บทที่ 1.9

“ยังไม่รีบพาคุณชายของพวกเจ้ากลับจวนอีก?”

“ขอรับ!!”

เยี่ยนเสวี่ยหรูยังคงจ้องมองอีกฝ่าย เขารีบแนะนำตัว “เยี่ยนซื่อจื่อ คุณหนูสิบเอ็ด ข้าเฟิงเสียนกวง”

“เฟิงเส้าฝู่” สองพี่น้องกล่าวพร้อมคารวะอีกฝ่าย

“เยี่ยนซื่อจื่อ ให้ข้าแนะนำท่านสักหน่อยได้หรือไม่”

“เฟิงเส้าฝู่เชิญกล่าว”

“บอกเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ให้บิดาของท่านรับรู้อย่างชัดเจน” เยี่ยนเสวี่ยหรูก็ยังมองเฟิงเสียนกวงนิ่ง “คุณหนูสิบเอ็ด” นางสะดุ้ง... “ฝีมือไม่เลว”

นางพยายามรักษาสีหน้า แม้ว่าจะ...ให้ตาย! น่าขายหน้าชะมัด

คงมิใช่ถูกคนสงสัยเข้าแล้ว? นางเป็นคุณหนูในห้องหอเชียวนะ อีกทั้งยังเป็นคุณหนูจวนราชครูที่แทบไม่ได้ข้องแวะกับฝ่ายบู๊ แม้มีท่านลุงเป็นแม่ทัพทว่าจวนราชครูไม่มีใครเรียนรู้วรยุทธ์และการต่อสู้ หาไม่พี่ชายของนางจะมีสภาพน่าอนาจเช่นนี้เชียวหรือ!!!

“คะ...คุณหนูเจ้าคะ” เสี่ยวผิงกระซิบ

“อะไรหรือ” นางหันไปมองอีกฝ่ายที่ถือรองเท้าทั้งสองข้างของตน ก้มลงมองเท้าตัวเองที่สวมเพียงถุงเท้า... เยี่ยนหย่งหนานกระแอม เฟิงเสียนกวงหันหน้าหนี

เยี่ยนเสวี่ยหรูหลับตาสูดลมหายใจเข้าลึก นางกังวลจริงๆ ว่าเฟิงเสียนกวงผู้หล่อเหลาจะเห็นตอนที่นางถอดรองเท้าขว้างเข้าใส่หยวนอวี่ฉี เพราะหากเขาเห็นก็...น่าขายหน้าเหลือเกิน!!!

บนรถม้าของเฟิงเสียนกวง ซูม่อเพิ่งจะปิดม่านรถม้าลงก็กล่าว “ฝีมือของคุณหนูสิบเอ็ดไม่เลวจริงๆ ขอรับเห็นชัดว่ากระบวนท่าที่นางใช้นั้นไม่ซับซ้อน ทว่านั่นเป็นเพลงกระบี่อย่างแน่นอน ข้าไม่เคยเห็นคุณหนูในห้องหอจวนใดฝึกเพลงกระบี่ ยิ่งเป็นจวนราชครูก็ยิ่งไม่มีข่าวว่าอาจารย์ท่านใดเข้าไปสอน”

“เหตุใดวันนี้ดูเจ้ากระตือรือร้นยิ่ง เพลงกระบี่ของนางมีปัญหาหรือ”

ซูม่อนิ่งคิดไปนานมาก “เหมือนเคยเห็นที่ใดขอรับแต่คิดไม่ออก”

“ท่านลุงของนางเป็นถึงผู้บัญชาการ นางจะรู้บ้างก็คงมิใช่เรื่องแปลก อีกอย่างเรื่องของตระกูลเยี่ยนและตระกูลลั่วก็ค่อนข้างซับซ้อน นางแอบเรียนเพื่อเอาไว้ใช้ป้องกันตัวก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้” พูดจบเขาก็อดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้ นึกถึงนางที่มองหาอาวุธยังไม่พบ กลับก้มลงถอดรองเท้าข้างหนึ่งของตัวเองขว้างออกไป...

เขาที่เดินตามหลังไปห่างๆ ถึงกับคาดไม่ถึง ยิ่งไม่คิดว่านางจะถอดอีกข้างขว้างออกไป ทั้งสองครั้งยังแม่นยำยิ่งนักล้วนจบลงบนศีรษะของหยวนอวี่ฉี!!

เฟิงเสียนกวงหัวเราะออกมาเสียงเบาด้วยดวงตาขบขัน เขายกมือขึ้นนวดขมับพยายามที่จะไม่นึกถึง ทว่ายิ่งนึกถึงก็ยิ่งขบขัน ยิ่งภาพที่นางใช้เท้ากดหน้าอกของหยวนอวี่ฉี จากนั้นมองเขาด้วยดวงตาเหม่อลอย...

“ฟังว่านางเป็นบุตรสาวของลั่วซื่อก็จริง ทว่ามารดากลับละเลยนางยิ่งนัก ถึงขั้นที่ว่าจะยกให้แต่งกับบุตรชายของแม่ทัพจ้าว”

“แม่ทัพจ้าว” เฟิงเสียนกวงขมวดคิ้ว “บุตรชายของเขาแต่งงานแล้วแถมยังมีทายาท อีกอย่างนางเพิ่งปักปิ่นเขายี่สิบห้า...”

“ฮูหยินราชครูคงคิดจะใช้การแต่งงานของบุตรสาวดึงอำนาจในจวนกลับมา หลังจากที่ซื่อจื่อคนก่อนสิ้นใจและซื่อจื่อจวนราชครูไม่ใช่บุตรชายแท้ๆ ของนาง อำนาจในจวนดูเหมือนจะถูกแบ่งครึ่งหนึ่งให้อนุของท่านราชครูขอรับ”

เฟิงเสียนกวงถอนหายใจ “แล้วตอนนี้เล่า”

“ตอนนี้... ดูเหมือนเรื่องนั้นถูกยกเลิกไปแล้ว ทางตระกูลจ้าวดูโกรธแต่ทำอะไรไม่ได้ขอรับ ส่วนเหตุใดเปลี่ยนแปลงไม่มีใครรู้”

เขานึกถึงท่าทางของเยี่ยนเสวี่ยหรูที่เข้าไปช่วยเยี่ยนหย่งหนานอย่างไร้ซึ่งความลังเล “พี่ชายที่เป็นเพียงบุตรอนุ ตอนนี้ขึ้นมาเป็นซื่อจื่อแทนพี่ชายที่เกิดจากมารดาเดียวกัน ฮูหยินราชครูแม้ได้ชื่อว่าเลี้ยงดูมา แต่นางไม่มีทางเอ็นดูคุณชายสี่จากใจอย่างแน่นอน หากให้ข้าเดาจากนิสัยของนางที่ข้าเคยเห็น ทว่าเหตุใดคุณหนูสิบเอ็ดที่ข้าได้ยินว่าเงียบขรึมเก็บเนื้อเก็บตัว วันนี้ไม่เพียงออกมาจากจวน แต่กลับยังถึงขั้นต่อยตีกับผู้อื่นเพื่อช่วยเขา?”