู้ชายของฉัน มาเป็นพ่อของลูกฉันและอยู่กับฉันไปตลอดชีวิต” คำพูดของเธอนั้นทำให้ทรัมป์ได้แต่อ้าปากหวอ อย่างคนที่ไม่คิดว่าจะได้ยินคำพูดนี้จากผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าคุณหนู
“ยัยเด็กแก่แดด!” แต่นอกจากที่เขาไม่ตอบรับหรือปฏิเสธคำพูดนั้นของเธอแล้ว เขายังยกมือข้างหนึ่งไปดีดหน้าผากของเธอเบา ๆ พร้อมกับคำพูดที่หลุดออกมาอย่างคนลืมตัว
และดูเหมือนว่าเค้กส้มเองก็จะไม่ได้สนใจอะไรคำพูดเหล่านั้นสักเท่าไหร่ เธอยกมือขึ้นมารูปหน้าผากของตัวเองป้อย ๆ ก่อนจะหันมามองชายหนุ่มอีกครั้ง
“จากใบประวัติของนายอายุก็ไม่ได้ห่างจากฉันสักเท่าไหร่หรอก ก็แค่สี่ปีเองปะ จะมาเรียกฉันว่ายัยเด็กแก่แดดก็ไม่ใช่มั้ยล่ะ” และไม่รู้ว่าเพราะอะไร หรืออาจจะเป็นเพราะว่าเธอนั้นปักธงแล้วว่าจะต้องเอาผู้ชายคนนี้มาเป็นก้างขวางคองานแต่งครั้งนี้ให้ได้ จึงทำให้ทุกคำพูดของชายหนุ่มนั้นสำหรับเค้กส้มแล้วมันกลับดูอ่อนโยนไปเสียหมด
เพราะหากเป็นนิสัยของเธอแล้วขนาดพ่อที่พูดจาดี สำหรับเธอแล้วกลับฟังไม่เข้าหูเองก็หลายครั้ง เธอพยายามจะปรับเปลี่ยนนิสัยที่เอาแต่ใจและมองอะไรก็ขวางหูขวางตาไปหมดอยู่หลายครั้ง แต่ทุกครั้งที่เธอพยายามจะเปลี่ยนแปลงนิสัยตัวเองมันกลับทำให้รู้สึกว่ารอบกายน่าหงุดหงิดหมด จนสุดท้ายแล้วเธอก็รู้ตัวว่ากลายเป็นคนที่โลกหมุนรอบตัวเองย่อม ๆ
“น่านะ.. ทรัมป์ปี้นายมาเป็นผู้ชายของฉันเถอะนะ นายเองก็ยังไม่มีแฟนยังไม่ได้แต่งงาน อายุก็ปูนนี้แล้วถ้าไม่รีบผลิตลูกตอนนี้นายจะแก่ก่อนมีลูกเอานะ น่านะ.. แม่ของลูกนายหาดีกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว” หญิงสาวพูดจบก็จะใช้ปลายนิ้วของตัวเองไปเชยคางของชายหนุ่มแล้วหันใบหน้าของเขาให้มามองเธอชัด ๆ ก่อนที่จะร่ายสรรพคุณของตัวเองอีกครั้ง
“นอกจากจะรวยแล้วก็ยังสวยอีกด้วย ยังสดยังซิงผิวก็นุ่มเด้ง ออกกำลังกายวันละ 2 ชั่วโมงรับรองร่างกายแข็งแรงฟิตปึ๋งปั๋ง ผลิตลูกแค่ครั้งสองครั้งติดแน่นอน.. หาดีกว่านี้ไม่ได้แล้วนะ มาเป็นผู้ชายของฉันเถอะ!”
