Se connecterPartager
บทที่ 79
Date de publication:
2026-11-10 20:30:14ขบวนเจ้าสาวเคลื่อนออกจากจวนสกุลหูท่ามกลางเสียงประทัดและดนตรีมงคล รถม้าประดับผ้าแดงเคลื่อนผ่านถนนส
Dernier chapitre
คุณหนูหู ไยจึงเป็นแค่คนใช้ บทที่ 79
ขบวนเจ้าสาวเคลื่อนออกจากจวนสกุลหูท่ามกลางเสียงประทัดและดนตรีมงคล รถม้าประดับผ้าแดงเคลื่อนผ่านถนนสายหลักของเมือง ชาวบ้านยืนเรียงรายสองข้างทาง บางคนชื่นชมความงดงามของขบวน บางคนพูดถึงวาสนาของคุณหนูใหญ่และบางคนยังคงกระซิบเรื่องอาการป่วยของท่านโหว“ได้ยินว่าท่านโหวลุกจากเตียงไม่ได้”“แล้วเหตุใดจึงจัดงานแต่ง”“อาจต้องการให้มีคนดูแลกระมัง”“น่าสงสารเจ้าสาว”เสียงเหล่านั้นลอยผ่านเข้ามาในรถม้าเป็นระยะ หลิงหนานนั่งนิ่งอยู่ภายใน มือทั้งสองวางประสานบนตัก ใต้ผ้าคลุมหน้า นางหลับตาลง เรื่องที่ท่านโหวป่วยหนักหรือไม่ ไม่ใช่สิ่งที่นางสนใจในเวลานี้ นางไม่ได้แต่งเพราะต้องการฐานะ ไม่ได้แต่งเพราะหวังทรัพย์สิน และไม่ได้แต่งเพราะหลงใหลบุรุษที่ไม่เคยพบหน้า นางแต่งเพราะต้องการรักษาชีวิตอาเซียงแม้ตอนนี้เขาจะหายตัวไปแล้วก็ตามอย่างน้อยหากเจินจี้รักษาคำพูด เขาก็คงปลอดภัยหลิงหนานพยายามปลอบใจตัวเองแต่ความรู้สึกผิดกลับไม่เคยลดลงเพราะนางยังจำสายตาของอาเซียงในวันที่แม่สื่อมาถึงได้ เขาถามว่านางตกลงแต่งงานแล้วหรือ นางตอบว่าใช่ เข
คุณหนูหู ไยจึงเป็นแค่คนใช้ บทที่ 78
คำพูดเพียงสามคำทำให้เสี่ยวชิงแทบกลั้นน้ำตาไม่อยู่เพราะนางรู้ดีว่าคุณหนูไม่ได้หมายถึงปิ่นทองหลิงหนานมองคันฉ่องอีกครั้งก่อนถาม “เสี่ยวชิง มีข่าวของอาเซียงหรือไม่”เด็กสาวชะงัก คำถามนี้ดังขึ้นทุกวันนับตั้งแต่ชายหนุ่มหายตัวไป บางครั้งในตอนเช้า บางครั้งก่อนเข้านอน และบางครั้งระหว่างที่คุณหนูกำลังตรวจบัญชีอยู่ดี ๆเสี่ยวชิงก้มหน้า “ยังไม่มีเจ้าค่ะ”“อืม” หลิงหนานพยักหน้าอย่างช้า ๆ นางพยายามทำเสียงให้เป็นปกติ แต่ปลายนิ้วที่วางอยู่บนตักกลับกำแน่นหลายวันแล้ว หลายวันที่อาเซียงจากไปโดยไม่ทิ้งจดหมาย หลิงหนานเคยให้เสี่ยวชิงแอบสอบถามคนขับรถม้าและร้านขายยาใกล้จวน แต่ไม่มีใครให้คำตอบที่แน่ชัด นางไม่รู้ว่าเขาไปไหน ไม่รู้ว่าเขาปลอดภัยหรือไม่และไม่รู้ว่าเหตุใดจึงจากไปโดยไม่บอกลาบางคืนหลิงหนานยังเผลอคิดว่า เมื่อเปิดประตูเรือนเล็กออกไป นางอาจพบเขานั่งอยู่ใต้ชายคาเหมือนเดิม เขาอาจเงยหน้าขึ้นแล้วถามด้วยน้ำเสียงเรียบง่ายวันนี้เหนื่อยหรือไม่ หรือไม่ก็ยิ้มบาง ๆ ก่อนบอกว่า ข้ารอเจ้ากินข้าว แต่ทุกครั้งที่เปิดประตูออกไป สิ่
คุณหนูหู ไยจึงเป็นแค่คนใช้ บทที่ 77
