Partager

ตอนที่ 16 : เราเหมือนกันแล้ว 1/1

last update Date de publication: 2025-03-20 14:16:28

ตอนที่

[10]

เราเหมือนกันแล้ว

 

“เช่นนั้นท่านยายรับเงินนี่ไปเถิดเจ้าค่ะ” จื่อหรานยื่นเงินจำนวนหนึ่งให้เซี่ยเถาด้วยเพราะความเกรงใจอย่างถึงที่สุด  

“หรานเออร์ไม่ต้องคิดมากนี่เพียงเล็กน้อยเท่านั้น” หากแต่หญิงชรากับกล่าวด้วยท่าทางสบาย ๆ ไม่เดือดร้อนอันใด ซึ่งนี่ต่างจากท่าทางของชาวบ้านธรรมดายิ่งนัก 

“พวกข้ามารบกวนท่านยายแท้ ๆ หากไม่รับเป็นเงิน เช่นนั้นคืนนี้ให้ข้านวดให้ดีหรือไม่เจ้าคะ”

ในโลกอนาคตนั้นการนวดถือว่าได้รับความนิยมไม่น้อยเพราะสามารถคลายความเมื่อยล้าได้ นางก็ได้ไปเรียนรู้มาไม่น้อยเช่นกัน

“เจ้าสามารถนวดได้ด้วยหรือ” เด็กสาวผู้นี้ทำให้เซี่ยเถาแปลกใจได้อีกหน คนผู้นี้มีอันใดที่ทำไม่ได้บ้าง นี่ช่างเสียดายแทนบ้านเดิมของนางเสียจริงที่ปล่อยให้สิ่งล้ำค่าเช่นนี้หลุดออกมาได้ ทว่าเมื่อคิดถึงบ้านเดิมของเด็กสาวแล้วดวงตาที่ราวกับรัตติกาลลึกล้ำก็ปรากฏขึ้น 

คนชั่วเหล่านั้นไม่สมควรที่จะเป็นครอบครัวของหรานเออร์แม้แต่น้อย!

กล่าวถึงเหล่าคนชั่วที่ว่ายามนี้เรือนตระกูลฉีต่างกำลังลุกเป็นไฟด้วยข่าวของถงเจี้ยนนั้นโหมกระพือเป็นอย่างมาก เรื่องนี้ส่งผลกระทบต่อทุกคนในจวนโดยเฉพาะฉีหวัง เขาเป็นขุนนางที่มีหน้ามีตาผู้หนึ่งในราชสำนัก ข่าวนี้ทำให้เขาถูกสั่งพักงานโดยไม่มีกำหนด หากแต่ถึงเขาไปทำงาน เขาก็ไม่มีหน้าไปสู้หน้ากับผู้ใดอยู่ดี เกรงว่ายามนี้คงจะพากันถอยห่างเขากันไปหมดด้วยเกรงว่าเขาจะมีรสนิยมเฉกเช่นเดียวกันกับถงเจี้ยนผู้นั้น 

น่าอับอายยิ่ง!!

ด้วยที่นี่เรื่องความรักระหว่างเพศเดียวกันมิได้เปิดกว้างเช่นโลกอนาคตที่จื่อหรานได้ไปประสบมาจึงเป็นเรื่องยากที่จะมีผู้ใดยอมรับได้

และที่น่าปวดหัวไปยิ่งกว่านั้นคือหลังจากผ่านไปสามวันจนร่างกายเริ่มดีขึ้นถงเจี้ยนก็มาถามหาความรับผิดชอบจากคนตระกูลฉี เพราะหากเขาไม่ทำตามแผนที่วางไว้ของผู้เป็นป้าไหนเลยจะต้องพบเจอกับเรื่องอัปยศเช่นนี้ ฉีหวังยิ่งรู้สึกปวดหัวอย่างยิ่งยวด

“ข้าบอกแล้วว่าไม่มีผู้ใดคิดขังเจ้ากับบ่าวไว้ด้วยกัน” 

“แต่ข้าได้ยินชัดเจนว่ามีคนลงกลอนประตูไว้ที่ด้านนอก มีเจตนาขังข้า” 

