Romances de ยอดกวีสี่ฤดู

แสงตะวันยามเช้าตรู่เพิ่งจะโผล่พ้นทิวเขา สาดส่องประกายสีทองอร่ามลงมากระทบแผ่นกระเบื้องหลังคาของตึกไม้สองชั้นที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหัวมุมถนนสายหลักแห่งย่านการค้าทิศตะวันออก จากตึกซอมซ่อผุพังที่เคยมีประวัติเน่าเฟะจนผู้คนเดินหนี บัดนี้มันได้ถูกบูรณะซ่อมแซมและตกแต่งใหม่จนวิจิตรตระการตาประดุจพระราชวังขนาดย่อม ป้ายไม้สักทองแผ่นใหญ่ถูกแขวนเด่นตระหง่านอยู่เหนือประตูทางเข้า สลักตัวอักษรสีแดงสดขลิบทองคำเปลวว่า บุปผาสวรรค์โอสถ กลิ่นหอมกรุ่นของดอกไม้นานาพันธุ์ผสมผสานกับกลิ่นสมุนไพรชั้นเลิศลอยคละคลุ้งไปทั่วทั้งถนน ดึงดูดให้ผู้คนที่สัญจรไปมาต้องสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และหยุดยืนมองด้วยความตกตะลึงทว่าสิ่งที่ทำให้ตึกแห่งนี้กลายเป็นจุดศูนย์กลางของความสนใจหาใช่เพียงแค่ความงดงามของการตกแต่งไม่ แต่เป็นข่าวลือที่แพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงประดุจไฟลามทุ่งต่างหาก บรรดาพ่อค้าแม่ค้าที่เปิดร้านอยู่ฝั่งตรงข้ามต่างพากันจับกลุ่มซุบซิบนินทาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่นและเคารพยำเกรง สายตาทุกคู่จดจ้องไปยังร่างของคุณชายหนุ่มรูปงามผู้มีใบห

แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องลงมากระทบแผ่นป้ายไม้เก่าคร่ำคร่าหน้าตึกสองชั้นตรงหัวมุมถนนสายหลัก ฝุ่นผงที่เกาะกรังมานานนับเดือนปลิวว่อนไปในอากาศเมื่อสายลมพัดผ่าน ไป๋ลี่ถิง ยอดนักขายมือทองในร่างคุณหนูสามแห่งจวนเผิงกวงโหว ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าตึกไม้แห่งนี้ด้วยท่วงท่าที่สง่างามและเปี่ยมไปด้วยอำนาจบารมีประดุจจักรพรรดินีที่กำลังทอดพระเนตรดินแดนที่เพิ่งพิชิตมาได้ ในมือขวาของนางชูพวงกุญแจเหล็กขึ้นสูงรับแสงแดด มันคือสัญลักษณ์แห่งกรรมสิทธิ์ที่นางเพิ่งจะใช้เล่ห์เหลี่ยมและของวิเศษหักคอเถ้าแก่หน้าเลือดมาได้อย่างหมดจดงดงามริมฝีปากบางเฉียบคลี่ออกเป็นรอยยิ้มแสยะที่กว้างขวางจนแทบจะฉีกถึงรูหู ดวงตากลมโตทอประกายวิบวับไปด้วยไฟแห่งความกระหายกำไร นางสูดลมหายใจเข้าลึกจนสุดปอด รับเอากลิ่นอายของฝุ่น โคลน และความเก่าแก่ของอาคารเข้าสู่ร่างกาย ทว่าสำหรับวิญญาณประธานกรรมการบริหารอย่างนาง กลิ่นเหล่านี้มันคือกลิ่นหอมหวนของความมั่งคั่งและโอกาสทางธุรกิจที่กำลังจะเบ่งบาน"เอาล่ะ พวกทาสรับจ้าง...

