ตอนที่ 8 เขาคือแฝดผู้น้อง

“เป็นใคร” ถามออกเสียงเรียบเรื่อยคล้ายไม่ใส่ใจนัก พลางหยิบหมั่นโถวออกมาสองชิ้น แล้วยื่นให้ไป๋เทียนคั่วหนึ่งชิ้น เขารับไปคล้ายเป็นเรื่องปกติ เมื่อเช้านางรีบออกจากบ้านจึงไม่ได้กินอาหารเช้า

           แต่ยังไม่ได้กัดกินก็มีเสียงเล็กแหลมดังขึ้นด้านหลัง “พี่ซูหย่า กินอาหารเช้ามาหรือยังเจ้าคะ วันนี้ข้าออกไปซื้อซาลาเปามาหลายชิ้น ข้าจึงซื้อมาฝากท่านด้วย มีทั้งไส้หมูและไส้ผัก ท่านชอบกินไส้อะไรหรือเจ้าคะ” เป็นเสียงของเหมยลี่สาวใช้ประจำสำนักคุ้มภัยเมฆาเหิน

เหมยลี่เป็นคนไร้บ้าน ซูหย่าจึงให้พักอยู่ในสำนักคุ้มภัย เพราะที่นี่เป็นทั้งสำนักงานและบ้านของทุกคน หากใครไม่มีบ้านก็สามารถมาอาศัยอยู่ที่นี่ได้ อีกอย่างงานคุ้มภัยไปกลับไม่เป็นเวลา จึงต้องมีที่พักให้กับคนงานด้วย ซึ่งคนที่อยู่ดูแลเป็นประจำก็คือรองเจ้าสำนักชิวและครอบครัว หลายปีที่ผ่านมาซูหย่าจึงไปกลับบ้านได้อย่างสบายใจ

ย้อนไปเมื่อสองปีก่อน เหมยลี่กำลังจะถูกญาติขายให้กับหอนางโลมเพราะนางเป็นเด็กกำพร้า บิดามารดาจากไปด้วยโรคระบาด ญาติพี่น้องฐานะยากจนพวกเขาจึงไม่สามารถเลี้ยงดูนางได้ ตอนนั้นนางอายุเพียงสิบสามปี ซูหย่าเดินผ่านไปเห็นเข้า จึงรับซื้อนางมาทำงานในสำนักคุ้มภัย โดยอ้างว่ารองเจ้าสำนักชิวเป็นคนให้ความช่วยเหลือ

แต่ถึงอย่างนั้นเหมยลี่ก็ยังคิดว่าซูหย่าคือผู้มีพระคุณของนาง ชาตินี้นางจะขอจงรักภักดีต่อซูหย่าไม่คิดเปลี่ยนแปลง แม้ร่างกายก็สามารถมอบให้เขาได้ ที่เหมยลี่คิดเช่นนั้นก็เพราะที่สำนักคุ้มภัยเมฆาเหินมีเพียงรองเจ้าสำนักชิว ไป๋เทียนคั่ว และท่านหมอกัวเท่านั้นที่รู้ว่าซูหย่าเป็นเจ้าของสำนักคุ้มภัย อีกทั้งยังรู้ว่านางเป็นสตรี ส่วนบ่าวคุ้มภัยคนอื่น ๆ หาได้รู้เรื่องนี้ไม่ ทุกคนจึงไม่เคยเห็นหน้าเจ้าสำนักแม้แต่ครั้งเดียว แม้แต่เหมยลี่เองก็ยังไม่รู้

           “ข้ามีหมั่นโถวแล้ว เจ้าเก็บไว้กินเองเถอะ”

           “แต่ข้าอยากให้ท่านลองชิมดู” สีหน้าของนางหม่นลงเล็กน้อย

           ซูหย่าอยากฟังเรื่องที่ไป๋เทียนคั่วไปสืบมา จึงพูดตัดบท “ได้ เช่นนั้นเจ้าก็วางไว้เถอะ เดี๋ยวข้าจะลองชิมดู”

