9 รู้สึกผิด

 9

รู้สึกผิด

หลินฟูเหรินลูบเส้นผมของซูซินอยู่ครู่หนึ่ง ถึงอย่างไรซูซินก็คือเลือดเนื้อเชื้อไขที่นางอุ้มท้องมาเก้าเดือน สายใยแม่ลูกที่เชื่อมโยงกันย่อมไม่อาจตัดขาดได้โดยง่าย แม้ในใจจะมีความลำเอียงรักใคร่ซินเหยามากกว่าเพียงใด  ความเป็นแม่ก็ทำให้หัวใจของหลินฟูเหรินสั่นคลอนอยู่ไม่น้อย

“วันนี้แม่จะให้คนจัดเตรียมอาหารมื้อค่ำมาส่งให้ที่นี่ เจ้าก็พักผ่อนให้มากเถิด”

นางกล่าวทิ้งท้ายก่อนจะลดมือลง  มองดูซูซินเป็นครั้งสุดท้ายด้วยแววตาที่อ่อนกว่าตอนอยู่ห้องหนังสือมากนัก  แล้วจึงหมุนกายเดินออกจากเรือนท้ายจวน

ซูซินยืนนิ่งอยู่ที่เดิม มือข้างหนึ่งกำถุงเงินไว้ ส่วนอีกข้างหนึ่งยกขึ้นแตะตรงตำแหน่งเดียวกับที่มารดาเพิ่งลูบศีรษะนางไปเมื่อครู่ สัมผัสที่เบาบางนั้นยังคงหลงเหลือความอุ่นจางๆ ทว่าในใจของนางกลับยังคงมีความเหน็บหนาวที่ไม่อาจเลือนหาย

ความเมตตาชั่วครู่ของหลินฟูเหรินไม่ใช่การยอมรับในตัวนางอย่างแท้จริง แต่คือการเยียวยาความรู้สึกผิดในความเป็นแม่คนเสียมากกว่า  ซูซินเก็บถุงเงินใส่ในอกเสื้อ แววตาที่เคยหวั่นไหวครู่หนึ่งกลับมาสงบนิ่งและเย็นชาดังเดิม จากนั้นนางจึงหมุนกายเดินกลับเข้าไปในเรือนที่มืดสลัว

สุดท้ายแล้วก็ยังคงต้องอยู่ในจวนนี้ไปอีกนาน  ท่านแม่ไม่เอ่ยถึงการคืนฐานะ  ท่านพ่อไม่กางปีกปกป้อง  พี่ชายใหญ่เงียบขรึมไม่เก็บเรื่องคนอื่นมาใส่ใจ  ส่วนพี่ชายรองชัดเจนแล้วว่าเอนเอียงไปทางซินเหยา

เช้าวันต่อมา หยางซูซินตื่นขึ้นในยามเช้าตรู่ นางไม่ได้เรียกใช้รถม้าของจวนแต่เลือกที่จะเดินเท้าออกไปยังถนนด้านนอกเพื่อว่าจ้างรถม้าเล็กๆ คันหนึ่ง รถม้ามุ่งหน้าไปยังตลาดทางทิศตะวันออก  ซึ่งเป็นสถานที่ตั้งของโรงค้าทาสที่ใหญ่ที่สุดในเขตนี้

ที่โรงค้าทาสในยามสายคลาคล่ำไปด้วยผู้คน กลิ่นเหงื่อและเสียงตะโกนเรียกราคาสินค้าที่มีชีวิตดังระงมไปทั่วบริเวณ ซูซินก้าวผ่านฝูงชนอย่างเชื่องช้า นางไม่ได้หยุดมองกลุ่มสตรีที่บอบบางและงดงามซึ่งอดีตเคยเป็นคุณหนูจากตระกูลใหญ่ที่ถูกริบทรัพย์ เพราะสตรีเหล่านั้นมักนั่งก้มหน้าสะอื้นไห้ ในสายตาของซูซินคนเหล่านั้นคือภาระมากกว่าจะพามาไว้ข้างกาย

“คุณหนูท่านนี้ ท่านสนใจสตรีจากตระกูลขุนนางหรือไม่ พวกนางกิริยางดงาม อ่านออกเขียนได้ เหมาะสำหรับเป็นสาวใช้ข้างกายยิ่งนัก” นายหน้าค้าทาสที่มีใบหน้าประจบสอพลอเดินเข้ามานำเสนอสินค้าชั้นเลิศ

“ข้าไม่ต้องการสตรีที่เคยชินกับความสบาย คนที่เคยอยู่บนหอคอยสูงแล้วตกลงมาอยู่ในโคลนตมมักจะมีนิสัยอวดดีและมีทิฐิ  ข้าไม่มีเวลามานั่งปลอบประโลมหัวใจใคร”

ซูซินกล่าวด้วยน้ำเสียงห้วนกระด้างและเย็นชา แล้วเดินมุ่งหน้าไปยังมุมอับที่เต็มไปด้วยเด็กสาวร่างผอมบางในชุดผ้าป่านมอมแมม  สายตาของนางหยุดลงที่เด็กสาวผู้หนึ่งซึ่งนั่งพิงกรงไม้เงียบๆ เด็กคนนั้นไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟายเหมือนคนอื่น ทว่ากลับมีดวงตาที่แข็งกร้าว มือของเด็กสาวหยาบกร้านจากการทำงานหนักและเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นเล็กๆ น้อยๆ ซึ่งบ่งบอกถึงปูมหลังว่ามาจากครอบครัวยากจนที่ต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดมาตั้งแต่เกิด