บรรยากาศภายในร้านที่เคยเป็นร้านขายเครื่องประดับหยกบัดนี้ว่างเปล่าและเงียบเหงา ทว่าบริเวณโต๊ะไม้เก่าคร่ำคร่ากลางห้องกลับคุกรุ่นไปด้วยรังสีแห่งการห้ำหั่นทางธุรกิจ เถ้าแก่จู พ่อค้าหน้าเลือดผู้มีพุงพลุ้ยยื่นล้ำหน้า กำลังนั่งง่วนอยู่กับการตวัดพู่กันลงบนกระดาษสาสองแผ่นเพื่อร่างสัญญาเช่าตึก หยาดเหงื่อเม็ดโตผุดพรายขึ้นเต็มหน้าผากที่มันเยิ้มของเขา ไหลย้อยลงมาตามร่องแก้มและหยดแหมะลงบนโต๊ะ ทว่าเขากลับไม่สนใจที่จะเช็ดมันออก เพราะสมาธิทั้งหมดกำลังจดจ่ออยู่กับการสอดแทรกเงื่อนไขสุดแสนจะเอาเปรียบลงไปในสัญญาเถ้าแก่จูลอบยิ้มเยาะในใจอย่างผู้ชนะ เขาเหลือบตามองเด็กหนุ่มหน้าดำที่ยืนกอดอกอยู่ฝั่งตรงข้ามเพียงแวบหนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าก้มตาเขียนตัวอักษรให้มีลักษณะหวัดและพันกันยุ่งเหยิงที่สุดเท่าที่จะทำได้ ในช่วงท้ายของสัญญา เขาได้แอบเติมข้อความเล็กๆ ที่บีบอัดตัวอักษรจนแทบจะกลายเป็นกองทัพมดดำ ข้อความนั้นระบุใจความว่า หากผู้เช่าทำการตอกตะปู รื้อถอนดัดแปลงโครงสร้าง หรือกระทำการใดๆ ที่ทำให้สภาพของตึกเปลี่ยนแปลงไปจากเดิมแม้แต่นิดเดียว สัญ

แสงแดดยามบ่ายคล้อยสาดส่องลงมากระทบแผ่นกระเบื้องหลังคาของตึกไม้สองชั้นที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหัวมุมถนนสายหลักแห่งย่านการค้าทิศตะวันออก บรรยากาศรอบด้านเต็มไปด้วยความคึกคักของผู้คนที่เดินขวักไขว่ไปมา ทว่าบริเวณหน้าตึกแห่งนี้กลับมีรังสีความตึงเครียดแผ่กระจายออกมาจนผู้สัญจรไปมาต้องลอบเดินเบี่ยงหลบไปอีกทาง ไป๋ลี่ถิงในคราบคุณชายหนุ่มรูปงามผู้มีใบหน้าหล่อเหลาคมคายและเปี่ยมไปด้วยความหยิ่งยโส กำลังยืนเผชิญหน้ากับเถ้าแก่จู พ่อค้าวัยกลางคนรูปร่างอ้วนท้วนสมบูรณ์ที่มีพุงยื่นล้ำหน้าและมีใบหน้ามันเยิ้มประดุจหมูสามชั้นที่ถูกต้มจนเปื่อยหลังจากที่เถ้าแก่จูงัดเอามุกตื้นๆ มาโก่งราคาค่าเช่าตึกซอมซ่อแห่งนี้สูงถึงสามพันตำลึงทองต่อปี และแสดงท่าทีลุกลนสั่งให้บ่าวไพร่ไปยกโต๊ะและกระดาษสัญญาออกมาเตรียมให้เซ็นอย่างรวดเร็ว ไป๋ลี่ถิงก็ไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกหรือหวาดผวาเลยแม้แต่น้อย ยอดนักขายมือทองเพียงแค่ยืนกอดอกนิ่งสงบ แผ่นหลังตั้งตรงดิก ท่วงท่าของนางสง่างามและผ่อนคลายประดุจกำลังเดินเล่นชมสวนดอกไม้ในจวนของตนเอง ริมฝีปากบางเฉียบคลี่ออก

