Novels by Waranya Anu

"ทำไมฉันถึงโง่แบบนี้!" เจียงมู่หยางก่นด่าตัวเองด้วยความเจ็บใจ "ทำไมฉันไม่เคยเอะใจเลยว่าการไปของฉันทิ้งอะไรไว้เบื้องหลังบ้าง!"เขาคิดย้อนกลับไปถึงจดหมายที่ซู่ชิงเคยส่งไปที่ค่ายทหารเมื่อ 4 ปีก่อน... จดหมายที่เขาไม่เคยแกะอ่านเพราะยุ่งอยู่กับภารกิจ หรือบางทีอาจจะถูกคนของหนานกงหลานดักจับไปทำลายในจดหมาย

ความมืดมิดภายในห้องโดยสารของรถจี๊ปทหารเปรียบเสมือนถ้ำที่เงียบสงบ ตัดขาดจากความวุ่นวายภายนอกอย่างสิ้นเชิง หลังจากที่ เจียงมู่หยาง พาตัวเองกลับเข้ามานั่งหลังพวงมาลัยได้สำเร็จ เขาก็ทิ้งร่างอันใหญ่โตและเหนื่อยล้าพิงลงกับเบาะหนังเทียมที่เย็นเฉียบ เสียงลมหายใจของเขาดัง เฮือก... เฮือก... ประสานกับเสียงเครื

"แล้วคุณลุงก็หายไป..."ซู่ชิงผละออกจากลูกสาว แล้วลุกขึ้นยืนกวาดสายตามองไปรอบๆ บริเวณเกิดเหตุอย่างละเอียดภาพที่เห็นคือความโกลาหลที่เริ่มคลี่คลาย รถบรรทุกคันก่อเหตุยังจอดสนิทอยู่กลางถนน คนขับรถยืนหน้าซีดเผือดให้การกับตำรวจจราจรที่เพิ่งมาถึง ไทยมุงบางส่วนเริ่มทยอยแยกย้ายกันไปเมื่อเห็นว่าไม่มีใครตายแต

ม่านฝุ่นควันสีขาวขุ่นที่เกิดจากการเสียดสีของยางรถยนต์กับพื้นถนนลาดยางเริ่มจางลง เผยให้เห็นภาพที่บีบหัวใจของผู้ที่พบเห็น บนฟุตบาทริมถนนที่ร้อนระอุด้วยไอร้อนจากแสงแดดยามบ่าย ร่างของหญิงสาวในชุดทำงานที่เปรอะเปื้อนฝุ่นกำลังคุกเข่ากอดร่างเล็กๆ ของเด็กหญิงไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไปในอากาศซู่ชิงหอ

การเคลื่อนไหวของเขารวดเร็วและลื่นไหลราวกับเงาผี จนกระทั่งไม่มีใครทันสังเกตเห็นว่าฮีโร่ผู้ช่วยชีวิตเด็กได้หายตัวไปแล้ว เหลือทิ้งไว้เพียงร่องรอยการไถลบนพื้นและความว่างเปล่าเจียงมู่หยางยืนแนบหลังพิงเสาไฟฟ้า กัดฟันข่มความเจ็บปวดจากบาดแผลที่เริ่มประท้วง แต่สายตาของเขายังคงชะโงกแอบมองเหตุการณ์เบื้องหน้าด

ม่านฝุ่นสีขาวขุ่นที่เกิดจากการเสียดสีอย่างรุนแรงระหว่างยางรถยนต์กับพื้นถนนลาดยางยังคงลอยฟุ้งคว้างอยู่ในอากาศ บดบังทัศนวิสัยเบื้องหน้าให้ดูเลือนรางราวกับภาพฝันร้าย กลิ่นไหม้ของยางที่เกิดจากความร้อนสูงฉุนกึกจนแสบจมูก ผสมปนเปไปกับกลิ่นน้ำมันดีเซลและกลิ่นความตายที่เพิ่งเฉียดผ่านไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปดท่