LOGINสายลมยามฤดูใบไม้ผลิพัดโชยมาเอื่อยๆ หอบเอากลิ่นหอมของดอกท้อที่กำลังเบ่งบานสะพรั่งในอุทยานหลวงมาแตะ
บรรยากาศภายในตำหนักในของพระราชวังหลวงแห่งแคว้นต้าจงยามนี้ ช่างเงียบสงัดและวังเวงเสียจนชวนให้ขนลุกขนพองประดุจกำลังเดินหลงเข้าไปในป่าช้าร้างช่วงเที่ยงคืน ความเงียบงันนี้ไม่ได้เกิดจากเหตุเภทภัยหรือโรคระบาดอันใด ทว่ามันเป็นผลพวงมาจากพระราชโองการสายฟ้าแลบฉบับล่าสุดของฮ่องเต้ฉินจื่อเสวียน พระองค์ทรงออกคำสั่งเด็ดขาดขั้นสูงสุดให้ขันที นางกำนัล และทหารองครักษ์ทุกคนที่เดินผ่านรัศมีหนึ่งร้อยลี้รอบตำหนักของฮองเฮา ต้องสวมรองเท้าที่บุด้วยสำลีหนาสามชั้น ห้ามพูดคุยกันด้วยระดับเสียงที่ดังเกินกว่าเสียงกระซิบของยุง และห้ามทำสิ่งของใดๆ ตกกระทบพื้นโดยเด็ดขาด ผู้ใดฝ่าฝืนทำให้เกิดเสียงดังรบกวนพระครรภ์มังกร จะต้องถูกลงโทษด้วยการไปขัดส้วมในค่ายทหารเป็นเวลาหนึ่งเดือนเต็มความคลั่งรักและหวาดระแวงภัยขั้นวิกฤตของสวามีหน้าโง่ผู้นี้ ทำให้ชีวิตของฮองเฮาไป๋ลี่ถิง สตรีผู้กุมชะตาเศรษฐกิจของแผ่นดิน ต้องตกอยู่ในสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก พระนางประทับนั่งพิงหมอนใบยักษ์ที่ถูกยัดไส้ด้วยขนห่านบริสุทธิ์อยู่บนเตียงไม้หอมสลักลวดลายหงส์มังกร รอบกายของพระนางเต็มไปด้วยหมอนอิงนุ่มนิ่มนับสิบใบที่ถูกนำมาวางเรียงรายประดุจป้อมป
บรรยากาศภายในห้องทรงพระอักษรส่วนพระองค์ของแคว้นต้าจงในยามสายของวันนี้นั้น ช่างอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความสงบสุขและความมั่งคั่งที่แผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูของอากาศ แสงตะวันสีทองอร่ามสาดส่องผ่านบานหน้าต่างไม้ฉลุลายอันวิจิตรบรรจง ทาบทับลงบนพื้นหินอ่อนเนื้อดีที่ถูกขัดเงาจนสามารถมองเห็นเงาสะท้อนได้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง ท่ามกลางความเงียบสงบที่ถูกทำลายลงด้วยเสียงเดียวเท่านั้น คือเสียงดังก๊อกแก๊กของลูกคิดรางไม้แกะสลักที่ถูกปัดไปมาด้วยความเร็วระดับเหนือมนุษย์ฮองเฮาไป๋ลี่ถิง สตรีผู้กุมชะตากรรมของระบบเศรษฐกิจทั้งปฐพี ประทับนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้หอมบุนวมผ้าไหมสีแดงสด ท่วงท่าของพระนางในยามนี้เต็มเปี่ยมไปด้วยความเย่อหยิ่งและอำนาจบารมีประดุจเถ้าแก่เนี้ยผู้กำลังตรวจนับผลกำไรมหาศาลประจำไตรมาส ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นตาสีทองคำเปล่งประกายระยิบระยับประดุจดวงดาวบนท้องฟ้าในยามค่ำคืน ขณะที่สายตาของนางกวาดไล่เรียงไปตามตัวอักษรสีหมึกที่ถูกบันทึกเอาไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยในสมุดบัญชีปกสีน้ำเงินเข้มเล่มหนาเตอะเบื้องหน้าของนางคือภูเขาฎีกาและเอกสารรายงานผลประกอบการจากทั่วทุกสารทิศ โดยเฉพาะอย่างยิ่งราย
ท่ามกลางเสียงสรวลเสเฮฮาและเสียงชนจอกสุราที่ดังกึกก้องกังวานไปทั่วจวนอัครเสนาบดี งานเลี้ยงรับขวัญหลานแฝดทายาทตระกูลฉวนกำลังดำเนินไปอย่างสนุกสนานสุดเหวี่ยงและเต็มไปด้วยความบ้าบอคอแตกตามแบบฉบับการรวมญาติของตระกูลไป๋ ฮองเฮาไป๋ลี่ถิงผู้กุมชะตาเศรษฐกิจของแผ่นดินต้าจง ประทับนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้หอมบุนวมนุ่มนิ่ม พระนางเพิ่งจะกระดกสุราดอกท้อเลิศรสเข้าปากไปได้เพียงสามจอก ความอบอุ่นซ่านผสมผสานกับความมึนเมาจางๆ เริ่มแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย ทว่าในเสี้ยววินาทีที่พระนางกำลังจะหยิบตะเกียบทองคำขึ้นมาคีบเนื้อเป็ดย่างเข้าปาก โลกทั้งใบที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและสีสันอันฉูดฉาดของงานเลี้ยง กลับพลันหยุดนิ่งลงประดุจภาพวาดที่ถูกแช่แข็งเอาไว้สรรพเสียงรอบกายเงียบสงัดลงจนน่าใจหาย ไม่มีเสียงด่าทอของบิดามารดา ไม่มีเสียงหัวเราะกวนประสาทของพ่อ และไม่มีเสียงเด็กร้องไห้จ้า ไป๋ลี่ถิงกะพริบตากลมโตของนางถี่ๆ พยายามปรับโฟกัสสายตา ทว่าภาพจวนอัครเสนาบดีเบื้องหน้ากลับค่อยๆ เลือนรางและถูกสับเปลี่ยนด้วยความมืดมิดอันเวิ้งว้าง พระนางไม่ได้ตื่นตระหนกตกใจหรือกรีดร้องโวยวายเยี่ยงสตรีขี้ขลาด ทว่ากลับถอนหายใจยาวพรืดออกมาอย
บรรยากาศภายในจวนอัครเสนาบดีที่เคยถูกบุนวมและห่อหุ้มด้วยฟองน้ำหนาเตอะในทุกตารางนิ้วเพื่อป้องกันภัยอันตรายระดับมดกัด บัดนี้ได้แปรสภาพกลายเป็นสมรภูมิรบที่วุ่นวายโกลาหลเสียยิ่งกว่าตลาดสดที่กำลังลดราคาเนื้อหมูครึ่งราคา วันที่รอคอยและหวาดผวาที่สุดของอัครเสนาบดีฉวนเฟินหานได้เดินทางมาถึงแล้ว วันครบกำหนดคลอดของฮูหยินไป๋ลี่ซู สตรีผู้เป็นดั่งดวงใจและสมบัติที่ล้ำค่าที่สุดในชีวิตของเขาเหล่าสาวใช้และมามัวที่ถูกว่าจ้างมาด้วยค่าตัวที่แพงลิบลิ่ว ต่างพากันวิ่งวุ่นหัวซุกหัวซุนเข้าออกห้องคลอดประดุจฝูงมดแตกรัง อ่างน้ำทองเหลืองบรรจุน้ำร้อนควันฉุยถูกยกเข้าไปอ่างแล้วอ่างเล่า สลับกับอ่างน้ำสีแดงฉานที่ถูกยกออกมา ผ้าฝ้ายสีขาวสะอาดถูกลำเลียงเข้าไปเป็นตั้งๆ เสียงฝีเท้ากระทบพื้นพรมหนานุ่มดังกึกกักสับสนวุ่นวายไปหมด ทว่าท่ามกลางความโกลาหลของเหล่าข้ารับใช้นั้น สิ่งที่วุ่นวายและดูสติแตกมากที่สุดกลับไม่ใช่ผู้ใดอื่น แต่เป็นเจ้าของจวนผู้ยิ่งใหญ่นั่นเองฉวนเฟินหาน บุรุษผู้มีสติปัญญาเฉียบแหลมในการบริหารราชการแผ่นดิน บัดนี้ได้สูญเสียความเยือกเย็นไปจนหมดสิ้น เขากำลังเดินวนเวียนไปมาอยู่หน้าประตูห้องคลอดซ้ำแล้
นับตั้งแต่วินาทีที่ท่านหมอหลวงชราผู้มีเคราขาวเฟิ้มได้เอื้อนเอ่ยประโยคทองคำที่ว่า ฮูหยินอัครเสนาบดีตั้งครรภ์ได้สองเดือนเศษ บรรยากาศภายในจวนอัครเสนาบดีฉวนเฟินหานที่เคยเงียบสงบและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของขุนนางผู้ทรงภูมิ ก็พลันแปรสภาพกลายเป็นสมรภูมิแห่งความวุ่นวายระดับชาติในชั่วพริบตา ความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นไม่ได้มาจากศัตรูภายนอกหรือราชโองการสายฟ้าแลบ ทว่ามันมาจากสติสัมปชัญญะที่ขาดผึงของเจ้าของจวนนั่นเองฉวนเฟินหาน บุรุษผู้มีสติปัญญาเฉียบแหลม ผู้กุมอำนาจการบริหารราชการแผ่นดิน ผู้สามารถคัดแยกฎีกานับพันฉบับได้ภายในชั่วจิบชา บัดนี้ได้สูญเสียความเยือกเย็นไปจนหมดสิ้น สมองอันชาญฉลาดของเขาได้ทำการปิดระบบการทำงานในโหมดขุนนางผู้ยิ่งใหญ่ และเปิดระบบเข้าสู่โหมดสามีคลั่งรักและหวงภรรยาขั้นสุดยอดอย่างเต็มรูปแบบ อาการของเขากำเริบหนักเสียจนบรรดาข้ารับใช้ในจวนต่างพากันลอบกลืนน้ำลายลงคอด้วยความหวาดผวาเช้าตรู่วันถัดมา แสงแดดยังไม่ทันสาดส่องพ้นขอบกำแพงจวน ไป๋ลี่ซูที่เพิ่งจะตื่นจากการหลับใหลอันแสนสบายก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อนางขยับตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงไม้หอม นางก็พบว่าสามีผู้สูง
กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านไปประดุจสายน้ำที่ไหลเชี่ยว กงล้อแห่งฤดูกาลผันแปร ทว่าสำหรับเมืองหลวงแห่งแคว้นต้าจงแล้ว สิ่งที่เบ่งบานและเจริญเติบโตงอกงามยิ่งกว่าพฤกษานานาพันธุ์ ก็คือผลกำไรและสติปัญญาของเหล่าสตรี ภายใต้การนำทัพของสำนักศึกษาบัญชีสตรีบุปผาสวรรค์โอสถ ซึ่งมีคณบดีหญิงไป๋ลี่ซูเป็นผู้คุมบังเหียน