Part : บ้านหลังใหม่

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : บ้านหลังใหม่

--------------------------------------------------------------------------

ห้องพักด้านบนร้านขนมของนานิ...

บนห้องขนาดไม่ใหญ่นัก แต่มีสิ่งอำนวยความสะดวกให้ครบคัน ทั้งตู้เตียงโต๊ะ และมีห้องน้ำในตัว ที่นี่เป็นห้องที่ใช้พักชั่วคราวของนานิ ซึ่งไม่ได้เปิดใช้มาเป็นเวลานาน เลยมีทั้งฝุ่นทั้งหยักไย่เต็มไปหมด

“แกอยู่ได้แน่นะ ไปอยู่ที่บ้านกับฉันดีกว่าไหม” นานิเสนอทางเลือกใหม่ให้กับโบอาที่ยืนทำหน้าแหยง ๆ เมื่อเห็นสภาพภายในห้องที่เธอต้องใช้ชีวิตอยู่

“ฉันอยู่ได้” สาวสวยหันมายิ้มแห้งๆ ให้กับเพื่อนสาวของเธอ ทั้งที่ในใจเธอก็คิดหนักอยู่ไม่น้อย ที่จะต้องอาศัยอยู่ที่ห้องแคบ ๆ แบบนี้ แต่เพราะไม่มีทางเลือกอื่นแล้วเธอเลยต้องยอมทำตัวง่าย ๆ อะไรก็ได้เพื่อให้มีที่ซุกหัวนอน

“วันนี้ฉันกับลูกน้องที่ร้านยุ่งกันทั้งวันเลย ไม่มีเวลาขึ้นมาเก็บกวาดทำความสะอาดบนห้องให้”

“ไม่เป็นไรหรอก ฉันทำเองได้ แค่นี้ก็ขอบใจแกมากแล้ว”

“ให้ฉันช่วยทำความสะอาดไหม?”

“ไม่ต้อง ๆ เดี๋ยวฉันทำเอง แกกลับไปพักเถอะนะ” โบอารีบพูดห้ามนานิที่เหมือนว่ากำลังจะหยิบไม้กวาดมาช่วยเก็บกวาดห้อง

“งั้นถ้าขาดเหลืออะไรแกโทรหาฉันได้เลยนะ”

โบอามองนานิด้วยความตื้นตันใจ ก่อนจะเดินเข้าไปสวมกอดเพื่อน “ขอบใจแกมากนะนานิ”

“ไม่เป็นไรหรอก ฉันเคยลำบากมาก่อน ฉันเข้าใจ” ช่วงนั้นที่ฉันต้องหนีไม่มีบ้านอยู่ ครอบครัวเราลำบากสุดๆ และรู้ซึ้งเลยล่ะว่าการไม่มีที่ซุกหัวนอนมันเป็นยังไง ฉันเลยทนเห็นเพื่อนของฉันเป็นแบบนั้นไม่ได้ “แกพักผ่อนเถอะนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันรีบเข้าร้าน”

“ปกติแกเปิดร้านกี่โมงเหรอ? เดี๋ยวต่อไป ฉันจะได้ตื่นเปิดร้านช่วยงานแกได้”

“เอาจริงเหรอโบอา?”

“จริงสิ ให้ฉันช่วยเถอะนะ แกให้ที่อยู่ฉัน จะให้ฉันอยู่เฉย ๆ ได้ไงล่ะ”

“ถ้างั้น ไว้พรุ่งนี้ฉันจะสอนงานให้แกนะ”

หลังจากที่นานิกลับไปสักพักก็เป็นเวลาที่โบอานั้นต้องเริ่มทำในสิ่งที่เธอไม่เคยทำมาก่อน ไม้กวาดที่ไม่เคยจับ ไม้ถูพื้นที่ไม่เคยใช้ ทุกอย่างดูแปลกใหม่สำหรับเธอไปหมด “เฮ้อ” คนสวยถอนหายใจสุดปอด ให้กับชีวิตตกอับของตัวเอง

“ไม่เคยทำ ก็ใช่ว่าฉันจะทำไม่ได้นี่นา ลุยยัยโบอา!” เธอพูดให้กำลังใจตัวเอง ก่อนจะคว้าไม้กวาดและที่โกยขยะมาเริ่มปัดกวาดเช็ดถูในห้องนั้น

