تسجيل الدخولอาเซียงยืนอยู่ใต้ชายคาหน้าเรือน วันนี้เขาสวมชุดสีเทาเข้มเรียบง่ายที่หลิงหนานให้คนตัดใหม่เมื่อสองว
“อาเซียง” หลิงหนานเรียกอีกครั้ง “ท่านเจ็บตรงไหน”ชายหนุ่มหันมองนาง ใบหน้าของหญิงสาวอยู่ใกล้เพียงคืบ ดวงตาเต็มไปด้วยความห่วงใย ภาพหลายวันที่ผ่านมาแล่นผ่านความทรงจำ วันที่นางช่วยชีวิตเขา วันที่ตั้งชื่อให้ว่าอาเซียง วันที่แบ่งอาหารให้ วันที่คอยเตือนเรื่องบาดแผล และคืนที่นางพูดถึงอนาคตที่อยากมีร้านค้าของตัวเองหัวใจของเขาอ่อนลงชั่วขณะแต่ทันใดนั้น เสียงของแม่สื่อซ่งก็ดังขึ้น“คุณหนูใหญ่ เรื่องชุดเจ้าสาว…”อาเซียงชะงัก ชุดเจ้าสาว? เขาหันไปมองกล่องไม้ มองเอกสารหมั้นหมาย แล้วมองหลิงหนานอีกครั้ง“เจ้าตกลงแล้วหรือ” คำถามนั้นทำให้หลิงหนานนิ่งไป“ท่านหมายถึงอะไร”“เรื่องแต่งงาน” ชายหนุ่มถามซ้ำนางหลุบตา ความเงียบเพียงชั่วครู่กลับทำให้หัวใจของเขาหนักอึ้ง“หลิงหนาน ตอบข้ามาตามตรงเจ้าตกลงแล้วใช่หรือไม่” น้ำเสียงของเขาเย็นลงนางกำมือแน่น ไม่อาจตอบว่าไม่เพราะนางตกลงไปแล้วจริง ๆ แต่ก็ไม่อาจบอกเหตุผลต่อหน้าคนของเจินจี้“ข้า&hellip
“เหตุใดต้องพบกับนาง?” รอยยิ้มของเจินจี้ชะงัก“เพราะต้องวัดตัวและสอบถามเรื่องชุดเจ้าสาวเจ้าค่ะ”เจินจี้นิ่งคิดก่อนพยักหน้า“ได้ ไปตามหลิงหนานมา” นางหันไปหาป้าหวังหลิงหนานกำลังตรวจสมุดบัญชีอยู่ในเรือนเล็กเมื่อป้าหวังมาถึง“คุณหนูใหญ่ ฮูหยินให้ไปเรือนใหญ่เจ้าค่ะ” นางยอบกาย“อีกแล้วหรือ ช่วงนี้ฮูหยินเรียกข้าบ่อยนะ” หลิงหนานขมวดคิ้ว“แม่สื่อจากจวนโหวมาเจ้าค่ะ”มือที่ถือพู่กันของหลิงหนานหยุดชะงัก เสี่ยวชิงซึ่งนั่งคัดรายการสินค้าอยู่ด้านข้างเงยหน้าทันที“แม่สื่อ?”“เจ้าค่ะ” ป้าหวังพยักหน้าหลิงหนานวางพู่กันลงก่อนสูดลมหายใจลึก “ข้าจะไป รอสักครู่หนึ่ง”“ฮูหยินบอกว่าให้เร่งหน่อยเจ้าค่ะ” ป้าหวังมองนางหลิงหนานตอบเรียบ ๆ “ข้าได้ยินแล้ว”เมื่อป้าหวังออกไป เสี่ยวชิงก็รีบเดินเข้ามา“คุณหนู…”หลิงหนานยกมือห้าม “ไม่ต้องพูด ข้ารู้ว่าต้
แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านช่องหน้าต่างเข้ามาภายในเรือนเล็กของสกุลหู เสียงนกร้องดังแว่วจากต้นเหมยข้างกำแพง แต่บรรยากาศภายในเรือนกลับเงียบผิดปกติหูหลิงหนานนั่งอยู่หน้าโต๊ะไม้เก่า บนโต๊ะมีหนังสือรับรองที่เจินจี้ประทับตราไว้เมื่อวานวางอยู่นางอ่านมันซ้ำเป็นครั้งที่สาม ข้อความทุกบรรทัดดูเหมือนจะเป็นหลักประกันความปลอดภัยของอาเซียง แต่หลิงหนานรู้ดีว่าคำรับรองจากคนอย่างเจินจี้เชื่อถือได้เพียงใด หญิงสาวถอนหายใจ ก่อนพับเอกสารเก็บเข้าซองผ้าเมื่อคืนแทบไม่ได้นอน ทุกครั้งที่หลับตา ภาพอาเซียงก็มักปรากฏขึ้น บางครั้งเขากำลังนั่งกินข้าวต้มอยู่ตรงข้ามนาง บางครั้งเขายืนขวางเหวยตานด้วยสีหน้าเย็นชา และบางครั้งเขากลับมายืนอยู่ใต้แสงจันทร์ พร้อมคำพูดที่ทำให้หัวใจนางเต้นแรง ไม่ว่าเจ้าจะไปที่ใด ข้าก็อยากติดตามไปด้วย หลิงหนานยกมือแตะหน้าอก“คนบ้า” นางพึมพำเบา ๆ “พูดเช่นนั้นแล้วจะให้ข้าตัดใจได้อย่างไร”เสียงเคาะประตูดังขึ้น “คุณหนูเจ้าคะ”“เข้ามาเถอะ”เสี่ยวชิงเปิดประตูเข้ามาพร้อมอ่างน้ำอุ่น “วันนี้คุณหนูจะไป
