Part : การละครเพื่อนรัก

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : การละครเพื่อนรัก

--------------------------------------------------------------------------

วันรุ่งขึ้นเช้าของวันเปิดร้าน...

วันนี้ฉันไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจที่จะมาเจอสถานะการ์ณแบบนี้เลย แต่คงเป็นเพราะพรมลิขิตหรือเวรกรรมอะไรสักอย่างนั้นแหละ

ลูกค้าสาวที่เพิ่งเดินเข้ามาในร้านหยุดนิ่งไปเมื่อเห็นว่าพนักงานที่ยืนอยู่ในเคาน์เตอร์คิดตังมีใบหน้าที่คุ้นตาจนต้องเอ่ยทักทาย “ทำไม...คุณหนูโบอาถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะคะ?” ใบหน้าที่เต็มไปด้วยคำถาม และความเหยียดหยามแสดงออกมาให้เห็นในเวลาเดียวกัน

คนหน้าหวานเดินออกมาจากหลังร้านได้จังหวะพอดี “อ้าวพี่มิลา...มีธุระอะไรเหรอคะ?” ฉันแปลกใจนิดหน่อยที่จู่ๆ พี่มิลาก็โผล่มาหาฉันที่ร้านแบบนี้ ทั้งที่ปกติเธอไม่เคยจะมา ถ้าไม่มีพี่จูโน่มาด้วย แต่ก็เหมือนว่านี่จะเป็นจังหวะดีที่โบอาและพี่สะใภ้ของฉันได้เผชิญหน้ากัน “อ๋อแป๊บนึงนะคะ โบอา ไปเก็บโต๊ะลูกค้าโต๊ะนั้นหน่อยซิ๊”

“อ๋อ โอเค” โบอารีบตอบรับ ก่อนจะคว้าผ้าเช็ดโต๊ะและถาดเสิร์ฟไปเก็บแก้วกับจานบนโต๊ะที่นานิสั่ง ซึ่งท่าทางที่นานิแสดงออกกับเธอนั้นดูไม่เป็นมิตรเอาซะเลย แต่เธอก็ไม่ได้รู้สึกไม่ดีแถมยังเล่นบทคุณหนูตกอับตามที่เพื่อนสนิทของเธอส่งมาให้อีกด้วย

“พนักงานใหม่เหรอนานิ?”

“อ๋อใช่ค่ะ เพื่อนสมัยเรียนนานิน่ะค่ะ เห็นเธอบอกว่าไม่มีที่ไป ก็เลยมาขอทำงานที่ร้านนี้...ว่าแต่พี่มิลามีอะไรเหรอคะ?” เมื่อจบประโยคที่ฉันพูดถึงเรื่องโบอาใบหน้าแสนดีของเธอที่แสดงอยู่ก็มีท่าทางเปลี่ยนไปเหมือนว่าจะซ่อนรอยยิ้มร้ายๆ ไว้ภายใน

“คือพี่มาทำธุระแถวนี้น่ะ ก็เลยแวะมาซื้อขนมกับไปฝากพี่จูโน่ เห็นเขาบ่นว่าอยากทานน่ะจ้ะ”

“งั้นฝากบอกคุณแม่ด้วยนะคะ ว่าเดี๋ยวเย็นนี้เจอกันที่บ้าน”

เพล้ง!!

เสียงจานแตกดังขึ้นจนทำสองสาวที่ยืนคุยกันอยู่ที่เคาน์เตอร์หันไปมองเป็นตาเดียวกัน

“ระวังหน่อยสิโบอา!” ฉันตวาดเสียงดุใส่โบอา เมื่อเห็นว่าเธอทำจานแตก เพราะฉันอยากมั่นใจกับความรู้สึกของพี่มิลามากขึ้น ซึ่งมันก็ได้ผลครั้งนี้เธอแสยะยิ้มร้ายออกมาอย่างชัดเจน มันดูรู้ได้ทันทีว่าเธอนั้นมีปัญหากับโบอาอย่างที่เพื่อนฉันเล่าให้ฟังจริงๆ “ทำความสะอาดให้เรียบร้อย ถ้ามีครั้งหน้าอีกฉันต้องหักเงินแกจริงๆ แล้วนะ” ใบหน้าหวานแสดงท่าทางโกรธเกี้ยวไม่พอใจกับเพื่อนของเธอ ซึ่งพนักงานในร้านคนอื่นก็พากันงงไปตาม ๆ กัน ทั้งที่ปกตินั้นทั้งคู่ดูรักกันมากแต่วันนี้นานิดูโหดกับโบอาแปลก ๆ

“รอแป๊บนึงนะคะ เดี๋ยวหนูไปเอาขนมใส่กล่องให้ค่ะ” นานิหันกลับมาหามิลาก่อนจะเปลี่ยนสีหน้ายิ้มแย้มพูดบอกกับเธอ

“ได้จ้ะ”

หลังจากที่เอาขนมให้กับมิลาเสร็จจนกระทั่งยืนมองเธอออกไปขึ้นรถที่นอกร้าน ฉันสัมผัสได้ถึงความร้ายกาจที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าเรียบร้อยใสซื่อของเธอจนน่าขนลุก

“อย่าหักเงินเดือนฉันเลยนะนานิ ฮึก ๆ” การละคร*

พอหันมาแล้วเห็นว่ายัยโบอากำลังเล่นใหญ่ ฉันก็เลยเล่นกลับใหญ่ยิ่งกว่า “ถ้าขืนแกยังไม่ระวังแบบนี้อยู่ ฉันจะไล่แกออก!” คนหน้าหวานทำหน้าฟึดฟัดและเค้นเสียงดุใส่คนสวยหน้าคม จนอีกคนกลั้นขำไว้ไม่อยู่

“ฮ่าๆ นานิ แกเล่นใหญ่ไปหรือเปล่าเนี่ย”

“ก็แกเล่นใหญ่ก่อนทำไมล่ะ ฮ่าๆ”

บนห้องนอนหลังจากปิดร้าน...

ตอนนี้ศัตรูของฉันรู้แล้วว่าฉันอยู่ที่นี่ มันคงสะใจมากที่เห็นสภาพของฉันในวันนี้ ไม่รู้ว่ายัยนั่นมีแผนจะทำอะไรอีกหรือเปล่า...

ก๊อก ๆ!

เสียงเคาะประตูห้องนอนดังขึ้นในขณะที่คนตัวเล็กยังอยู่ในสภาพนุ่งกระโจมอกผมเปียกหมาด “นานิลืมของเหรอ?” โบอาพูดขึ้นด้วยความสงสัยก่อนจะเดินตรงไปเปิดประตู

และเมื่อเห็นภาพคนตรงหน้าก็รีบดันปิดประตูทันทีแต่เขากลับพุ่งตัวเข้ามาในห้องนอนของเธอซะก่อน

“โบอา” เสียงอ้อนวอนของชายหนุ่มที่ร้องเรียกหาเมียขี้งอนของเขา

“มาทำไม?” เจ้าของใบหน้าสวยคมเอ่ยถามวอมเสียงแข็ง

“มาง้อเมียครับ” คนตัวสูงพุ่งตัวเข้ามาสวมกอดร่างเล็กไว้แน่น แม้จะโดนเธอผลักดันทุบตีแค่ไหนก็ไม่ยอมปล่อยกอดออก “พี่ขอโทษครับ หายโกรธพี่นะ”

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~