“เจ้าชื่ออะไร”

“ข้าไม่มีชื่อเจ้าค่ะ คนเรียกข้าว่าซานเอ๋อร์เพราะเป็นลูกคนที่สามของบ้าน  ข้ามาจากตระกูลเล็กๆ  ท่านพ่อขายข้ามาเพราะไม่มีเงินซื้อข้าวสาร”

เด็กสาวเงยหน้าขึ้นสบตานาง ไม่มีร่องรอยของความอ่อนแอหรือการเรียกร้องความสงสารแม้แต่น้อย  นั่นจึงทำให้ซูซินถูกชะตากับแม่เด็กนี่มากจริงๆ  ราวกับว่าเห็นเงาของตนเองในอดีตผ่านดวงตาคู่นั้น

“ข้าชอบคนที่มีความอดทนมากกว่าคนที่เก่งแต่ร้องไห้ เจ้าอายุเท่าไร”

“ปีนี้สิบสี่เจ้าค่ะ”

ซูซินพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะหันไปหานายหน้าแล้วยื่นเงินจำนวนหนึ่งให้ “ข้าเอาคนนี้ จัดการทำสัญญาขายตัวให้เรียบร้อย”

หลังจากจัดการเรื่องสัญญา ซูซินก็พาสาวใช้ตัวน้อยขึ้นรถม้ามุ่งหน้ากลับสู่จวนแม่ทัพหยาง ภายในรถม้าที่เคลื่อนตัวไปตามถนน นางมองดูเด็กสาวที่นั่งตัวตรงด้วยท่าทางสำรวมอยู่ตรงข้าม

“จากนี้ข้าตั้งชื่อให้เจ้าว่าอาหม่าน ข้าไม่ได้ซื้อเจ้ามาเพื่อคอยประจบสอพลอ แต่จ้างเจ้ามาเพื่อรับใช้และภักดี ข้าเป็นคนพูดตรงและไม่ชอบคนโกหก หากเจ้าทำงานดีข้าย่อมเลี้ยงดูเจ้าไม่ให้อดอยาก แต่หากเจ้าทรยศ...ข้าจะเป็นคนส่งเจ้ากลับไปยังโรงค้าทาสด้วยมือของข้าเอง"

“บ่าวเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ คุณหนูช่วยชีวิตบ่าวไว้ ชีวิตนี้ของบ่าวเป็นของคุณหนูเจ้าค่ะ”

อาหม่านก้มศีรษะลงคำนับสตรีที่อยู่ตรงหน้า หยางซูซินไม่ใช่คุณหนูที่อ่อนหวานในแบบฉบับคุณหนูทั่วไปอย่างที่อาหม่านเคยเห็น  แต่ก็น่าจะเป็นคนดีไม่โมโหร้ายหรือทุบตีสาวใช้เพื่อระบายอารมณ์เหมือนคุณหนูสูงศักดิ์คนอื่นๆ

เมื่อรถม้าเลี้ยวเข้าสู่ประตูใหญ่ของจวนแม่ทัพหยาง อาณาเขตของจวนที่กว้างขวางทำให้อาหม่านต้องลอบสูดลมหายใจด้วยความตื่นเต้น ซูซินก้าวลงจากรถม้าโดยมีอาหม่านเดินตามหลังมาติดๆ

ขณะที่ทั้งสองเดินผ่านเขตเรือนหลัก หลินฟูเหรินที่กำลังยืนสั่งความบ่าวไพร่อยู่หน้าศาลาริมน้ำก็หยุดมอง นางยืนนิ่งมองดูบุตรสาวที่เดินนำสาวใช้หน้าใหม่เข้ามาในจวน สายตาของหลินฟูเหรินสำรวจอาหม่านตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า เห็นได้ชัดว่าสาวใช้ผู้นี้เป็นเพียงเด็กสาวชาวบ้านธรรมดาที่ไร้กิริยาชนชั้นสูง

ซูซินหยุดฝีเท้าลงชั่วครู่เมื่อเห็นมารดายืนมองอยู่ นางไม่ได้หลบตาเพียงแค่ย่อกายทำความเคารพตามมารยาท แล้วส่งสายตาให้อาหม่านแสดงความเคารพตาม

หลินฟูเหรินยืนมองอยู่เช่นนั้น ไม่ได้ถามซักไซ้ประวัติของสาวใช้คนใหม่เพียงแต่เม้มริมฝีปากแน่น ยังนึกสงสัยในใจว่าเหตุใดซูซินถึงเลือกสาวใช้ไร้การศึกษา  แทนที่จะเลือกเอาพวกคุณหนูตกอับมารับใช้ข้างกาย

ทั้งสองเดินมุ่งหน้าสู่เรือนท้ายจวน อาหม่านเดินตามหลังซูซินไปอย่างเงียบๆ เด็กสาวสัมผัสได้ถึงความเย็นชาของเจ้านายและสายตาที่เย็นเยียบของนายหญิง  เมื่อกลับถึงเรือนพักซูซินทอดมองดูอาหม่านที่เริ่มเข้าไปจัดระเบียบสิ่งของโดยไม่ต้องรอคำสั่ง มุมปากของนางยกยิ้มเล็กน้อยอย่างพึงพอใจ เป็นรอยยิ้มที่น้อยคนนักจะได้เห็น