“นั่นมิใช่แผนการของบ่าวเจ้าหรือ เพื่อหวัง…กับเจ้า” ฉีฮูหยินไม่กล้ากล่าวออกมาตามตรงเพราะยิ่งคิดถึงวันนั้นตนยิ่งรู้สึกขนลุก 

ด้านถงเจี้ยนก็รู้สึกรับไม่ได้เช่นกันเมื่อมาได้ยินเรื่องที่ทำให้หวนนึกถึงคืนนั้นอีกครั้ง โก่วอี๋แม้ว่าจะเติบโตมาด้วยกัน เขาก็รับไม่ได้หากจะปล่อยให้อีกฝ่ายมีชีวิตอยู่เพื่อตอกย้ำเหตุการณ์อันเลวร้ายในค่ำคืนนั้น ดังนั้น จึงได้สั่งให้คนโบยอีกฝ่ายจนตายตั้งแต่คืนที่เกิดเรื่อง 

“เหตุเกิดในเรือนพวกท่าน หากมิใช่คนของพวกท่านจะเป็นผู้ใดไปได้” 

“หรือว่าจะเป็นจื่อหราน มีนางผู้เดียวที่ไม่ได้ไปงานเลี้ยง” ฉีเยว่เผิงรีบเอ่ยขึ้นแก้ไขสถานการณ์

“จื่อหรานหรือ ไม่ใช่ว่าพวกเจ้าไล่นางไปตั้งแต่ช่วงเย็นของวันนั้นแล้วหรือ นางจะอยู่ที่เรือนตระกูลฉีได้อย่างไร” เรื่องนี้ถงเจี้ยนได้สอบถามบ่าวในจวนตระกูลฉีแล้ว มิใช่ว่าคราแรกเขาไม่สงสัยฉีจื่อหรานผู้นั้น แต่เมื่อได้รับรู้เรื่องราวการตัดขาดออกจากตระกูลของอีกฝ่าย เขาจึงตัดฉีจื่อหรานออกไปโดยทันทีและอีกอย่างเขากับนางก็ยังไม่ได้มีเรื่องบาดหมางกัน นางไม่จำเป็นที่จะต้องทำกับเขาเช่นนี้ จะต้องเป็นคนที่เหลืออยู่และไม่พอใจบางอย่างในตัวเขาเป็นแน่

“แต่ไม่มีผู้ใดเห็นยามที่จื่อหรานออกไปจากจวนนี่” ฉีเยว่เผิงยังไม่ยอมแพ้ต้องการที่จะโยนบาปทั้งหมดไปให้น้องสาวตน จึงได้ไล่สอบถามบ่าวที่อยู่แถวนั้น 

“บ่าวไม่เห็นยามคุณหนูหกไปจากจวนเลยเจ้าค่ะ” 

“บ่าวก็ไม่เห็นขอรับ” 

“บ่าวก็ไม่…...”

“พอ!!” ถงเจี้ยนทนไม่ไหวจึงได้ตวาดลั่นขึ้น 

ในจังหวะนั้นเองฉีหวังที่นั่งเงียบมาโดยตลอดก็พูดขึ้น “หากเจ้าจะเร่งเอาความผิดมาโยนให้กับคนตระกูลฉี เห็นทีว่าข้าคงมิอาจจะยอมรับได้ เพราะมันมิใช่ความผิดของพวกเรา แต่ควรจะโทษตัวเจ้าเองดีหรือไม่ที่โชคร้ายเอง” 

คำพูดของฉีหวังทำให้ถงเจี้ยนกำหมัดแน่นเนื้อตัวสั่นเทา สายตากวาดมองสมาชิกตระกูลฉีทุกคนด้วยความโกรธ 

หากแม้แต่ท่านป้าที่เป็นญาติของเขาและเป็นผู้ที่คิดแผนการนี้ขึ้นมายังเมินหน้าหนีไปทางอื่นไม่รับผิดชอบใด ๆ  ถงเจี้ยนยามนี้จึงมีความคับแค้นอยู่เต็มอก ในหัวพลางครุ่นคิดว่าจะทำอย่างไรที่จะทำให้ตระกูลฉีได้รับความเจ็บแสบอย่างสาสมที่สุด