“ไม่เอาครับ”
ตอนที่ 28 งานแต่งงานของเราหลังจากที่สองพ่อลูกนั้นได้ปรับความเข้าใจกันแล้ว ทุกอย่างก็ดูเหมือนจะดีขึ้นทันตาเห็น จนเมื่อถึงเวลาอันสมควร ประตูบานยักษ์ของห้องจัดเลี้ยงได้เปิดออกอย่างช้า ๆ ท่ามกลางเสียงดนตรีบรรเลงที่ขับกล่อมให้บรรยากาศอบอวลราวกับว่ากำลังอยู่ในเทพนิยายก็ไม่ปาน แขกเหรื่อนับร้อยต่างลุกขึ้นยืนพลางจับจ้องไปยังเจ้าสาวผู้เลอโฉมที่ค่อย ๆ ก้าวเดินเข้ามาเค้กส้มในชุดวิวาห์สีขาวบริสุทธิ์ดูสง่างามราวกับพญาหงส์ มือบางคล้องแขนเสี่ยเทวทัต ไว้แน่น ทั้งคู่เดินเคียงคู่กันไปตามทางเดินที่โรยด้วยกลีบกุหลาบ ใบหน้าของเสี่ยเทวทัตในวันนี้ไม่ได้ดูดุดันเหมือนเก่า แต่กลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความภาคภูมิใจและแววตาที่รื้นด้วยน้ำตาแห่งความปีติที่ปลายทางของผืนพรมแดงนั้นมีทรัมป์ในชุดสูทเจ้าบ่าวเนี้ยบกริบ นั่งยิ้มกว้างจนปากจะฉีกถึงหูอยู่บนรถเข็นที่ประดับประดาด้วยดอกไม้สีขาวสะอาดตา แม้ร่างกายช่วงล่างจะยังไร้เรี่ยวแรง แต่แววตาของเขากลับเปี่ยมไปด้วยพลังและรักแท้ ทันทีที่เขาสบตาเจ้าสาวที่กำลังเดินตรงมา หัวใจของชายหนุ่มก็พองโตจนลืมความเจ็บปวดจากอาการบาดเจ็บไปหมดสิ้น
“พ่อรู้ว่าสิ่งที่พ่อทำมันลบออกจากหัวใจและความรู้สึกของลูกได้ไม่ง่าย.. และพ่อไม่ได้มาที่นี่เพื่อขอให้ลูกรักพ่อหรือให้อภัยคนพ่อหรอกนะ แต่อย่างน้อย.. พ่อแค่อยากบอกลูกว่า ที่พ่อเกือบเสียลูกไปในวันนั้น มันทำให้พ่อรู้ว่าเงินทองพวกนี้มันไม่มีค่าเลยถ้าไม่มีลูกอยู่” เค้กส้มยังคงนิ่งฟังคำพูดเหล่านั้นของเสี่ยเทวทัตทุกคำความทรงจำร้าย ๆ ที่ถูกบังคับยังคงชัดเจนมาโดยตลอด แต่ความจริงที่ว่าพ่อเกือบจะเสียสติไปตอนที่เธอประสบอุบัติเหตุก็เป็นเรื่องจริง เธอค่อย ๆ หันไปมองสบตากับชายแก่ตรงหน้าเป็นครั้งแรก คนที่เธอเคยคิดว่ายิ่งใหญ่และน่าเกรงขามที่สุด บัดนี้กลับดูแก่ชราและเต็มไปด้วยความโดดเดี่ยว“พ่อรู้ไหมว่าหนูเจ็บแค่ไหน..” เธอเอ่ยออกมาเสียงสั่นพร่า“หนูเกลียดวันที่พ่อบังคับหนูที่สุด”“พ่อรู้.. พ่อขอโทษ” เสี่ยเทวทัตก้มหน้าลงอย่างคนที่รู้สึกผิดจริง ๆ ไม่ใช่แค่เสแสร้ง“พ่อแค่อยากให้ลูกมีความสุขจริง ๆ แม้ว่ามันจะเป็นความสุขที่ไม่ได้มาจากพ่อก็ตาม” ทันทีที่เขาพูดออกมาแบบนั้นความเงียบก็เข้าปกคลุมห้องอีกคร
ตอนที่ 27 เปิดใจ1 เดือนต่อมาบรรยากาศในห้องแต่งตัวที่ตกแต่งหรูหรา อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดอกไม้และ เครื่องสำอางราคาแพง พร้อมกับร่างบอบบางของเค้กส้มที่นั่งอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ ภาพในกระจกนั้นสะท้อนให้เห็นว่าคนที่นั่งอยู่นั่นคือเจ้าสาวที่งดงามราวกับนางฟ้าในเทพนิยาย รอยยิ้มที่ประดับบนใบหน้านั้นช่างสดใสและเปี่ยมไปด้วยความสุข จนเธอเองยังแทบไม่เชื่อสายตาเธอหวนนึกถึงวันที่ไปลองชุดครั้งแรก