Part : จากลาเพื่อเริ่มต้นใหม่

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : จากลาเพื่อเริ่มต้นใหม่

--------------------------------------------------------------------------

“จะไปไหน?” วอมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความใจหาย เมื่อได้เห็นภาพตรงหน้าของคนตัวเล็ก ที่ยืนทำท่าจะลากกระเป๋าใบใหญ่ออกจากห้อง

“...” โบอาเงียบและไม่ได้ตอบอะไรกลับคำถามของวอม ก่อนจะลากกระเป๋าเดินออกมาจากห้อง

“หยุด! คุยกันก่อน” เจเคเดินมาขวางหน้าโบอาไว้ก่อนจะออกคำสั่งกับโบอาเสียงเข้ม “หยุดงี่เง่าได้แล้วโบอา ฟังพี่บ้างสิ” เจเคพูดขึ้นด้วยความหงุดหงิดใจ

“ใช่หนูมันงี่เง่า หนูมันนิสัยไม่ดีเอาแต่ใจ หนูก็เป็นของหนูแบบนี้มาตั้งนานแล้ว แต่ก่อนพี่ก็รักหนูเพราะแบบนั้นไม่ใช่เหรอ...”

คนตัวเล็กพูดประชดใส่คนที่ยืนขวางหน้าเธออยู่ “พวกพี่รู้ไหมว่าที่ทำกับหนูแบบนั้นมันเจ็บมากเลยนะ ทั้งที่หนูก็แค่เคยชอบเขาก็เท่านั้น แต่พวกพี่กลับทำโทษหนู เหมือนว่าหนูนอกใจนอกกายพวกพี่ไปแล้ว เหมือนว่าหนูทำผิดร้ายแรง แค่เรื่องพ่อก็เครียดจะตายอยู่แล้ว หนูไม่อยากรับรู้อะไรอีก เราเลิกกันเถอะนะคะ หนูไม่อยากต้องเป็นพาระของพวกพี่ หนูไม่อยากต้องคอยพึ่งพวกพี่แล้วให้พวกพี่มาทวงบุญคุณเข้าใจไหม”

โบอาระบายความอัดอั้นตันใจของตัวเองออกมา ให้ชายคนรักทั้งสองคนได้เข้าใจและรับรู้ถึงสิ่งที่เธอเป็นอยู่

“แล้วพวกพี่เคยทำแบบนั้นเหรอ?” วอมเอ่ยถามโบอาถึงสิ่งที่เธอพูด

“ไม่เคยค่ะ แต่อีกไม่นานก็คงทำ” โบอาจ้องหน้าพูดกลับและสีหน้าท่าทางของเธอมันทำให้คนที่เห็นนั้นหงุดหงิดเอามาก ๆ

“โบอา...” ท่าทางขึงขังของชายหนุ่มที่ไม่พอใจกับสิ่งที่เขาได้ยิน “อยากไปนักใช่ไหม อยากไปก็ไปเลย” วอมขึ้นเสียงพูดประชดหญิงสาวด้วยความโมโห และเธอก็เดินลากกระเป๋าใบใหญ่ ใบนั้นออกไปจากห้องจริง ๆ โดยที่คนสองคนทำได้เพียงแค่ยืนมองอยู่เฉย ๆ

ห้องนั่งเล่น...

หลังจากที่โบอาออกไปไม่นาน ผมก็นั่งคิดว่าเธอมีที่ไหนที่จะไปได้บ้างเงินติดตัวเธอก็น่าจะไม่ได้มีมากถึงขั้นไปเช่าคอนโดหรูหรืออะไรแบบนั้นแน่นอน ผมรู้ดีว่าเธอทำอะไรแบบนั้นด้วยตัวเองไม่เป็นแน่ “มึงพูดเหี้ยอะไรของมึงเนี่ยไอวอม!” เจเคหันมาด่าวอม ที่ปล่อยให้โบอาไป ทั้งที่รู้ว่าเธอไม่มีที่พึ่งแล้วนอกจากพวกเขาทั้งสองคน

“จะไปไหนได้ หมดเงินเดี๋ยวก็กลับมา” คำพูดและท่าทางไร้เยื่อใยของวอมทั้งที่ภายในใจก็แอบเป็นห่วงแฟนสาวอยู่ไม่น้อย

ด้านล่างคอนโด...

