7 ชื่อเสียงของจวนแม่ทัพ

7

ชื่อเสียงของจวนแม่ทัพ

ซูซินแค่นยิ้มบางๆ เป็นยิ้มที่ทำให้คนที่มองรู้สึกหนาวสั่นไปถึงขั้วหัวใจ 

ซินเหยายอมงั้นหรือ  ซินเหยาเสียสละงั้นหรือ  หึ...ละครผู้ดีสินะ

"ในเมื่อท่านแม่ยืนกรานเช่นนั้น ลูกก็ไม่มีอะไรจะพูดต่อเจ้าค่ะ เพียงแต่…หากความจริงเรื่องการสลับตัวนี้หลุดออกไปถึงหูของคนภายนอก  ชื่อเสียงของจวนแม่ทัพจะเป็นเช่นไรเจ้าคะ  คนอื่นจะมองว่าพวกท่านลำเอียงลูกอนุจนปล่อยปะละเลยลูกแท้ๆ หรือไม่”

นางทิ้งคำถามไว้เพียงเท่านั้นแล้วย่อกายคารวะบิดาอย่างงดงาม ก่อนจะหมุนตัวเดินผ่านหน้าหลินฟูเหรินและซินเหยาออกไปโดยไม่หันกลับมามองอีก

หลังจากพ้นเงาร่างของซูซินแล้ว แม่ทัพหยางทรุดกายลงนั่งบนเก้าอี้อย่างอ่อนใจ สองมือกุมขมับด้วยความรู้สึกอัดอั้นอย่างบอกไม่ถูก  หลินฟูเหรินก้าวเข้ามาหาด้วยความร้อนรน  ยิ่งทำให้ผู้เป็นสามีรู้สึกเบื่อหน่ายกับปัญหาแม่แท้แม้ปลอม ลูกแท้ลูกปลอมนี้เต็มประดา

“ท่านพี่ ท่านต้องฟังข้า เรื่องนี้สำคัญต่ออนาคตของจวนเรายิ่งนัก ข้าตั้งใจจะมาหารือกับท่านเรื่องฐานะของเจ้าสี่อยู่พอดี หากท่านคืนฐานะให้นางในตอนนี้ก็เท่ากับผลักเหยาเอ๋อร์ลงเหวทั้งเป็นนะเจ้าคะ”

"อะไรอีกเล่าฮูหยิน!"

"ท่านพี่ลืมเรื่องนั้นไปแล้วหรือเจ้าคะ!"

หลินฟูเหรินกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าพลางคว้าแขนเสื้อของแม่ทัพหยางไว้แน่น ใบหน้าของนางซีดเผือด ดวงตาเต็มไปด้วยความร้อนรนและเจ็บปวด นางเมินเฉยต่อถ้อยคำพูดเชือดเฉือนที่บุตรสาวเพิ่งทิ้งไว้  เลือกที่จะทุ่มเทแรงใจทั้งหมดปกป้องลูกสาวปลอมที่เลี้ยงดูมาสิบห้าปี

“ท่านเห็นกิริยาของนางเมื่อครู่หรือไม่ ทั้งคำพูดและแววตาหาได้มีความเคารพยำเกรงข้าผู้เป็นมารดาแม้แต่น้อย หากท่านคืนฐานะให้นางอย่างเป็นทางการในตอนนี้ ความวุ่นวายย่อมเกิดขึ้นไม่รู้จบ”

นางยังคงพรั่งพรูความในใจออกมาอย่างไม่ลดละ โดยมีหยางซินเหยายืนก้มหน้าสะอื้นเบาๆ อยู่ข้างหลัง ท่าทางบอบบางของซินเหยายิ่งกดดันให้หลินฟูเหรินรู้สึกว่าตนเองกำลังทำในสิ่งที่ถูกต้องที่สุด

“แล้วเจ้าจะให้ข้าทำอย่างไร ในเมื่อความจริงก็ปรากฏชัดแจ้งแล้ว จดหมายของเหมยอี๋เหนียงระบุไว้ทุกประการ ซูซินคือบุตรสาวสายเลือดเอกที่แท้จริง การที่ข้าละเลยนางมาสิบห้าปีก็ถือว่ามีความผิดต่อนางมากพอแล้ว หากข้ายังปกปิดความจริงต่อคนภายนอก ตายไปข้าจะเอาหน้าที่ไหนไปพบบรรพบุรุษ”