รุ่งอรุณแห่งวันใหม่มาเยือนจวนเผิงกวงโหวพร้อมกับเสียงนกกระจอกที่ร้องเจื้อยแจ้ว แสงแดดสีทองอร่ามสาดส่องผ่านช่องหน้าต่างกระดาษเข้ามาตกกระทบกับใบหน้างดงามของไป๋ลี่ถิง ยอดนักขายมือทองผู้เพิ่งจะรอดพ้นจากบทลงโทษนรกแตกมาได้อย่างหวุดหวิด นางขยับกายลุกขึ้นนั่งบนเตียงไม้ที่บัดนี้ถูกปูทับด้วยฟูกหนานุ่มและผ้าห่มแพรผืนใหม่เอี่ยม ท่วงท่าการบิดขี้เกียจของนางเต็มเปี่ยมไปด้วยความเบิกบานใจประดุจมหาเศรษฐีนีที่เพิ่งตื่นขึ้นมาบนกองเงินกองทองหลังจากเหตุการณ์กวาดล้างความตอแหลในเรือนหลักและการรับทรัพย์ก้อนโตจากองค์ชายเจ็ด บรรยากาศในเรือนหลักก็เปลี่ยนไปราวกับหน้ามือเป็นหลังมือ อาหารการกินอุดมสมบูรณ์จนอาชิงเริ่มมีแก้มยุ้ยเป็นซาลาเปา ฮูหยินไป๋ก็มีใบหน้าที่อิ่มเอิบและมีน้ำมีนวลขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ทว่าสำหรับวิญญาณประธานกรรมการฝ่ายขายที่สิงสู่อยู่ในร่างของคุณหนูสาม ความสำเร็จเพียงแค่นี้ยังห่างไกลจากเป้าหมายสูงสุดที่นางวางไว้อีกหลายร้อยลี้ การมีเงินทุนสำรองนั้นเป็นเรื่องดี แต่การปล่อยให้เงินนอนนิ่งๆ อยู่ในหีบโดยไม่งอกเงย มันคือความอัปยศ

ร่างเล็กบอบบางในคราบเด็กหนุ่มยาจกที่ใบหน้าดำปิ๊ดปี๋ไปด้วยคราบเขม่าควันไฟ กำลังสับขาสองข้างวิ่งทะยานไปตามตรอกซอกซอยของเมืองหลวงด้วยความเร็วที่แม้แต่ม้าศึกชั้นดียังต้องยอมหลีกทางให้ ฝุ่นดินสีแดงตลบอบอวลขึ้นมาเบื้องหลังทุกครั้งที่ปลายเท้าของนางตวัดแตะพื้น ไป๋ลี่ถิงหอบหายใจทางปากอย่างหนักหน่วง อากาศเย็นเยียบของฤดูใบไม้ร่วงถูกสูดเข้าไปในปอดจนรู้สึกแสบร้อนไปหมดทั้งทรวงอก ทว่านางก็ไม่กล้าแม้แต่จะเหลียวหลังกลับไปมองทหารยามร่างยักษ์ที่เพิ่งจะตกเป็นเหยื่อการทำยอดขายด้วยเรื่องไร้สาระของนางเมื่อครู่นี้เมื่อวิ่งทะลุผ่านตลาดสดและเลี้ยวหักศอกเข้ามาในซอยตันที่รกร้างและเงียบสงัด ไร้ซึ่งผู้คนสัญจรไปมา ยอดนักขายมือทองก็ทิ้งน้ำหนักตัวทั้งหมดให้ไถลลื่นลงไปกองกับพื้นดินที่เปียกชื้นและเต็มไปด้วยตะไคร่น้ำ แผ่นหลังของนางพิงพนักเข้ากับกำแพงอิฐเย็นเฉียบ สองมือยกขึ้นกุมหน้าอกด้านซ้ายที่ก้อนเนื้อภายในกำลังเต้นระรัวประดุจกลองรบ นางอ้าปากสูดอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่ หยาดเหงื่อเม็ดโตร่วงหล่นจากหน้าผากลงมาผสมกับคราบสีดำบนแก้มจนกลายเป็นทางยาว