พอลงมาถึงข้างล่างคอนโดฉันก็นั่งรอลูกค้ามารับของ ซึ่งของที่ฉันขายไป มีคนใจดีเหมารับไว้ทั้งหมด และเงินก้อนนั้นที่ฉันกำลังจะได้รับก็คงจะพอต่อชีวิตของฉันไปได้สักระยะ “มาหรือยังนะ..”

โบอาชะเง้อคอมองหาลูกค้าที่นัดกันไว้ว่าจะมารับของ และเมื่อสายตาของเธอไปสะดุดเข้ากับบางคน ที่กำลังเดินเข้ามาด้านในคอนโด คนที่เธอไม่ได้เจอมาสักระยะ คนที่ทำให้เธอต้องมาอยู่ในสภาพแบบนี้

ครืดด

“ฮาโหล..” ทันทีที่โบอากดรับสายของลูกค้าที่โทรเข้ามา ก็เห็นว่าเป็นคนเดียวกันที่กำลังเดินตรงเข้ามาหาเธอ ใบหน้าหญิงสาวคนที่เธอเกลียดสุดใจ

“อ้าว เธอเองเหรอ?” เสียงมิลาเอ่ยทักทายโบอา ใบหน้าที่แฝงไปด้วยรอยยิ้มร้าย ๆ

“แกตั้งใจมาซื้อของฉันใช่ไหม” นิ้วเล็กกดล็อกหน้าจอโทรศัพท์ ก่อนจะยัดเก็บไว้ในกระเป๋า ดวงตาโตสวยคมจ้องมองไปทางคนที่เกลียด

“ก็...พอดีฉันอยากซื้อของไปบริจาคน่ะ แล้วเห็นว่าเธอขายของอยู่ ก็เลยแวะมาอุดหนุนหน่อย” ริมฝีปากชมพูอ่อน กับรอยยิ้มสวยใสของมิลาที่ส่งยิ้มให้กับโบอา ภายใต้ใบหน้าแสนดีนั้นของเธอ กลับแฝงไปด้วยความแค้นที่ปะทุอยู่ภายใน ความโกรธแค้นต่อสิ่งที่โบอานั้นเคยทำไว้กับเธอ “นี่เงินจ้ะ”

มิลายื่นเงินปึกนึงที่เพิ่งควักออกมาจากกระเป๋าใบหรูให้กับสาวสวยที่ยืนจ้องหน้าเธอตาเขียว และมันก็ยิ่งทำให้เธอรู้สึกชอบใจเมื่อเธอเห็นว่าโบอานั้นยื่นมือมารับเงินของเธอ “ใช้ประหยัด ๆ นะ ได้ข่าวว่าลำบากอยู่”

โบอาได้แต่จ้องหน้ามิลานิ่งๆ อยู่แบบนั้น และยอมทนมองท่าทางเหยียดหยามของมิลาที่แสดงต่อเธอ คนตัวเล็กพยามข่มใจนิ่งไม่ให้ปรี๊ดแตก

“ขนของขึ้นรถ” มิลาหันไปสั่งลูกน้องที่ยืนอยู่ด้านหลัง ก่อนจะมองเหยียดไปที่โบอา และเดินออกไปขึ้นรถคันหรูที่จอดรออยู่ด้านหน้าคอนโด

โบอามองจ้องตามหลังมิลาไป พรางกัดฟันข่มใจไม่ให้ของขึ้น “ถ้าเรื่องนี้ มึงมีส่วนเกี่ยวข้อง กูจะเอาคืนมึงให้ได้...”

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~