วันที่ใบหน้าหมองเศร้าและดวงตาคู่นี้มีแต่ร่องรอยของความทุกข์ระทม ชีวิตเธอในช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมาเหมือนอยู่บนรถไฟเหาะ จากความเกลียดชังเข้าไส้สู่ความรักที่ยอมแลกได้แม้แต่ชีวิตในขณะที่เธอกำลังตกอยู่ในภวังค์นั้น เสียงประตูบานใหญ่ก็ถูกเปิดออกเบา ๆ พร้อมกับร่างของป้าอุ่น แม่นมที่เลี้ยงเธอมาตั้งแต่จำความได้เดินเข้ามาในห้อง ป้าอุ่นหยุดชะงักพลางยกมือขึ้นทาบอกทันทีที่เห็นใบหน้าของหญิงสาว แววตาที่มองคุณหนูของเธอนั้นเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจและตื้นตันจนหน้าบานเป็นกระด้ง“คุณหนูของป้า.. สวยที่สุดเท่าที่ป้าเคยเห็นผู้หญิงใส่ชุดเจ้าสาวมาเลยค่ะ สวยมากจริง ๆ สวยจนป
เค้กส้มกดกริ่งเรียกเสียงดังลั่น ทำให้ห้องพักฟื้นที่เคยเงียบสงัดกลับมาวุ่นวายอีกครั้ง ทีมแพทย์และพยาบาลกุลีกุจอเข้ามาตรวจเช็กอาการเบื้องต้นอย่างละเอียด ทรัมป์พยายามจะขยับตัวลุกขึ้นนั่งตามสัญชาตญาณ ทว่าเขากลับต้องชะงักเมื่อพบความผิดปกติบางอย่างที่ทำให้ลมหายใจสะดุด“ทำไมขาผม..” เสียงแหบพร่าของเขาทำให้มือที่กำลังกุมมือเขาอยู่สั่น คุณหมอเจ้าของไข้มีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาทันทีหลังจากทดสอบการตอบสนองที่ปลายเท้า“แรงกระแทกทำให้กระดูกสันหลังช่วงล่างบาดเจ็บสาหัสครับ เส้นประสาทถูกกดทับจนทำให้สูญเสียความรู้สึกที่ขาทั้งสองข้าง.. ตอนนี้คนไข้ยังเดินไม่ได้ครับ” คำวินิจฉัยนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจ ใบหน้าของเขาที่ดีใจเมื่อฟื้นขึ้นมาเห็นหญิงสาวอีกครั้ง บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกที่เหมือนชีวิตของเขากับเธอนั้นมีแต่เรื่องตลก“แต่เท่าที่หมอตรวจนั้นคนไข้มีโอกาสกลับมาเดินได้สูงมากครับ ต้องใช้เวลาทำกายภาพบำบัด อาจจะหลายเดือนหรืออาจเป็นปี แต่เท่าที่หมอตรวจกลับมาเดินได้แน่นอนครับ” เมื่อสิ้นคำประกาศของหมอทรัมป์ก็นิ่งงันไปราวกับร่างไร้วิญญาณ ความเงีย
ตอนที่ 26 คนของผมมัจจุราชก็เอาไปไม่ได้ทรัมป์ไม่เสียเวลาคิดแม้แต่วินาทีเดียว เขาวิ่งกระโจนสุดตัวเพื่อผลักร่างของเค้กส้มให้พ้นจากวิถีมรณะทว่าร่างของเขากลับหลบไม่พ้น เสียงเบรกดังสนั่นพร้อมกับแรงปะทะที่รุนแรงจนร่างของทั้งคู่กระเด็นออกไปคนละทิศละทาง กล่องสร้อยเพชรที่เขาตั้งใจจะมอบให้เธอกระเด็นตกลงกลางถนนและถูกล้อรถทับจนแหลกละเอียด เช่นเดียวกับหัวใจของคนทั้งคู่ที่แตกสลายไม่ต่างกันเสียงเบรกดังสนั่นยังคงก้องอยู่ในโสตประสาทของหญิงสาว แต่สิ่งที่เค้กส้มเห็นกลับพร่าเลือนไปหมด ร่างของเธอถูกแรงผลักมหาศาลจนกระเด็นไถลไปกับพงหญ้าริมทาง ผิวเนื้อนวลมีเพียงรอยถลอกและรอยช้ำจาง ๆ ทว่าเมื่อเธอหันกลับไปมองที่ตรงนั้น หัวใจของเธอกลับเหมือนถูกกระชากหลุดออกจากอกร่างของทรัมป์นอนนิ่งสนิทอยู่กลางถนน เลือดสีแดงฉานค่อย ๆ ไหลซึมออกมาจากศีรษะและร่างกายที่บิดเบี้ยวผิดรูป แรงปะทะเมื่อครู่มันรุนแรงจนร่างแกร่งลอยละลิ่วก่อนจะตกกระแทกพื้นอย่างจัง กล่องสร้อยเพชรที่เขาพยายามจะมอบให้เธอบัดนี้แหลกละเอียดอยู่ไม่ไกลนัก"ทรัมป์.. ไม่นะ.. ทรัมป์!" เค้กส้มพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้น แข้