"ขอโทษนะคุณนาย... เราไม่ปล่อยกู้ให้ธุรกิจที่ เพ้อเจ้อ แบบนี้หรอก พลาสติกรักษ์โลก? ไร้สาระ! ไปขายเต้าหู้เถอะไป๊!"ธนาคารแห่งที่ 3 ธนาคารเพื่อการเกษตรที่นี่แย่ยิ่งกว่า ซู่ชิงยังไม่ทันได้นั่งเก้าอี้ ทันทีที่ยื่นบัตรประชาชน เจ้าหน้าที่ก็โยนบัตรคืนให้ทันที"คุณติด Blacklist ของสมาคมนักธุรกิจจือปั๋วนะรู้

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าของเมืองจือปั๋ว สาดส่องผ่านม่านหมอกควันจางๆ ของโรงงานอุตสาหกรรม เป็นสัญญาณเริ่มต้นวันใหม่ที่เต็มไปด้วยความท้าทาย เหวินซู่ชิง ยืนอยู่หน้ากระจกเงาบานยาวในห้องเช่า เธอไม่ใช่แม่หม้ายลูกติดที่น่าสงสารอีกต่อไป ในกระจกสะท้อนภาพของนักธุรกิจหญิงผู้มุ่งมั่น สวมชุดสูทกระโปรงสีเทาเข้มตัดเย็บเ

ซู่ชิงส่ายหน้า ยิ้มอย่างมีเลศนัย "พี่เข่อฮ่าว... เราไม่ได้มองแค่ปีนี้หรือปีหน้า เรากำลังมองไปอีก 10 ปีข้างหน้า ตอนนี้รัฐบาลเริ่มตระหนักเรื่องมลพิษแล้ว อีกไม่นานกฎหมายสิ่งแวดล้อมจะเข้มงวดขึ้น โรงงานที่สกปรกจะถูกสั่งปิด แต่ถ้าเราเริ่มทำระบบระบบบำบัดของเสียเป็นศูนย์ตั้งแต่ตอนนี้ เราจะเป็นผู้นำที่รัฐบา

ภายในห้องเช่าขนาดเล็กที่ตั้งอยู่ในมุมหนึ่งของเมืองจือปั๋ว บรรยากาศเงียบสงัดในยามค่ำคืนถูกรบกวนเพียงเสียงพลิกหน้ากระดาษและเสียงขีดเขียนของปากกาหมึกซึม แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะเก่าคร่ำคร่าสาดส่องลงบนโต๊ะไม้ตัวใหญ่ที่บัดนี้เต็มไปด้วยเอกสาร แผนที่ และหนังสือสถิติรายปีทางอุตสาหกรรมที่กางแผ่หราอยู่เ

พลาสติกคือคำตอบ... มันเบา ทนทาน แปรรูปง่าย และต้นทุนต่ำแต่ซู่ชิงไม่ได้จะทำแค่กะละมังหรือถังน้ำ... ความรู้ระดับเธอต้องไปไกลกว่านั้นเธอเริ่มเขียนสูตรเคมีและแผนผังกระบวนการผลิตลงไปอย่างรวดเร็วเม็ดพลาสติก Polyethylene และ Polypropylene ซึ่งสามารถหาได้จากโรงกลั่นปิโตรเคมีทั่วไป และเธอรู้วิธีตรวจสอบคุณ

ความเงียบสงัดของค่ำคืนในฤดูหนาวกลับมาปกคลุมห้องเช่าเล็กๆ อีกครั้ง หลังจากเสียงสะอื้นไห้ของ เหวินซู่ชิง ค่อยๆ จางหายไป เหลือทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและความหนาวเหน็บที่แทรกซึมเข้ามาทางรอยแตกของผนังไม้เก่าๆ ซู่ชิงนั่งกอดเข่าพิงประตูอยู่นานนับชั่วโมง ปล่อยให้น้ำตาไหลรินออกมาเพื่อระบายความอัดอั้นตันใจ จ