LOGINยามบ่ายคล้อยที่แสงแดดเริ่มอ่อนแสงลง บรรยากาศภายในคฤหาสน์เช่าหลังงามใจกลางเมืองหลวงแคว้นจ้าว กลับไ
กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านไปประดุจสายน้ำที่ไหลเชี่ยวและไม่อาจหวนกลับ กงล้อแห่งฤดูกาลผลัดเปลี่ยนจากเหมันต์อันหนาวเหน็บก้าวเข้าสู่วสันตฤดูที่ดอกท้อเบ่งบานสะพรั่งมาแล้วถึงสามครา ท่ามกลางความเจริญรุ่งเรืองขั้นสูงสุดของแคว้นต้าจงที่ไร้ซึ่งศึกสงครามหรือภัยพิบัติใดๆ มากล้ำกราย ยุคทองแห่งลัทธิทุนนิยมภายใต้การควบคุมงบประมาณอันแสนจะหน้าเลือดของฮองเฮาไป๋ลี่ถิง และการบริหารราชการแผ่นดินอย่างแข็งขันของฮ่องเต้ฉินจื่อเสวียน ได้ผลิดอกออกผลอย่างงดงามจนท้องพระคลังหลวงต้องขยายพื้นที่ก่อสร้างห้องนิรภัยเพิ่มขึ้นอีกหลายสิบอาคาร ทว่าความเจริญรุ่งเรืองทางเศรษฐกิจเหล่านั้น กลับดูจืดชืดและไร้สีสันไปในพริบตา เมื่อนำมาเปรียบเทียบกับสิ่งมีชีวิตขนาดเล็กที่ถือกำเนิดขึ้นมาเพื่อสร้างความปั่นป่วนและเขย่าขวัญผู้คนทั้งพระราชวังองค์รัชทายาทฉินซางเหยียน โอรสมังกรผู้เปรียบดั่งแก้วตาดวงใจของฮ่องเต้และฮองเฮา บัดนี้ได้เจริญพระชันษาล่วงเข้าสู่วัยสามหนาว รูปร่างหน้าตาของเด็กชายนั้นช่างจิ้มลิ้มพริ้มเพราและหล่อเหลาหมดจดตั้งแต่ยังไม่หย่านมดี ผิวพรรณขาวผ่องเนียนละเอียดประดุจหยกเนื้อดีที่สุดในแผ่นดิน พวงแก้มทั้งสองข้างยุ้
บรรยากาศภายในห้องบรรทมของฮองเฮาที่เพิ่งผ่านพ้นวิกฤตการณ์แห่งความเป็นความตายมาหมาดๆ บัดนี้ตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของสมุนไพรบำรุงกำลังชั้นเลิศ ผสมผสานกับกลิ่นอายของความปีติยินดีที่แผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูของอากาศ เหล่านางกำนัลและหมอตำแยต่างพากันถอยร่นออกไปยืนสงบเสงี่ยมอยู่ตามมุมห้องอย่างรู้หน้าที่ ปล่อยให้พื้นที่ตรงกลางบริเวณหน้าเตียงไม้หอมสลักลวดลายหงส์มังกร กลายเป็นเวทีเฉพาะกิจสำหรับครอบครัวที่ทรงอำนาจที่สุดในแผ่นดินต้าจงบานประตูไม้ที่เคยปิดสนิทถูกเปิดแง้มออกเล็กน้อยเพื่อให้สายลมเย็นสบายพัดผ่านเข้ามา ฮ่องเต้ฉินจื่อเสวียน โอรสสวรรค์ผู้เคยนำทัพเหยียบย่ำแว่นแคว้นศัตรูมานับไม่ถ้วน บุรุษผู้มีร่างกายสูงใหญ่กำยำและเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อที่เกิดจากการกรำศึก บัดนี้กำลังก้าวเดินอย่างเชื่องช้าประดุจพญาเต่าล้านปีที่กำลังเป็นตะคริว พระองค์ยกพระบาทขึ้นและวางลงบนพื้นพรมขนสัตว์ด้วยความระมัดระวังขั้นสูงสุด ราวกับเกรงกลัวว่าแรงสั่นสะเทือนเพียงน้อยนิดจากการก้าวเดินของพระองค์ จะทำให้กระเบื้องปูพื้นร้าวและส่งผลกระทบกระเทือนไปถึงสิ่งมีชีวิตที่อยู่ในอ้อมพระกรในอ้อมแขนที่แสนจะแข็งแกร่งประดุจกำแพง