ตอนนี้ยังไม่เพียงพอ นางไม่มีพยานยืนยัน ไม่มีตราประทับต้นฉบับที่ตรวจสอบครบถ้วนและยังไม่รู้ว่าเงินเหล่านั้นถูกนำไปใช้ทำอะไร หลิงหนานวางกระดาษลง ก่อนหยิบพู่กันขึ้นมาเขียนชื่อคนที่อาจช่วยได้จ้าวฝูเฉินจงหมอเฉินนางหยุดพู่กันตรงชื่อสุดท้าย หมอเฉินรู้เรื่องบาดแผลของอาเซียง หากจำเป็น อาจขอให้เขาช่วยหาที่พักปลอดภัยได้แต่จะปลอดภัยได้นานเท่าไร? หากเจินจี้ส่งคนตามล่า หมอธรรมดาคนหนึ่งจะปกป้องเขาได้หรือหลิงหนานถอนหายใจก่อนขีดเส้นใต้ชื่อเฉินจง อดีตหัวหน้าผู้ดูแลของบิดาอาจรู้เรื่องพินัยกรรมแต่การตามหาเขาต้องใช้เวลาและนางยังออกจากจวนไม่ได้หญิงสาววางพู่กันลงก่อนมองแสงตะเกียงที่สั่นไหว“ข้าต้องมีอำนาจมากกว่านี้” นางพึมพำ “ไม่เช่นนั้นก็จะถูกบีบบังคับอยู่เรื่อยไป”หลิงหนานค่อย ๆ เก็บเอกสารกลับเข้าที่ก่อนปิดหีบไม้ นางยังไม่ยอมแพ้แต่ตอนนี้ต้องรักษาชีวิตอาเซียงไว้ก่อนรุ่งเช้า เจินจี้ส่งคนมาตามหลิงหนานอีกครั้ง คราวนี้เหวยตานนั่งอยู่ในห้องด้วย บนโต๊ะมีเอกสารหนึ่งแผ่นวางอยู่ หลิงหนานเดินเข้ามาก่อนมองกระดาษนั้นอย่างระม
หลิงหนานพยายามคิดหาทางออก หากพาอาเซียงหนีออกจากเมืองเล่าแต่ประตูจวนถูกเฝ้าอยู่ เหวยตานมีคนรู้จักตามโรงเตี๊ยมและบ่อนพนัน หากส่งคนติดตามจริง การเดินทางกับผู้บาดเจ็บย่อมเสี่ยงเกินไป หากไปขอความช่วยเหลือจากจ้าวฝูเล่า ผู้จัดการร้านเป็นคนดี แต่เขามีครอบครัวและยังทำงานภายใต้สกุลหู นางไม่อาจดึงเขามาเสี่ยงชีวิตด้วย หากไปร้องเรียนทางการ? นางไม่มีหลักฐานว่าเจินจี้จ้างคนทำร้ายอาเซียง คำขู่ทั้งหมดเกิดขึ้นในห้องส่วนตัว ป้าหวังเป็นคนของเจินจี้ ส่วนเหวยตานย่อมไม่มีทางยอมเป็นพยาน นางยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนที่เคยดักทำร้ายตนในป่าหินดำเกี่ยวข้องกับเจินจี้มากเพียงใดหลิงหนานกำมือแน่น ข้ายังอ่อนแอเกินไป ความจริงข้อนี้เจ็บปวดกว่าคำดูถูกใด ๆ เพราะนางเคยคิดว่าตนเองสามารถใช้ความรู้จากโลกเดิมเปลี่ยนชะตาชีวิตได้แต่ความสามารถหาเงินไม่อาจหยุดคมดาบที่กำลังจะฟันลงบนร่างคนสำคัญ นางต้องการเวลา เวลาในการรวบรวมหลักฐาน เวลาในการทวงคืนทรัพย์สิน และเวลาในการสร้างอำนาจของตัวเองแต่เจินจี้กลับไม่ยอมให้นางมีเวลานั้นเสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้นด้านหลัง “คุณหนู”หลิงหนานเงยหน้าเสี่ยวชิงเดินเ
หลิงหนานรู้สึกเย็นวาบ นางหันกลับทันที เมื่อเดินถึงเรือนเล็ก ก็เห็นป้าหวังยืนรออยู่“คุณหนูใหญ่ ฮูหยินเชิญไปพบเจ้าค่ะ” ป้าหวังยอบกายหลิงหนานมองนางนิ่ง “คราวนี้เรื่องอะไร”“เรื่องคนติดตามของท่าน” ป้าหวังตอบเรียบ ๆหัวใจของหลิงหนานกระตุกวูบภายในเรือนใหญ่ เจินจี้นั่งรออยู่แล้ว เมื่อหลิงหนานเดินเข้ามา นางก็ยิ้มบาง ๆ“มาแล้วหรือ”“ฮูหยินคิดจะทำอะไรกับอาเซียง” หลิงหนานไม่เสียเวลาทักทายเจินจี้เลิกคิ้ว “เหตุใดจึงถามเช่นนั้น”“ป้าหวังบอกว่าท่านต้องการคุยเรื่องเขา”“อ้อ ใช่” เจินจี้พยักหน้า นางหยิบถ้วยชาขึ้นมาก่อนกล่าวอย่างไม่รีบร้อน “ข้าคิดว่าชายคนนั้นอยู่ในจวนมานานพอแล้ว”หลิงหนานขมวดคิ้ว “หมายความว่าอย่างไร”“ข้าจะให้เขาออกไป”“ไม่ได้!” คำตอบของหลิงหนานดังขึ้นทันที“เหตุใดจะไม่ได้” เจินจี้ยิ้มเย็น“เขายังบาดเจ็บ”