           เหมยลี่ฉีกยิ้มกว้าง “เจ้าค่ะ” นางว่าอย่างกระตือรือร้น “ข้ายังเตรียมน้ำขิงมาเผื่อท่านด้วย” ว่าจบก็วางถ้วยน้ำขิงลงข้างซาลาเปา จากนั้นจึงเดินจากไปอย่างอารมณ์ดี

           ซูหย่าส่ายศีรษะอย่างเหนื่อยอ่อน ไป๋เทียนคั่วเอ่ยเย้าว่า “สงสัยหัวหน้าจะได้แต่งภรรยาแล้วกระมัง”

           “เจ้าอย่าได้พูดจาเหลวไหล ระวังฟ้าจะผ่าเอาได้” ทุกคนในสำนักคุ้มภัยต่างดูออกว่าเหมยลี่คิดอย่างไรกับซูหย่า แต่ซูหย่าหาได้สนใจไม่

           ไป๋เทียนคั่วหัวเราะฮาฮา หันมองแผ่นหลังเหมยลี่คราหนึ่งดวงตาฉายแววซับซ้อน “หัวหน้าน่าจะบอกความจริงกับนาง นางจะได้ทำใจแต่เนิ่น ๆ”

           “นางเก็บความลับได้ไม่ดี เช่นนั้นข้าจึงบอกนางไม่ได้” ซูหย่ากล่าวอย่างไม่แยแส “เจ้าพูดเรื่องที่ข้าให้ไปสืบมาเถอะ อย่าสนใจนางเลย”

           “จริงสิ ข้าเกือบลืมไปเลย ความจริงแล้วเขาคนนั้นก็คือแฝดผู้น้องขององค์ชายใหญ่เซี่ยเหยียนฟง”

           ซูหย่านิ่งงันไปคล้ายไม่อยากเชื่อนัก นางเคยได้ยินเรื่องของคนผู้นี้แต่ไม่เคยเห็นหน้า “เป็นองค์ชายที่ถูกส่งไปเลี้ยงดูโดยสามัญชนอย่างนั้นหรือ” เรื่องนี้นางเพิ่งรู้เมื่อห้าปีก่อน ตอนที่เซี่ยเหยียนเหวินถูกเซี่ยเจี้ยนกั๋วฮ่องเต้เรียกตัวกลับเมืองหลวง เหตุเพราะองค์ชายใหญ่ถูกทำร้ายจนถึงขั้นพิการ

           “ขอรับ”

“มิน่าเล่าข้าถึงได้รู้สึกคุ้นชื่อเขานัก” ซูหย่าไม่ค่อยสนใจเรื่องของราชวงศ์ นางจึงจำชื่อเขาไม่ได้ในทันที 

           “เขาคงไม่คิดปิดบังท่านเช่นกัน” ไม่เช่นนั้นคงไม่กล้าบอกชื่อที่แท้จริงออกมา

“ไม่น่าเชื่อว่าหนุ่มเจ้าสำราญอย่างเขาจะกล้าแหกคุกช่วยเหลือกบฏ” แววตานางดูซับซ้อน จากข่าวลือที่แพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงเซี่ยเหยียนเหวินเป็นคนไม่เอาถ่านไม่ใช่หรือ แล้วจะไปช่วยเหลือกบฏได้อย่างไร ดูแล้วคนผู้นี้คงไม่ใช่มีดีแค่หน้าขาวอย่างเดียวแล้วกระมัง

           “หรือบางทีเรื่องนี้อาจจะไม่ใช่อย่างที่ทุกคนคิด” ไป๋เทียนคั่วออกความเห็น

           “ก็อาจจะมีส่วน” ซูหย่ามีสีหน้าครุ่นคิด แต่เพียงไม่นานก็กลายเป็นปกติ “ช่างเถอะ ถึงอย่างไรเรื่องนี้ก็จบไปแล้ว ข้าคงไม่ได้เจอเขาอีก” แต่พอคิดถึงเรื่องคืนนั้นนางก็นึกหวั่นใจขึ้นมา เขาบอกว่าจะกลับมาเอาคำตอบ แต่นี่ก็หลายวันแล้ว เขาคงลืมไปแล้วกระมัง เช่นนั้นก็ขอให้ลืมไปตลอดเถิด