กาลเวลาในยามค่ำคืนอันแสนยาวนานและตึงเครียดที่สุดในประวัติศาสตร์ของราชสำนักแคว้นต้าจง ค่อยๆ เคลื่อนคล้อยผ่านไปอย่างเชื่องช้าประดุจการคืบคลานของหอยทากที่กำลังแบกหีบสมบัติข้ามภูเขา ท่ามกลางความเงียบสงัดที่โรยตัวปกคลุมไปทั่วเขตพระราชฐานชั้นใน มีเพียงแสงคบเพลิงและตะเกียงน้ำมันหอมที่ถูกจุดสว่างไสวตลอดทางเดิน เพื่อส่องนำทางให้แก่เหล่าข้ารับใช้ที่ยังคงวิ่งวุ่นเข้าออกสลับสับเปลี่ยนเวรยามกันอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย หน้าบานประตูไม้สลักลวดลายมังกรคู่ของห้องบรรทมฮองเฮา ร่างสูงใหญ่กำยำของบุรุษผู้กุมอำนาจสูงสุดในใต้หล้ายังคงรักษาตำแหน่งเดิมเอาไว้อย่างเหนียวแน่น ฮ่องเต้ฉินจื่อเสวียน โอรสสวรรค์ผู้เคยนำทัพจับศึกและบั่นคอศัตรูมานับไม่ถ้วน บัดนี้กำลังนั่งพับเพียบเรียบร้อยอยู่บนพื้นพรมขนสัตว์ ท่วงท่าของพระองค์ช่างสงบเสงี่ยมเจียมตัวและดูเป็นเด็กดีเสียจนเหล่าทหารองครักษ์ที่ยืนเฝ้ายามอยู่รอบนอกต้องแอบเบือนหน้าหนีเพื่อกลั้นเสียงหัวเราะพระพักตร์หล่อเหลาที่เคยประดับด้วยความดุดันและน่าเกรงขาม บัดนี้ซีดเผือดและเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อแห่งความกังวล ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังบานประตูไม้ที่ปิดสนิทประดุจกำลังจ
สายลมยามบ่ายแห่งคิมหันตฤดูพัดโชยมาเอื่อยๆ หอบเอาความอบอุ่นและกลิ่นหอมของดอกโบตั๋นที่กำลังเบ่งบานสะพรั่งอยู่ในอุทยานหลวงเข้ามาปะทะใบหน้า ทว่าความงดงามของธรรมชาติเหล่านั้นหาได้ทำให้สตรีผู้กุมชะตาเศรษฐกิจของแผ่นดินรู้สึกสุนทรีย์ขึ้นมาได้เลยแม้แต่น้อย ฮองเฮาไป๋ลี่ถิงในชุดคลุมตัวกว้างทำจากผ้าไหมทอทองคำเนื้อนุ่มที่สุดในปฐพี กำลังก้าวเดินอย่างเชื่องช้าประดุจพญาเต่าล้านปีอยู่บนทางเดินหินอ่อนที่ถูกปูลาดด้วยพรมขนสัตว์หนานุ่มตลอดสาย เพื่อป้องกันมิให้ฝ่าเท้าอันล้ำค่าของพระนางต้องสัมผัสกับความแข็งกระด้างของพื้นหินหน้าท้องของพระนางในยามนี้ขยายใหญ่โตนูนเด่นประดุจภูเขาทองคำขนาดย่อมที่บรรจุสมบัติล้ำค่าที่สุดของแคว้นเอาไว้ มันหนักอึ้งเสียจนพระนางต้องใช้มือข้างหนึ่งคอยพยุงหลังบั้นเอวเอาไว้ตลอดเวลา ในขณะที่มืออีกข้างก็ถือพัดจีบเล่มงามโบกพัดไล่ความร้อนและความหงุดหงิดงุ่นง่านที่สะสมมาตลอดหลายเดือนของการถูกบังคับให้ลาคลอด พระนางพ่นลมหายใจออกมายาวพรืด ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นตาสีทองคำทอดมองไปยังสระบัวกว้างใหญ่เบื้องหน้าด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ไร้ซึ่งตัวเลขผลกำไรให้ชื่นชม"การเดินเล่นชมสวนบ้าบอ
กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านไปประดุจกงล้อของเกวียนขนทองคำที่ไม่มีวันหยุดพัก จากวสันตฤดูที่ดอกท้อเบ่งบานสะพรั่ง ก้าวเข้าสู่คิมหันตฤดูที่แสงแดดสาดส่องลงมาอย่างร้อนแรง ทว่าความร้อนระอุของสภาพอากาศภายนอกนั้น หาได้ระคายเคืองผิวพรรณอันบอบบางของฮองเฮาไป๋ลี่ถิงแม้แต่น้อยนิด ภายในตำหนักในของพระราชวังหลวงแห่งแคว้นต้าจงยามนี้ ถูกดัดแปลงสภาพให้กลายเป็นป้อมปราการหุ้มฉนวนกันความร้อนและความเย็นที่สมบูรณ์แบบที่สุดในปฐพี น้ำแข็งแกะสลักก้อนมหึมาถูกลำเลียงเข้ามาวางตามมุมห้องเพื่อแผ่ซ่านความเย็นฉ่ำ ในขณะที่พื้นกระเบื้องเคลือบทุกตารางนิ้วยังคงถูกปูทับด้วยพรมขนจิ้งจอกหิมะที่หนานุ่มประดุจปุยเมฆเวลาหลายเดือนที่ล่วงเลยผ่านไป ได้สร้างความเปลี่ยนแปลงอย่างใหญ่หลวงต่อสรีระของสตรีผู้กุมชะตาเศรษฐกิจของแผ่นดิน หน้าท้องที่เคยแบนราบประดุจลานตากข้าวเปลือก บัดนี้ได้ขยายขนาดใหญ่โตนูนเด่นขึ้นมาประดุจแตงโมสีทองลูกยักษ์ที่รอวันสุกงอม ร่างกายที่เคยผอมบางอรชรอ้อนแอ้น บัดนี้มีน้ำมีนวลและอวบอิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด อันเป็นผลพวงมาจากการถูกสวามีคลั่งรักบังคับยัดเยียดรังนกตุ๋นโสม หูฉลามสกัดเย็น และของบำรุงราคาแพงระยับเข้าป
บรรยากาศภายในตำหนักในอันกว้างใหญ่ไพศาลของฮองเฮาไป๋ลี่ถิงยามนี้ ช่างอ้างว้างและเงียบเหงาประดุจสุสานร้างที่ถูกปูพรมขนสุนัขจิ้งจอกหิมะเอาไว้ทุกตารางนิ้ว หลังจากที่ฮ่องเต้ฉินจื่อเสวียน สวามีผู้มีอาการคลั่งรักและหวาดระแวงภัยขั้นวิกฤต ได้ทำการริบทรัพย์สินทางปัญญาของพระนางไปจนหมดสิ้น ไม่ว่าจะเป็นลูกคิดรางไม้สลักลายหงส์ พู่กันขนหมาป่าชั้นเลิศ แท่นฝนหมึกหินอ่อน หรือแม้กระทั่งสมุดบัญชีปกสีน้ำเงินเข้มที่บันทึกตัวเลขผลกำไรมหาศาล ทุกสิ่งทุกอย่างถูกกวาดต้อนนำไปปิดผนึกล็อกกุญแจเก็บไว้อย่างแน่นหนาในคลังหลวงอย่างไร้ความปรานี ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและกองหมอนหนานุ่มนับร้อยใบที่ถูกนำมาสุมกองเป็นภูเขาขนาดย่อมเพื่อป้องกันไม่ให้ฮองเฮาผู้กำลังตั้งครรภ์ต้องได้รับแรงกระเทือนแม้แต่ปลายก้อยไป๋ลี่ถิงประทับนั่งพิงพนักเตียงไม้หอมที่ถูกห่อหุ้มด้วยฟองน้ำและผ้าไหมจนดูบวมเป่งผิดรูปผิดร่าง ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นตาสีทองคำเหม่อมองขึ้นไปบนเพดานไม้สลักลวดลายวิจิตรบรรจงด้วยแววตาที่เลื่อนลอยและปราศจากประกายแห่งชีวิตชีวา สตรีผู้ซึ่งเคยคุ้นชินกับการบัญชาการกระแสเงินตราของแผ่นดิน ผู้ซึ่งเคยกวัดแกว่งแผ่นป้ายหยกดำวง
ฝุ่นควันจากการวิ่งหนีหางจุกตูดของบรรดาอนุภรรยายังไม่ทันจะจางหายไปจากลานหน้าเรือนหลัก บรรยากาศที่เพิ่งจะกลับมาเงียบสงบได้เพียงแค่ชั่วอึดใจก็มีอันต้องถูกทำลายลงอีกครั้ง เสียงฝีเท้าหนักๆ ทว่าลากยาวอย่างเกียจคร้านดังสะท้อนมาตามระเบียงทางเดินไม้ที่ผุพัง ไป๋ลี่ถิงซึ่งกำลังยืนกอดประคองร่างอันสั่นเทาของมาร
แสงแดดอุ่นยามสายเริ่มสาดส่องลงมากระทบหลังคาเรือนหลักที่เต็มไปด้วยรอยแตกและตะไคร่น้ำ บรรยากาศเงียบสงบอันแสนจะหดหู่ของเรือนฮูหยินเอกถูกทำลายลงอย่างย่อยยับด้วยเสียงหัวเราะแหลมปรี๊ดที่ดังกังวานมาตั้งแต่หน้าประตูจวน เสียงนั้นแหลมสูงจนคล้ายกับนกแก้วที่กำลังถูกบีบคอ มันบาดแก้วหูเสียจนฝุ่นที่เกาะอยู่ตามขื่
แสงแดดรำไรยามสายสาดส่องผ่านช่องโหว่บนหลังคากระเบื้องที่แตกบิ่น ร่างบางของไป๋ลี่ถิงในชุดกระโปรงสีเทาหม่นหมองที่ซักจนเนื้อผ้าบางเฉียบก้าวเท้าข้ามธรณีประตูห้องนอนของตนเองอย่างระมัดระวัง นางใช้มือดันบานประตูไม้ที่ผุพังเบาๆ ทว่าเสียงดังกึกกักราวกับกระดูกคนแก่ลั่นก็ดังสะท้านไปทั่วบริเวณ ก่อนที่บานประตูข้
แสงแดดเจิดจ้าของยามบ่ายสาดส่องลงมาตกกระทบใบหน้าของจูน หญิงสาวผู้เปี่ยมล้นไปด้วยความมั่นใจในชุดสูทสีแดงเพลิงที่ตัดเย็บมาอย่างประณีตเข้ารูป รอยยิ้มกว้างขวางประดับอยู่บนริมฝีปากที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงสด ส้นรองเท้าแหลมปรี๊ดของเธอกระทบกับพื้นทางเดินหินอ่อนหน้าอาคารสำนักงานใหญ่เกิดเป็นเสียงดังก้องกังวา