เธอใช้เวลาตั้งแต่ช่วงหัวค่ำจนถึงตีหนึ่ง กว่าจะทำความสะอาดจนเสร็จอุปกรณ์ที่ไม่เคยใช้งาน ตอนนี้เธอใช้มันอยู่หลายรอบจนชินมือ เธอปัดแล้วปัดอีก เช็ดแล้วเช็ดอีก ถูแล้วถูอีก เพราะความรักสะอาดของเธอ ผ้าปูและผ้าห่มที่มีฝุ่นจับ ก็ต้องเอามาซักทำความสะอาดใหม่ทั้งหมด

คนตัวเล็กทิ้งตัวลงนั่งที่พื้นห้องด้วยความเหนื่อยล้า หลังจากใช้แรงทั้งหมดไปกับการทำความสะอาด แต่ก็ยังไม่สามารถนอนพักได้ เพราะตอนนี้บนที่นอนมีเพียงแค่เตียงและหมอนเท่านั้น และด้วยความเหนื่อยล้ามันก็ทำให้มีน้ำใสเอ่อล้นอาบแก้ม แต่มือน้อยของเธอก็ปาดมันออกในทันที ก่อนจะหยุดคิดเรื่องที่ทำให้เธอเศร้าใจ และเปลี่ยนไปคิดเรื่องที่เธออยากรู้ที่สุดในตอนนั้นแทน

“ผ้าห่มจะแห้งตอนไหนล่ะเนี่ย เฮ้อ”

สิ้นเสียงพูดของโบอาเธอก็ตัดสินใจหยิบผ้าเข้าห้องน้ำเพื่อชำระล้างร่างกายที่สกปรกของเธอ ฆ่าเวลารอผ้าห่มและผ้าปูที่นอนแห้ง แต่หลังจากที่เธออาบน้ำแต่งตัวเสร็จได้ไม่นาน เธอก็ผล็อยหลับไปบนที่นอน ที่ไม่มีแม้แต่ผ้าห่มคลุมร่างกายของเธอ ความลำบากที่เธอเลือกเผชิญมันตามลำพัง และตั้งแต่มาถึงที่บ้านหลังใหม่ เธอก็มัวแต่ทำความสะอาด จนลืมคิดไปว่ายังมีคนอีกสองคนที่เป็นห่วงเธออยู่

อีกฝั่งของเจเคและวอมด้านหน้าร้าน...

“กูบอกแล้วไง ว่าต้องมาที่นี่” ผมรู้ดี ว่าโบอาไม่มีที่ไหนให้ไปแล้ว จะมีก็แต่เพื่อนเก่าของเธอ ที่เพิ่งเจอกันเมื่อวันก่อนนี่แหละ แล้วผมก็คิดถูกว่าเธอจะต้องมาขอความช่วยเหลือจากนานิเพื่อนของเธอ

“เข้าไปตามกลับบ้านดีไหมวะ” เสียงเจเคพูดขึ้นในขณะที่นั่งอยู่ในรถยนต์และมองขึ้นไปที่ห้องด้านบนที่เห็นเพียงแค่แสงไฟเปิดค้างไว้อยู่

“ปล่อยไว้ที่นี่สักอาทิตย์แล้วกัน ค่อยมารับกลับ…รับกลับไปตอนนี้ก็ทะเลาะกันอยู่ดี”

ผมอยากให้โบอาใจเย็นขึ้นกว่านี้ก่อน และคิดว่าการปล่อยให้เธอเจอเรื่องลำบากบ้าง ก็อาจจะทำให้เธอมีความคิดที่เป็นผู้ใหญ่และโตมากขึ้นกว่านี้

“แต่กูไม่ชินว่ะ” สายตาคมยังคงจ้องมองไปที่ระเบียงห้องนอนชั้นสองของร้าน ด้วยความเป็นห่วงต่อหญิงคนรักของเขา “โบอาจะอยู่ยังไงคนเดียว”

“ทำไงได้ ก็เมียเรามันดื้อ” วอมหันมาพูดบอกเจเคด้วยความชินชา ต่อความดื้อของโบอาที่เขาเคยเจอ และคิดว่าเธอคงจะโตขึ้น หลังจากผ่านเรื่องทั้งหมดนี้ไปได้

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~