สำนักศึกษาแห่งนี้ได้กลายเป็นศูนย์รวมความรู้ด้านการรีดไถเงินสามีอย่างถูกหลักการบัญชี เสียงลูกคิดรางไม้กระทบกันดังก๊อกแก๊กดังกังวานออกมาจากหน้าต่างห้องเรียนทุกเมื่อเชื่อวัน มันเป็นบทเพลงแห่งลัทธิทุนนิยมที่ไพเราะเสนาะหูสำหรับเหล่าภรรยา แต่กลับเป็นเสียงระฆังเตือนภัยที่น่าสะพรึงกลัวสำหรับบรรดาสามีที่ชอบแอบซุกซ่อนเงินเบี้ยหวัดไว้ใต้เตียงยามสายของวันหนึ่งที่แสงแดดสาดส่องลงมาอย่างอบอุ่น ภายในห้องเรียนขนาดใหญ่ที่ถูกสร้างขึ้นจากไม้หอมชั้นดี ไป๋ลี่ซูในชุดคลุมผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มปักลายนกกระเรียนกำลังยืนตระหง่านอยู่หน้ากระดานดำแผ่นยักษ์ ท่วงท่าของนางช่างดูสง่างาม น่าเกรงขาม และเปี่ยมไปด้วยรังสีของนักบัญชีผู้พร้อมจะขย้ำตัวเลขที่ผิดพลาดทุกอีแปะ มือขวาของนางถือแท่งชอล์กสีขาวที่ทำจากเปลือกหอยบดละเ
ฝุ่นควันจากการวิ่งหนีหางจุกตูดของบรรดาอนุภรรยายังไม่ทันจะจางหายไปจากลานหน้าเรือนหลัก บรรยากาศที่เพิ่งจะกลับมาเงียบสงบได้เพียงแค่ชั่วอึดใจก็มีอันต้องถูกทำลายลงอีกครั้ง เสียงฝีเท้าหนักๆ ทว่าลากยาวอย่างเกียจคร้านดังสะท้อนมาตามระเบียงทางเดินไม้ที่ผุพัง ไป๋ลี่ถิงซึ่งกำลังยืนกอดประคองร่างอันสั่นเทาของมาร
แสงแดดอุ่นยามสายเริ่มสาดส่องลงมากระทบหลังคาเรือนหลักที่เต็มไปด้วยรอยแตกและตะไคร่น้ำ บรรยากาศเงียบสงบอันแสนจะหดหู่ของเรือนฮูหยินเอกถูกทำลายลงอย่างย่อยยับด้วยเสียงหัวเราะแหลมปรี๊ดที่ดังกังวานมาตั้งแต่หน้าประตูจวน เสียงนั้นแหลมสูงจนคล้ายกับนกแก้วที่กำลังถูกบีบคอ มันบาดแก้วหูเสียจนฝุ่นที่เกาะอยู่ตามขื่
แสงแดดรำไรยามสายสาดส่องผ่านช่องโหว่บนหลังคากระเบื้องที่แตกบิ่น ร่างบางของไป๋ลี่ถิงในชุดกระโปรงสีเทาหม่นหมองที่ซักจนเนื้อผ้าบางเฉียบก้าวเท้าข้ามธรณีประตูห้องนอนของตนเองอย่างระมัดระวัง นางใช้มือดันบานประตูไม้ที่ผุพังเบาๆ ทว่าเสียงดังกึกกักราวกับกระดูกคนแก่ลั่นก็ดังสะท้านไปทั่วบริเวณ ก่อนที่บานประตูข้
แสงแดดเจิดจ้าของยามบ่ายสาดส่องลงมาตกกระทบใบหน้าของจูน หญิงสาวผู้เปี่ยมล้นไปด้วยความมั่นใจในชุดสูทสีแดงเพลิงที่ตัดเย็บมาอย่างประณีตเข้ารูป รอยยิ้มกว้างขวางประดับอยู่บนริมฝีปากที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงสด ส้นรองเท้าแหลมปรี๊ดของเธอกระทบกับพื้นทางเดินหินอ่อนหน้าอาคารสำนักงานใหญ่เกิดเป็นเสียงดังก้องกังวา