แม่ทัพหยางเอ่ยถามด้วยความเหนื่อยหน่าย เขาไม่ได้โง่เขลาจนมองไม่เห็นความลำเอียงของภรรยา ทว่าภาระหนักอึ้งที่แบกไว้บนบ่านั้นมีมากกว่าแค่การตัดสินความถูกต้องภายในเรือน

“ท่านพี่ ท่านจำสัญญาหมั้นหมายระหว่างตระกูลหยางและตระกูลจ้าวได้หรือไม่ สัญญาระบุไว้ว่าให้บุตรสาวสายเลือดเอกแต่งงานกับบุตรชายคนโตของตระกูลจ้าว หากเรื่องการสลับตัวนี้แพร่งพรายออกไป หรือหากเปลี่ยนฐานะให้ซูซินในตอนนี้ ตระกูลจ้าวย่อมต้องรู้ว่าเหยาเอ๋อร์เป็นเพียงบุตรที่เกิดจากอนุ  บุตรอนุไม่ถูกยอมรับให้เป็นภรรยาเอก  งานมงคลจะต้องถูกยกเลิกอย่างแน่นอน”

นางยกเอาความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลขุนนางขึ้นมาเป็นกำแพงขวางกั้น ความมั่งคั่งและเกียรติยศที่สั่งสมมานานกำลังถูกนำมาวางบนตาชั่งเพื่อเทียบกับความยุติธรรม  ดังนั้นเรื่องที่ซูซินร้องขอจึงกลับกลายเป็นว่าไม่มีน้ำหนักพอจะสู้เรื่องการเกี่ยวดองของสองตระกูลได้

“ตระกูลจ้าวยึดมั่นในเกียรติยศและสายเลือดเอกยิ่งกว่าสิ่งใด หากพวกเขารู้ว่าว่าที่ลูกสะใภ้คือบุตรสาวของอนุเหมยที่แอบอ้างฐานะมาสิบห้าปีมีหรือจะยอมรับได้  ไม่ใช่เพียงเหยาเอ๋อร์ที่จะไร้ที่ยืน เกรงว่าชื่อเสียงของจวนแม่ทัพก็จะป่นปี้จนกู้คืนไม่ได้  ท่านอยากให้เป็นเช่นนั้นหรือเจ้าคะ”

นางจ้องหน้าสามีด้วยสายตาที่บีบคั้น ความเป็นจริงที่นางเอ่ยมานั้นเหมือนปลายมีดแหลมคม การแต่งงานระหว่างตระกูลหยางและตระกูลจ้าวไม่ใช่เพียงเรื่องของชายหญิง แต่มันคือการค้ำจุนอำนาจในราชสำนักที่ซับซ้อน

แม่ทัพหยางนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่  รู้ดีว่าการเกี่ยวดองกับตระกูลจ้าวมีความสำคัญเพียงใด การผิดสัญญาหมั้นหมายหรือการเปิดเผยเรื่องราวอื้อฉาวในจวนอาจส่งผลกระทบต่อตำแหน่งหน้าที่ของตนในอนาคต และอาจนำมาซึ่งการติฉินนินทาที่ไม่มีวันสิ้นสุด

“แล้วเจ้าจะให้ซูซินอยู่อย่างไร อยู่ในฐานะคุณหนูสี่ที่ไม่มีใครสนใจเช่นนั้นหรือ นางคือลูกสาวของเจ้าเช่นกันนะฮูหยิน”

“ข้าย่อมดูแลนางอย่างดีตามหน้าที่ของมารดา แต่ฐานะบุตรภรรยาเอกยังคงต้องเป็นของเหยาเอ๋อร์ ท่านพี่คิดดูสิ ซูซินเติบโตมาในชนบท กิริยาท่าทางก็เห็นๆ กันอยู่  นางไม่คู่ควรกับตระกูลจ้าวที่เคร่งครัดเรื่องระเบียบ หากส่งนางไปแต่งงานแทนเหยาเอ๋อร์  คนที่จะอยู่ในตระกูลจ้าวอย่างยากลำบากก็จะเป็นตัวนางเองนั่นแหละ  เหยาเอ๋อร์รู้จักวิธีการวางตัวในสังคมชนชั้นสูง  ส่วนเจ้าสี่ยังปรับตัวไม่ได้  ก้าวพลาดเพียงนิดเดียวก็อาจเผลอล่วงเกินผู้มีอำนาจ  เฮ้อ…ข้าล่ะห่วงเหลือเกิน”

