8 สัญญาหมั้นหมาย

 8

สัญญาหมั้นหมาย

หลินฟูเหรินใช้จังหวะนี้สรุปความ  นางไม่ยอมให้ซูซินคืนตำแหน่งในตอนนี้  ตราบใดที่พันธะหมั้นหมายกับตระกูลจ้าวยังคงอยู่  ขอแค่เพียงให้ซินเหยาได้แต่งออกไปอย่างราบรื่น  เรื่องของซูซินนางตั้งใจว่าจะชดเชยให้ในภายหลัง  และหวังอย่างยิ่งว่าสามีจะเห็นดีเห็นงามด้วย

แม่ทัพหยางหลับตาลงพยายามไตร่ตรองถึงผลได้ผลเสีย เขารู้สึกติดค้างต่อซูซินอย่างมหาศาล ทว่าแรงกดดันจากหน้าตาทางสังคมและอำนาจทางการเมืองนั้นก็สำคัญเกินกว่าจะมองข้ามได้ ความเป็นจริงที่โหดร้ายคือในเมืองหลวงแห่งนี้ ชื่อเสียงสำคัญยิ่งกว่าความถูกต้อง และสายเลือดอาจมีค่าน้อยกว่าพันธะสัญญาที่ลงนามไปแล้ว

“ข้าจะเก็บเรื่องนี้ไปคิดดูอีกครั้ง แต่ช่วงนี้พวกเจ้าต้องปฏิบัติกับเจ้าสี่ให้ดี อย่าให้นางรู้สึกว่าถูกทอดทิ้งจนเกินไปนัก”

แม่ทัพหยางเอ่ยตัดบท แม้จะยังไม่ได้ตกปากรับคำเสียทีเดียว แต่แววตาที่ลังเลนั้นก็ทำให้หลินฟูเหรินยิ้มด้วยความโล่งอก

“เจ้าค่ะ ท่านพี่ไม่ต้องห่วง  หลังจากเหยาเอ๋อร์แต่งออกข้าจะหาบุรุษที่เหมาะสมให้เจ้าสี่ออกเรือน  ให้นางแต่งกับบัณฑิตที่มีตำแหน่งกลางๆ ในราชสำนัก  นางจะได้ไม่ต้องไปคลุกคลีอยู่กับคนใหญ่คนโต  ชีวิตหลังแต่งงานก็จะได้อยู่อย่างสงบสุขไร้กังวล อีกอย่างเราก็จะได้ไม่ต้องระแวงว่านางจะก้าวพลาดด้วย”

นางกล่าวจบก็รีบประคองซินเหยาให้ลุกขึ้น พลางลูบผมปลอบโยนด้วยความทะนุถนอม  จากนั้นรีบพาลูกเลี้ยงเดินออกจากห้องหนังสือไป

ภายในเรือนหลักเพิ่งจะหารือเรื่องพันธะสัญญาหมั้นหมายเสร็จสิ้น  ซูซินที่นั่งอยู่ในเรือนท้ายจวนได้ยินเสียงนกที่ร้องไกลมาจากป่าเขา  ยิ่งทำให้คิดถึงชนบทที่จากมาจนหงอยเหงา นางไม่ได้รู้เรื่องสัญญาหมั้นหมายกับตระกูลจ้าวอย่างชัดเจนนัก ทว่าสัมผัสได้จากปฏิกิริยาของบิดาและมารดาว่ามีบางสิ่งบางอย่างปิดบังอยู่

ซูซินหยิบจี้หยกของท่านตาขึ้นมาเพ่งมองในแสงสลัวของยามสนธยา ความเย็นของหยกสัมผัสปลายนิ้ว แม้จะเป็นความเย็นเพียงเล็กน้อยแต่กลับหนาวเหน็บไปจึงหัวใจ  คนในตระกูลหยางกำลังมองหาทางออกที่เจ็บปวดน้อยที่สุดสำหรับพวกเขา จึงบีบให้นางรับความอยุติธรรมโดยไร้หนทางโต้แย้ง