วันต่อมาและอีกหลาย ๆ วัน จื่อหรานและอ้ายมี่ได้ออกเดินทางไปตามหาป่าที่สามารถเข้าไปเก็บสมุนไพรได้ในหลายเขตของเมืองหลวง แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่พบกับสิ่งที่ต้องการ ไป ๆ มา ๆ ก็ใกล้ครบเจ็ดวันสำหรับการหมักปุ๋ยมูลสัตว์แล้ว 

จื่อหรานจัดการนำปุ๋ยมูลสัตว์มาผสมกับดินที่เตรียมไว้แล้วทิ้งเอาไว้อีกสามวัน จวบจนกระทั่งก่อนวันลงปลูก นางได้นำเมล็ดพันธุ์พืชต่าง ๆ มาแช่น้ำไว้ เช้าวันรุ่งขึ้นรากของเจ้าพืชต่าง ๆ ก็งอกออกมาให้เห็น เรื่องนี้ส่งผลให้ท่านยายเซี่ยนั้นตื่นเต้นเป็นอย่างมาก

ในที่สุดก็ถึงวันที่เซี่ยเถาทั้งตื่นเต้นและรอคอย ความตื่นเต้นนี้ทำให้นางเขย่ามือของบ่าวรับใช้คนสนิทรัวเร็วพร้อมบอกว่าเวลาที่ตนรอคอยมาถึงแล้ว วันนี้แหละตนน่าจะสามารถปลูกผักได้สำเร็จ 

หลังจากที่จื่อหรานสอนหญิงชราทั้งสองและบ่าวรับใช้ของตนเกี่ยวกับวิธีปลูกผักจนเสร็จสิ้นแล้ว ทุกคนต่างก็แยกย้ายไปทำหน้าที่ของตนเองด้วยความมุ่งมั่นตั้งใจ แม้ว่าคราแรกจะรู้สึกไม่ดีที่ต้องใช้มือสัมผัสกับมูลสัตว์ที่มีกลิ่นแปลก ๆ แต่ท้ายที่สุดก็สามารถก้าวข้ามความแปลกของมันเพื่อทำในสิ่งที่ตั้งใจได้ 

“ข้าไม่เคยรู้เลยว่าการปลูกผักให้สำเร็จได้จะต้องมีขั้นตอนมากมายเช่นนี้ ถึงว่าที่ผ่านมาข้าปลูกแล้วมันไม่ขึ้นเลย” แม้กระทั่งไปเรียนรู้กับผู้เชี่ยวชาญยังไม่สามารถทำได้สำเร็จ

“ทีนี้เราก็รออีกห้าถึงสิบสี่วันผักก็จะขยายต้นสมบูรณ์กว่านี้เจ้าค่ะ” 

“ข้าชักจะรอไม่ไหวแล้ว” เซี่ยเถาถูมือตนเองไปมา แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังดูสง่างามในสายตาของผู้พบเห็น

“รอดูได้เลยเจ้าค่ะ”

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application
Commentaires (1)
goodnovel comment avatar
Nattapong Sawilo
แนะนำเลยเรื่องนี้
VOIR TOUS LES COMMENTAIRES