“เจ้ากำลังบอกว่า ให้ข้ายุติเรื่องประกาศคืนฐานะเจ้าสี่งั้นหรือ”

"ไม่ใช่อย่างนั้นซะทีเดียวนะเจ้าคะ  ข้าเป็นมารดาแท้ๆ ของเจ้าสี่  ข้าย่อมอยากให้นางได้ดีอยู่แล้ว  เพียงแค่ขอให้เหยาเอ๋อร์แต่งงานได้เป็นฮูหยินเอกของคุณชายจ้าวก่อน  หลังจากนั้นสักครึ่งปีเราค่อยประกาศคืนฐานะให้นาง  แล้วบอกกับทุกคนว่าเราก็เพิ่งรู้เหมือนกันว่าเจ้าสี่คือลูกแท้ๆ ของข้า  แบบนั้นผู้คนจึงจะไม่ครหา"

ซินเหยาฟังไปก็ก้มหน้าลอบยิ้ม  เห็นชัดว่าหลินฟูเหรินรักตนออกปานนี้  แม้กระทั่งคู่หมั่นที่ควรจะเป็นของลูกแท้ๆ ก็ยกให้นาง  แบบนี้ก็คงไม่ต้องกลัวว่าภายภาคหน้าจะลำบากอีกต่อไปแล้ว  การได้แต่งเข้าจวนราชครูนั้นถือเป็นวาสนา  อีกอย่างคุณชายจ้าวหวังเหล่ยก็ถือว่าเป็นบุรุษรูปงามอนาคตไกล  อีกไม่กี่ปีก็คงเข้ารับราชการเป็นคนใหญ่คนโตตามรอยท่านราชครูซึ่งเป็นบิดา

“ท่านแม่  ท่านพ่อ  เหยาเอ๋อร์ยินยอมให้ประกาศคืนฐานะน้องสี่เจ้าค่ะ  เหยาเอ๋อร์ขอเพียงได้อยู่กับท่านพ่อท่านแม่  ต่อให้มีฐานะเป็นเพียงสาวใช้ในจวนก็ไม่เป็นไร หากเรื่องนี้ทำให้ทุกคนต้องลำบากใจเหยาเอ๋อร์ไม่ขอรับวาสนาใดๆ อีกแล้ว  ตลอดสิบห้าปีที่ได้รับความรักความเมตตาจากท่านพ่อท่านแม่นับว่าเป็นบุญวาสนาสูงสุดแล้ว"

"โธ่...เหยาเอ๋อร์  เหตุใดเจ้าพูดเช่นนั้นเล่า"  หลินฟูเหรินยกมือขึ้นทาบอกด้วยความตกใจ

"ขอเพียงอย่าให้ชื่อเสียงตระกูลหยางต้องมัวหมอง  หากไม่ได้แต่งเข้าจวนราชครูเหยาเอ๋อร์ก็ไม่เสียใจเลยเจ้าค่ะ”

ซินเหยาคุกเข่าลงกับพื้นพลางร่ำไห้ปานจะขาดใจ ถ้อยคำที่ดูเหมือนเป็นการเสียสละของนางกลับยิ่งทำให้มารดาสงสารมากขึ้นไปอีก  พอได้เห็นแบบนั้นหัวใจของหลินฟูเหรินก็เหมือนยิ่งจะขาดรอนๆ

“ลูกของแม่  ในยามเช่นนี้เจ้ายังห่วงเกียรติของตระกูลหยางมากกว่าอนาคตตนเองอีก แต่ถึงอย่างไรการที่เจ้ายังคงสถานะเดิมไปก่อนก็ยังเป็นทางออกที่ดีที่สุดสำหรับทุกคนอยู่ดี  เชื่อฟังแม่นะ”