ขณะที่ซินเหยาประคองหลินฟูเหรินเดินออกมายังลานด้านหน้า แววตาของมารดายังคงมีความกังวล ทว่าเมื่อมองเห็นใบหน้าที่เปื้อนคราบน้ำตาของลูกเลี้ยง นางก็ถอนหายใจออกมาด้วยความสงสาร

“เจ้ากลับไปรอที่เรือนตัวเองก่อนเถิดเหยาเอ๋อร์ แม่มีธุระต้องคุยกับเจ้าสี่สักครู่”

หลินฟูเหรินเอ่ยพลางลูบหลังปลอบโยนบุตรบุญธรรมเบาๆ แล้วส่งสายตาให้สาวใช้คนสนิทเข้าไปช่วยพยุงซินเหยาที่ทำท่าจะล้มกลับเรือน  แต่ซินเหยาไม่ได้ปลีกตัวจากไปในทันที  นางถามไถ่หลินฟูเหรินอย่างใคร่รู้

“ท่านแม่จะไปหาน้องสี่หรือเจ้าคะ ให้เหยาเอ๋อร์ไปด้วยเถิดเจ้าค่ะ เหยาเอ๋อร์อยากอธิบายให้น้องเข้าใจ”

“ไม่ต้องหรอก เจ้าเหนื่อยมามากแล้ว กลับไปพักผ่อนเสียเถิดเรื่องนี้แม่จะจัดการเอง”

ผู้เป็นมารดาเลี้ยงตัดบท ฝ่ายซินเหยาก็ไม่กล้าเซ้าซี้อีกจึงโค้งตัวแล้วเดินกลับเรือนไป  หลินฟูเหรินเฝ้ามองแผ่นหลังบอบบางนั้นจนกระทั่งเลือนหายไปลับตา จึงเริ่มก้าวเดินมุ่งหน้าไปยังทิศทางของเรือนท้ายจวนที่ลูกสาวแท้ๆ อาศัยอยู่

ฝีเท้าของหลินฟูเหรินหยุดลงที่หน้าเรือนพักขนาดกะทัดรัด สถานที่แห่งนี้แทบจะไร้ผู้คนสัญจร  วัชพืชที่ขึ้นแซมตามรอยแตกของพื้นหินทำให้นางขมวดคิ้วด้วยความขัดใจ ทว่าเมื่อสายตาปะทะเข้ากับร่างโปร่งบางของซูซินที่กำลังยืนอยู่เพียงลำพังหน้าชานเรือนก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ซูซินในตอนนี้ไม่มีสาวใช้คอยปรนนิบัติแม้แต่คนเดียว นางยืนมองยอดไม้ที่กำลังเปลี่ยนสีด้วยแววตาที่ว่างเปล่า

"เจ้าสี่"

"ท่านแม่..."

“สาวใช้ที่แม่จัดหาให้คงไม่ถูกใจเจ้า เช่นนั้นเจ้าก็ไปเลือกเอาเองเถิด”

หลินฟูเหรินพูดขึ้นขณะก้าวเข้าไปในอาณาเขตของเรือนพัก แววตาของนางไม่ละไปจากใบหน้าของบุตรสาวซึ่งมีความคล้ายคลึงกับตนอยู่หลายส่วน  มองไปนานๆ จึงฉุกคิดไปว่านางเหมือนตนเองตอนสาวๆ มากทีเดียว  ทั้งปาก  ตา  หรือแม้กระทั่งจมูกรั้นแต่พองาม  ล้วนถอดแบบมาจากมารดาทั้งสิ้น  หลินฟูเหรินมองแล้วก็แย้มยิ้มออกมา

"หมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ"

"เรือนหลังนี้ให้เจ้าอยู่คนเดียวคงลำบากไม่น้อย  หากมีสาวใช้สักคนมาอยู่เป็นเพื่อนก็คงดี"

หลินฟูเหรินหยิบถุงเงินปักลายดอกโบตั๋นใบหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ ภายในมีเสียงกระทบกันของเหรียญทองและเหรียญเงินที่บรรจุอยู่จนเต็ม นางยื่นมันส่งให้ซูซินโดยที่สายตายังคงจ้องมองท่าทีของบุตรสาว