Dernier chapitre

  • คุณหนูหกผู้ไร้ค่ากลายเป็นบ้าไปเสียแล้ว   ตอนพิเศษ 2 : ถูกกลั่นแกล้ง

    ตอนพิเศษ[2]พร้อมหน้าพร้อมตา วันเวลาผันผ่านไปนานหลายปีหากแต่แคว้นตี้ยังมีแต่ความสงบสุข ไร้ซึ่งความวุ่นวาย นอกจากนั้นยามนี้ยังกลายเป็นผู้นำในด้านสมุนไพรหายากและล้ำค่าอีก เซี่ยจื่อหรานกลายเป็นที่ปรึกษาพิเศษของสำนักหมอหลวง ไม่ว่าหัวขาวหัวดำต่างเรียกนางว่า ‘ท่านอาจารย์’ แทบทั้งสิ้น แม้ไม่อยากจะรับแต่ก็ต้องรับไว้ ไทเฮากล่าวว่าลับหลังนางพวกเขาก็เรียกขานนางว่าท่านอาจารย์อยู่ดี สู้ทำให้กลายเป็นที่ประจักษ์กันไปเลย ผู้ใดจะคิดว่าสตรีอายุน้อยจะมีความรู้แตกฉานในด้านสมุนไพรเช่นนี้ ทั้งสามารถนำสมุนไพรเหล่านั้นมาปรุงเป็นอาหารจานเด็ดได้ด้วยผู้ใดได้กินก็ล้วนแต่ติดใจ หากแต่มีโอกาสได้กินน้อยนัก เพราะชินอ๋องซื่อจื่อหวงภรรยายิ่งกว่าสิ่งใด คงมีแต่ชินอ๋องซื่อจื่อและเชื้อพระวงศ์ที่สนิทกระมังถึงจะได้กินฝีมือของท่านอาจารย์เซี่ย และก็เป็นจริงดังนั้น วันนี้เป็นวันจะเข้าคืนวันขึ้นปีใหม่ ทุกคนตกลงกันว่าจะมารวมตัวกันและเฉลิมฉลองปีใหม่กันที่เรือนซิ่งฝู ดังนั้นเซี่ยจื่อหรานจึงต้องเตรียมอาหารที่ทุกคนลงความเห็นว่าอร่อยหาที่ใดเทียม อาหารที่ว่าก็คือ ไก่ผัดเซียงเหมา นอกจากนั้นยังมีปลาผัดกันเจียง (ขิง) เนื้อแกะตุ๋นส

  • คุณหนูหกผู้ไร้ค่ากลายเป็นบ้าไปเสียแล้ว   ตอนพิเศษ 1 : ถูกกลั่นแกล้ง

    ตอนพิเศษ[1]ถูกกลั่นแกล้ง สองขาแข็งแกร่งก้าวไปอย่างมั่นคงไม่มีซวนเซเลยแม้แต่น้อยแม้จะดื่มสุรามงคลเข้าไปเพียงใดก็ตาม ค่ำคืนนี้เขาจะได้ร่วมเรียงเคียงหมอนกับสตรีในดวงใจแล้วจะไม่ให้ตื่นเต้นได้อย่างไร ทว่ายิ่งเร่งรีบเหตุใดปลายทางก็ยิ่งห่างไกล หรือว่าเขากำลังตื่นเต้นเกินไป จึงรู้สึกว่าทุกอย่างเชื่องช้าไปเสียหมด แต่สุดท้ายก็สามารถพาตนเองไปอยู่ที่หน้าห้องที่ประดับตกแต่งด้วยผ้าสีแดงเต็มไปหมด ในขณะที่มือหนากำลังจะเอื้อมมือไปเปิดบานประตู จู่ ๆ องครักษ์ก็มารายงานว่าฝ่าบาทมีรับสั่งให้เขาไปทำภารกิจเร่งด่วนในคืนนี้ หากเป็นวันทั่วไปเขาก็คงไปโดยไม่อิดออด แต่คืนนี้เป็นคืนสำคัญของเขา คิดได้อย่างเดียวว่านี่ต้องเป็นการกลั่นแกล้งจากเสด็จลุงเป็นแน่ ไม่สิ อาจจะมีเสด็จย่าเข้าร่วมด้วย “ข้าไม่ไป” ชายหนุ่มปฏิเสธเตรียมจะเปิดประตูเข้าห้องหออีกครั้ง “เอ่อ ฝ่าบาทรับสั่งว่าหากซื่อจื่อไม่ไปจะทำการโยกย้ายพระองค์ไปประจำการที่แดนใต้ตั้งแต่คืนนี้โดยไม่ให้ฮูหยินติดตามไปด้วยขอรับ” “ฮึ่ม นี่มันเกินไปจริง ๆ” ชินอ๋องซื่อจื่อเสวี่ยจิ้นกัดฟันกรอดแม้จะรู้สึกขัดใจเพียงใด แต่สุดท้ายก็ต้องไป มาดูกันว่าเสด็จลุงจะกลั่นแกล้

  • คุณหนูหกผู้ไร้ค่ากลายเป็นบ้าไปเสียแล้ว   ตอนที่ 48 : จบอย่างที่ควรจะเป็น 1/2 ตอนจบ