ตอนที่ 25 ตัวตลกณ คฤหาสน์เสี่ยเทวทัตหลังจากที่เขาเหยียบคันเร่งมาถึงคฤหาสน์ สองเท้าของชายหนุ่มก็ก้าวลงจากรถด้วยท่าทางเร่งรีบ สายตาคู่นั้นกวาดมองหาหญิงสาวด้วยท่าทางกระวนกระวาย ก่อนจะปะทะเข้ากับร่างบางที่นั่งนิ่งอยู่ท่ามกลางหมู่มวลกุหลาบหลากสีเค้กส้มในชุดเดรสเรียบหรูที่ดูอ่อนหวานทว่ากลับแฝงไปด้วยร่องรอยความอ่อนล้าที่ยังหลงเหลืออยู่บนใบหน้า เธอวางถ้วยน้ำชาในมือลงช้า ๆ เมื่อเห็นสารถีหนุ่มเดินตรงเข้ามาใกล้สายตาที่หญิงสาวมองเขานั้นมีแววกังวลเล็กน้อย แม้เธอจะมองหน้าเขานิ่ง ๆ แต่กลับมีบางอย่างที่แผ่ออกมาจากสายตานั้น ทำให้เขารู้สึกเหมือนเป็นจำเลยที่ถูกต้อนให้จนมุมด้วยความผิดที่ติดตัวอยู่“หายไปไหนมาแต่เช้า.. มีธุระด่วนอะไรของนายถึงได้ทิ้งฉันไว้คนเดียวแบบนี้” เธอถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่สายตากลับจ้องไปที่ชายหนุ่มอย่างดุดัน“ไปทำธุระส่วนตัวมานิดหน่อยครับคุณหนู.. เอ่อ.. คือว่าผมมีที่ที่อยากจะพาคุณหนูไปสักหน่อย ไม่ทราบว่าพอจะไปด้วยกันหน่อยได้ไหมครับ” ท่าทางของเธอนั้นดูไม่ปกติเลยสักนิด ในหัวของทรัมป์นั้นคิดไปต่
ตอนที่ 5 ยกเลิกงานการหมั้นเรียวแขนสวยของเค้กส้มกระชากแขนของชายหนุ่ม มาหยุดอยู่หน้าประตูบานใหญ่ของห้องจัดเลี้ยง พนักงานในชุดสูทสีดำที่ยืนประจำอยู่ทั้งสองฝั่งโค้งศีรษะให้ทั้งคู่เล็กน้อย ก่อนที่จะพักประตูบานนั้นให้แง้มออกช้า ๆและทันทีที่บานประตูเปิดออก ทั้งสองก็ได้ยินเสียงดนตรีคลาสสิกที่กำลังบรรเลงอ
ตอนที่ 4 คู่รักการละคร“ทำไม!” เพราะว่าชายหนุ่มตอบออกมาทันทีราวกับเขาไม่ได้คิด นั่นยิ่งทำให้เค้กส้มรู้สึกไม่เข้าใจเป็นอย่างมาก เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะถูกผู้ชายปฏิเสธทันควันเช่นนี้“คุณหนูจะมาล้อเล่นกับเรื่องแบบนี้ไม่ได้นะครับ.. ผมว่าคุณหนูรีบเตรียมตัวเถอะ ใกล้ถึงโรงแรมแล้วนะครับ” เขาไม่เคยรู้มาก่อน
ตอนที่ 3 มาเป็นผู้ชายของฉันเถอะทันทีที่หญิงสาวพูดออกมาแบบนั้น ก็ทำให้ทรัมป์นั้นต้องหันไปมองอย่างช่วยไม่ได้ เดิมทีแล้วเขาเองก็แค่อยากจะมาเห็นใบหน้าและนิสัยของว่าที่ภรรยาในอนาคต แต่ไม่คิดเลยว่านอกจากที่เขาเองไม่อยากแต่งงานกับผู้หญิงที่ไม่รู้จักแล้ว ตัวของเค้กส้มเองก็ไม่ได้อ
หลังจากที่เขาพูดจบบรรยากาศในห้องก็กลับมาเงียบเชียบอีกครั้ง ทรัมป์จ้องหน้าเพื่อนนิ่งโดยไม่พูดอะไรออกมา และมันนิ่งเสียจนเบสบอลเริ่มรู้สึกเสียวสันหลังแปลก ๆ ก่อนที่วินาทีถัดมามือหนาจะคว้าปากกาบนโต๊ะขึ้นมาถือ“มึงนี่เก่งเนาะ ใช้สมองส่วนไหนคิดกันนะ” ทรัมป์พูดด้วยน้ำเสี