“รับไปเถิด ถุงเงินนี้แม่ให้เจ้าไว้เป็นการปลอบใจที่เจ้าต้องรอนแรมมาไกล”

นางกล่าวพลางยัดถุงเงินใส่ลงในมือของซูซินที่ยืนนิ่งเฉย ซูซินรับมาถือไว้แล้วก้มมองถุงเงินในมือด้วยความงุนงง นางไม่เข้าใจว่ามารดากำลังต้องการจะสื่ออะไรกันแน่  ถึงได้แสดงความใจดีและอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“แม่จะให้หลีมู่กลับไปอยู่ดูแลเหยาเอ๋อร์ตามเดิมแล้ว  เจ้าเอาเงินนี่ไปหาซื้อสาวใช้มาสักคน  เลือกเอาที่เจ้าชอบเลย ภายภาคหน้าจะได้ไม่ต้องมีปัญหาระแวงแคลงใจว่าแม่จะให้คนมาลอบส่องพฤติกรรมเจ้า”

ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้  ซูซินไม่ได้โต้แย้งหรือกล่าวคำขอบคุณออกมาในทันที นางเพียงแต่กำถุงเงินนั้นไว้แน่น ปรายตามองมารดาที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน  หรือว่ามารดาจะรู้สึกผิดกับเรื่องในห้องหนังสือของท่านพ่อ  เรื่องที่ไม่อาจคืนฐานะบุตรสาวสายตรงได้  จึงเลือกที่จะทำดีกับนางเพื่อลบล้างความรู้สึกผิด

“เจ้าหวนคืนมายังจวนแห่งนี้ ย่อมต้องมีการปรับตัวอีกมาก ต่อไปหากขาดเหลืออะไรก็บอกแม่มาได้เลย  เจ้าอย่าทำตัวเหมือนตัวเองอยู่โดดเดี่ยวลำพังสิ  พวกเราก็ครอบครัวเดียวกันทั้งนั้น”

หลินฟูเหรินพึมพำเสียงแผ่ว นางก้าวเข้าไปหาซูซินอีกก้าวหนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ เอื้อมมือที่ขาวผ่องลูบที่ศีรษะของบุตรสาวในไส้อย่างเบามือ

"เจ้าเหมือนแม่ตอนสาวๆ ไม่มีผิด  เห็นเจ้าแล้วแม่รู้สึกเหมือนย้อนเวลากลับไปมองตัวเองในวันวาน"

สัมผัสที่แผ่วเบาบนเส้นผมนั้นทำให้ซูซินชะงักไปชั่วขณะ  ร่างกายของนางแข็งทื่อราวกับไม่คุ้นเคยกับความอบอุ่นที่ได้รับจากสตรีผู้นี้ ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจทำให้อกซ้ายรู้สึกหน่วง  ทว่านางก็ยังคงยืนนิ่ง  ไม่ได้เบี่ยงกายหลบหรือโผเข้าหาอ้อมกอดนั้นแต่อย่างใด

"เอาแต่เงียบอยู่นั่นแหละ  แม่ไม่ใช่ยักษ์ใช่มารเสียหน่อย"

"ท่านแม่..."

"หืม"

"ขอบคุณเจ้าค่ะ"

"เด็กดี  เรื่องบ่าวรับใช้ที่โกงเงินเบี้ยเลี้ยงของเจ้าแม่จัดการให้แล้วนะ  หากแม่รู้เร็วกว่านี้เจ้ากับอนุเหมยคงไม่ได้อยู่อย่างยากลำบากถึงเพียงนั้น  อนุเหมยนางก็ปากหนักเสียจริง  ไม่ได้เบี้ยเลี้ยงมานานตั้งเก้าปีก็ไม่เคยปริปากบ่น  เป็นความผิดของแม่เองที่ไม่ตรวจสอบให้ดีจนถูกบ่าวชั่วหลอก"