    ตอนที่[30]จบอย่างที่ควรจะเป็นภาพทุกอย่างตัดกลับไปที่ฉีจื่อหรานยังคงเป็นทารกน้อยครานี้เสิ่นเจียงร้องไห้ออกมาราวกับจะขาดใจ นั่นสิ นางเป็นแม่แบบใดกัน อุ้มท้องมาตั้งเก้าเดือน กว่าจะคลอดออกมา จื่อหรานในยามเป็นทารกก็น่ารักน่าชังยิ่ง นางทำกับเด็กที่ไร้เดียงสาเช่นนั้นได้อย่างไร สวรรค์ลงโทษแล้ว เป็นนาง นางเป็นมารดาที่ชั่วช้า เหล่าคนตระกูลฉีเริ่มรู้แล้วว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้น เป็นผลจากการกระทำที่ตนได้กระทำกับฉีจื่อหรานอย่างโหดร้ายในชาติก่อน ชาตินี้ก็ยังกระทำซ้ำรอบเดิมอีก ไม่แปลกที่จะได้รับความทุกข์ทรมานทั้งกายและใจเช่นนี้ บัดนี้ความรู้สึกโกรธแค้น ความรู้สึกไม่เข้าใจ ไม่ยินยอมได้แปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกผิดมาจากใจจริง “หรานเออร์พวกเราขอโทษเจ้า โปรดให้อภัยพวกเราด้วย”เหล่าผู้ที่รับหน้าที่คุมตัวตระกูลฉีไปส่งที่แดนเหนือ รีบลงมาจากรถม้าเมื่อรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติเกิดขึ้น ไม่นานพวกเขาก็ต้องถอนหายใจออกมาเพราะยามนี้เบื้องหน้าปรากฏเพียงร่างไร้วิญญาณของพ่อแม่ลูกตระกูลฉีเท่านั้น ใบหน้าของพวกเขายังมีคราบน้ำตาติดอยู่มากมายราวกับคนที่ร้องไห้ด้วยความทรมานจนถึงวาระสุดท้ายของชีวิต โดยเฉพาะคนผู้หนึ่งที

  • คุณหนูหกผู้ไร้ค่ากลายเป็นบ้าไปเสียแล้ว   ตอนที่ 47 : จบอย่างที่ควรจะเป็น 1/1

    ตอนที่[30]จบอย่างที่ควรจะเป็น “เหตุใดจึงแต่งงานกันไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ” ยามนี้ชินอ๋องซื่อจื่อเสวี่ยจิ้นกำลังเอ่ยถามพระอัยยิกาพร้อมทั้งมีสีหน้าบึ้งตึงด้วยไม่พอใจอย่างยิ่งยวด “ย่าอนุญาตให้คบหากันนั่นก็ที่สุดแล้ว แล้วนี่เพิ่งคบกันได้หนึ่งเดือนจะแต่งงานกันเลยได้อย่างไร เวลาน้อยไป หรานเออร์หลานย่า ย่าไม่ยอมให้คบผู้ใดเพียงแค่ผิวเผินแน่นอน” เซี่ยไทเฮาว่าพลางดึงหลานสาวให้ไปอยู่ด้านหลังตน “แล้วหลานมิใช่หลานของเสด็จย่าเช่นเดียวกันหรือ อีกอย่างหลานหาใช่คนชั่วร้ายอันใด จะให้รอไปถึงเมื่อใดกัน เสด็จย่าอย่าใจร้ายกับหลานเลย” ว่าแล้วพลางส่งสายตาที่น่าสงสารไปให้คนรักที่อยู่ด้านหลังผู้เป็นย่า หวังว่านางจะเห็นใจเขาและช่วยพูดกับเสด็จย่า หากแต่นางกลับมีเพียงรอยยิ้มน้อย ๆ และไม่กล่าวอันใดอีก “ระยะเวลาไม่กำหนด แต่หากซื่อจื่อทำให้ย่าเห็นว่าเจ้าสามารถดูแลหรานเออร์ได้ดี เมื่อนั้นย่าจะอนุญาตเอง” “โธ่ แล้วหากว่ากว่าจะเป็นที่ถูกใจเสด็จย่ามันก็ผ่านไปหลายปีแล้วเล่า” “หลายปีก็หลายปีสิ ซื่อจื่อรอไม่ไหวหรือ เช่นนั้นย่าจะได้ให้หรานเออร์ไปแต่งกับผู้อื่นที่ความอดทนมีมากกว่า” “ไม่ได้นะพ่ะย่ะค่ะ!! เฮ้อ เช่นนั้น รอก็ร