           “ข้าก็หวังให้เป็นเช่นนั้น” แต่ไป๋เทียนคั่วก็ยังไม่คลายกังวล “หากองค์ชายรองรู้ว่าคนที่ช่วยเหลือคนร้ายคือท่าน สำนักคุ้มภัยเมฆาเหินคงอยู่ไม่สงบแล้ว”

           “เขาคงคิดไม่ถึงหรอก” เดิมทีสำนักคุ้มภัยเมฆาเหิน ประกาศออกมาอย่างชัดเจนว่าจะไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับราชสำนัก อีกทั้งเซี่ยเจี้ยนกั๋วฮ่องเต้ยังเกรงใจสำนักคุ้มภัยอยู่หลายส่วน เช่นนั้นเซี่ยหมิงเสียงคงไม่คิดจะหาเรื่องนาง

เหตุผลที่เซี่ยเจี้ยนกั๋วเกรงใจสำนักคุ้มภัย ก็เพราะสำนักคุ้มภัยเมฆาเหินมีอาวุธลับที่เรียกว่าปืนพ่นไฟ ที่สามารถทำลายคู่ต่อสู้ได้อย่างแม่นยำ แม้อยู่ในระยะไกลก็ตาม ซึ่งบุคคลภายนอกยังไม่มีใครเคยเห็นอาวุธที่เรียกว่าปืนพ่นไฟนี้ ว่ากันว่ามันมีราคาหลายพันตำลึง จะว่าไปแล้วสำนักคุ้มภัยเมฆาเหินก็เปรียบเสมือนผู้มีอิทธิพลคนหนึ่งในเมืองหลวงแห่งนี้

           หลังจากทั้งสองสนทนากันเสร็จแล้วจึงเดินเข้าไปในลานฝึกยุทธ์ เนื่องจากวันนี้หัวหน้าคุ้มภัยคณะอื่นออกทำงาน คณะของซูหย่าจึงอยู่ที่สำนักงานเพื่อฝึกยุทธ์ 

           กล่าวถึงเจ้าของร้านหนังสือเต๋อรุ่นถัง เมื่อได้รับต้นฉบับจากผู้ดูแลจางเขาก็เริ่มอ่านเนื้อหาทันที คิ้วของเขาพลันขมวดเป็นปมเมื่ออ่านชื่อนิยาย ‘สามีที่ดีคือสามีใหม่’ ด้วยความอยากรู้ว่าเนื้อหาเป็นอย่างไร มู่หรงเจียจึงรีบเปิดอ่านหน้าถัดไปทันที

           พออ่านบทแรกบทต่อไปก็วางไม่ลงเหมือนเช่นทุกครั้งที่เขาอ่านนิยายของฟู่เอิน แต่เรื่องนี้มีความแตกต่างจากเรื่องก่อน ๆ เพราะเขาเขียนให้นางเอกมีโอกาสเลือกสามีใหม่ได้ตามใจตนเอง ซึ่งในความเป็นจริง ไม่มีสตรีคนใดทำได้แบบนั้น การเลือกคู่ครองของบุตรย่อมเป็นหน้าที่ของบิดามารดา นี่บัณฑิตฟู่เอินกล้าเขียนได้อย่างไร

           มู่หรงเจียใช้เวลาอ่านนิยายของฟู่เอินตั้งแต่เช้ายันเย็น โดยไม่หยุดพักทานอาหารกลางวันเลยด้วยซ้ำแต่ยังดีที่ยังมีหมั่นโถวสองชิ้นกับน้ำชาให้คลายหิว พออ่านถึงตอนจบเขาก็นั่งนิ่งไปชั่วขณะ จากนั้นก็หัวเราะออกมาเสียงดังด้วยความพึงพอใจ และอดทึ่งในความสามารถของฟู่เอินไม่ได้ นิยายที่แตกต่างเช่นนี้แหละที่เขาต้องการ