  • คุณหนูหกผู้ไร้ค่ากลายเป็นบ้าไปเสียแล้ว   ตอนที่ 46 : ต้นตอของโรคระบาด 1/2

    ตอนที่[29]ต้นตอของโรคระบาด ใช้เวลากว่าแรมเดือนกว่าที่นางจะสามารถจัดการธุระสำคัญทั้งหมดเสร็จสิ้น หลังจากที่เหตุการณ์อันตรายผ่านพ้นไป ไทเฮาจึงได้ชวนเชื้อพระวงศ์ไปพักผ่อนที่ตำหนักซินหยานอีกครา แม้อากาศจะเริ่มเหน็บหนาวแล้วแต่ยังสามารถเดินทางออกไปได้อยู่ ยามนี้ที่นั่นคงงดงามไม่น้อย “จื่อหราน รอบนี้เราไปปีนเก็บผลไม้กันมาเยอะ ๆ อย่าให้พี่ใหญ่จับได้” ท่านหญิงเสวี่ยเร่อมากระซิบข้างหูนางด้วยความซุกซนเช่นเคย นั่นสินะ ผลไม้หลายอย่างที่เติบโตในอากาศหนาวคงกำลังออกผลผลิตเต็มต้น หากแต่สิ่งที่นางตื่นเต้นนั้นมิใช่แค่การเก็บผลไม้เหล่านั้นอย่างเดียว หากแต่เป็นสิ่งที่คนผู้นั้นกล่าวว่ามีบางอย่างจะพูดคุยกับนาง “หรานเออร์ พี่มีบางอย่างจะพูดคุยกับเจ้า” เพียงแค่ถึงตำหนัก เขาก็ไม่รอช้าที่ลากนางเข้าไปในป่า ในป่าที่เป็นป่าจริง ๆ หาใช่สวนบุปผาที่สวยงามแต่อย่างใด ลากมาอย่างรวดเร็วและไกลชนิดที่ว่าเสวี่ยเร่อตามไม่ทันกันเลยทีเดียว พร้อมทั้งคำเรียกขานที่เปลี่ยนไปทั้งหมด “เจ้าหนาวหรือไม่” เขาว่าพร้อมถอดเสื้อคลุมมาคลุมให้นางโดยไม่รอคำตอบ แต่เขาควรจะถามว่าเหนื่อยหรือไม่ก่อนสิ ก็เล่นลากกันมาไกลเช่นนี้ “เจ้า

  • คุณหนูหกผู้ไร้ค่ากลายเป็นบ้าไปเสียแล้ว   ตอนที่ 45 : ต้นตอของโรคระบาด 1/1

    ตอนที่[29]ต้นตอของโรคระบาด โทษของตระกูลฉีสามารถทำให้ร้ายแรงไปจนถึงขั้นประหารชีวิตเฉกเช่นองค์ชายห้าได้ แต่เพราะนางอยากให้พวกเขาได้ลิ้มรสความสิ้นหวังและการถูกทอดทิ้งว่าเป็นอย่างไร เมื่อไม่สามารถกลับบ้านและกลับมาสู่จุดเดิมที่เคยอยู่ ตกต่ำไร้คนเหลียวแล แบบนั้นคงจะเจ็บแสบกว่าการประหารและลิ้มรสความเจ็บปวดเพียงแค่ระยะเวลาสั้น ๆ ที่จริงแล้วตระกูลฉีไม่ได้ฉลาดล้ำโดยการไปร่วมมือวางแผนการกับองค์ชายห้าถึงเพียงนั้น แต่เพราะพวกเขาถูกหลอกใช้ ว่าจะมอบยารักษาให้รวมถึงช่วยแก้แค้นหากพวกเขาสามารถเผาที่เก็บยาสมุนไพรของนางได้สำเร็จ แต่น่าเสียดายที่มันไม่ได้ง่ายถึงเพียงนั้น เพราะสมุนไพรทั้งหมดนางเก็บเอาไว้ที่เรือนที่ถูกสร้างขึ้นใกล้กันกับเรือนซิ่งฝู แต่เมื่อลงมือทำแล้วก็ต้องรับผลของการกระทำ ชีวิตหลังจากนี้ของพวกเขาจะเป็นเช่นไรก็แล้วแต่โชคชะตากำหนดก็แล้วกัน ด้านองค์ชายห้าผู้ที่เป็นต้นเหตุและต้นตอของความวุ่นวายในเมืองหลวงที่เกิดขึ้นมาตลอดหลายวัน และเป็นคลื่นใต้น้ำในราชสำนักมาหลายปีก็ถูกจับกุมตัวและถูกสั่งโทษประหารเรียบร้อยแล้ว เรื่องราวเริ่มต้นที่องค์ชายห้าผู้ที่มักวางตัวเป็นกลางไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด แท้จริงกลั

  • คุณหนูหกผู้ไร้ค่ากลายเป็นบ้าไปเสียแล้ว   ตอนที่ 32 : ร้านสมุนไพรท่านหญิง

    ตอนที่[20]ร้านสมุนไพรท่านหญิง “ซื่อจื่อมีเรื่องใดจะหารือกับข้าหรือเจ้าคะ” “ข้าคิดว่าระหว่างที่เราเตรียมการทุกอย่างไป กว่าจะครบหนึ่งปี ระหว่างนี้เราควรจะต้องทำการค้าไปด้วย เช่นนั้น ไหน ๆ ก็ปลูกสมุนไพรอยู่แล้ว เราก็มาเปิดร้านขายสมุนไพรเป็นอย่างไร เจ้าเป็นเบื้องหน้า ข้าอยู่เบื้องหลัง” “ซื่อจื่อจะ

  • คุณหนูหกผู้ไร้ค่ากลายเป็นบ้าไปเสียแล้ว   ตอนที่ 25 : ลอยมากับน้ำ 1/1

    ตอนที่[16]ลอยมากับน้ำ เมื่อเช้าหลังจากตื่นขึ้นมา นางก็จัดการนำเซียงเหมาไปแช่น้ำไว้ให้ส่วนรากได้ดูดซึมน้ำไม่ให้ต้นแห้งเหี่ยวก่อนที่จะนำไปปลูกที่เมืองหลวง ส่วนชวนซินเลี่ยนนางก็จัดการแยกส่วนเมล็ดและส่วนอื่น ๆ ออกจากกัน เมล็ดนางจะเก็บไปขยายพันธุ์ต่อ แต่ส่วนอื่นนางจะตากแห้งไว้เก็บเป็นตัวต้นแบบสำหรับท

  • คุณหนูหกผู้ไร้ค่ากลายเป็นบ้าไปเสียแล้ว   ตอนที่ 23 : จ้องจับผิด

    ตอนที่[14]จ้องจับผิด สองวันที่ว่ามาถึงอย่างรวดเร็ว ก่อนออกเดินทางนางยังได้มากินอาหารเช้ากับไทเฮาที่พระตำหนักฉือหนิง “หรานเออร์ ออกไปด้านนอกนั่นเจ้าต้องดูแลตัวเองให้ดี ป่านั่นก็เต็มไปด้วยอันตราย หากพลาดพลั้งจะเป็นอันตรายต่อชีวิตของเจ้าได้” หลังมื้ออาหารเช้าจบลงเซี่ยไทเฮาได้พูดคุยพร้อมจับมือหลานส

  • คุณหนูหกผู้ไร้ค่ากลายเป็นบ้าไปเสียแล้ว   ตอนที่ 21 : แต่งตั้งได้ก็ปลดได้ 1/1

    ตอนที่[13]แต่งตั้งได้ก็ปลดได้ นางเดินตามผู้สูงศักดิ์มาที่สวนบุปผาไม่ไกลจากท้องพระโรงนัก เมื่อสองขาของเขาหยุดลง นางจึงหยุดฝีเท้าที่เดินตามหลังของเขาลงเช่นกัน ชินอ๋องซื่อจื่อหมุนกายกลับมาประจันหน้ากับสตรีที่เพิ่งมีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องของตนด้วยใบหน้าเรียบเฉยไม่ปรากฏอารมณ์ใด “แน่ใจหรือว่าเจ้าไ

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status