ช่วงเย็น หลิงหนานกลับจากเรือนใหญ่ด้วยความเหนื่อยล้า แม่สื่อซ่งใช้เวลาหลายชั่วยามพูดเรื่องชุดเจ้าสาวและธรรมเนียมการแต่งงาน นางแทบไม่ได้ฟังเพราะในใจเอาแต่คิดถึงอาเซียง สีหน้าของเขาตอนเห็นตราประจำจวนโหวยังคงติดอยู่ในความทรงจำ เขาจำอะไรได้หรือไม่ เหตุใดจึงดูเปลี่ยนไป หลิงหนานเดินกลับเรือนเล็กเมื่อถึงลานหน้าเรือน นางเห็นเสี่ยวชิงกำลังกวาดใบไม้“เสี่ยวชิง”เด็กสาวเงยหน้า “คุณหนู!”หลิงหนานถามทันที “อาเซียงอยู่ไหน”เสี่ยวชิงชะงัก “ข้านึกว่าเขาอยู่กับคุณหนูเสียอีก”หัวใจของหลิงหนานกระตุกวูบ “อะไรนะ”“ตั้งแต่ช่วงบ่าย ข้าไม่เห็นคุณชายอาเซียงเลยเจ้าค่ะ”หลิงหนานขมวดคิ้ว “เขาอาจอยู่ในห้อง”นางรีบเดินเข้าไป ประตูห้องของอาเซียงเปิดอยู่ ภายในเงียบสงบ เตียงถูกจัดเรียบร้อย เสื้อผ้าบางส่วนหายไป ดาบที่เคยวางข้างเตียงก็ไม่อยู่แล้ว หลิงหนานหยุดยืนกลางห้อง หัวใจเริ่มเต้นแรง“อาเซียง?”ไม่มีเสียงตอบนางเดินไปเปิดหีบไม้ ของใช้ส่
คุณหนูหู ไยจึงเป็นแค่คนใช้ บทที่ 76
“อาเซียง” หลิงหนานเรียกอีกครั้ง “ท่านเจ็บตรงไหน”ชายหนุ่มหันมองนาง ใบหน้าของหญิงสาวอยู่ใกล้เพียงคืบ ดวงตาเต็มไปด้วยความห่วงใย ภาพหลายวันที่ผ่านมาแล่นผ่านความทรงจำ วันที่นางช่วยชีวิตเขา วันที่ตั้งชื่อให้ว่าอาเซียง วันที่แบ่งอาหารให้ วันที่คอยเตือนเรื่องบาดแผล และคืนที่นางพูดถึงอนาคตที่อยากมีร้านค้าของตัวเองหัวใจของเขาอ่อนลงชั่วขณะแต่ทันใดนั้น เสียงของแม่สื่อซ่งก็ดังขึ้น“คุณหนูใหญ่ เรื่องชุดเจ้าสาว…”อาเซียงชะงัก ชุดเจ้าสาว? เขาหันไปมองกล่องไม้ มองเอกสารหมั้นหมาย แล้วมองหลิงหนานอีกครั้ง“เจ้าตกลงแล้วหรือ” คำถามนั้นทำให้หลิงหนานนิ่งไป“ท่านหมายถึงอะไร”“เรื่องแต่งงาน” ชายหนุ่มถามซ้ำนางหลุบตา ความเงียบเพียงชั่วครู่กลับทำให้หัวใจของเขาหนักอึ้ง“หลิงหนาน ตอบข้ามาตามตรงเจ้าตกลงแล้วใช่หรือไม่” น้ำเสียงของเขาเย็นลงนางกำมือแน่น ไม่อาจตอบว่าไม่เพราะนางตกลงไปแล้วจริง ๆ แต่ก็ไม่อาจบอกเหตุผลต่อหน้าคนของเจินจี้“ข้า&hellip
คุณหนูหู ไยจึงเป็นแค่คนใช้ บทที่ 75
“เหตุใดต้องพบกับนาง?” รอยยิ้มของเจินจี้ชะงัก“เพราะต้องวัดตัวและสอบถามเรื่องชุดเจ้าสาวเจ้าค่ะ”เจินจี้นิ่งคิดก่อนพยักหน้า“ได้ ไปตามหลิงหนานมา” นางหันไปหาป้าหวังหลิงหนานกำลังตรวจสมุดบัญชีอยู่ในเรือนเล็กเมื่อป้าหวังมาถึง“คุณหนูใหญ่ ฮูหยินให้ไปเรือนใหญ่เจ้าค่ะ” นางยอบกาย“อีกแล้วหรือ ช่วงนี้ฮูหยินเรียกข้าบ่อยนะ” หลิงหนานขมวดคิ้ว“แม่สื่อจากจวนโหวมาเจ้าค่ะ”มือที่ถือพู่กันของหลิงหนานหยุดชะงัก เสี่ยวชิงซึ่งนั่งคัดรายการสินค้าอยู่ด้านข้างเงยหน้าทันที“แม่สื่อ?”“เจ้าค่ะ” ป้าหวังพยักหน้าหลิงหนานวางพู่กันลงก่อนสูดลมหายใจลึก “ข้าจะไป รอสักครู่หนึ่ง”“ฮูหยินบอกว่าให้เร่งหน่อยเจ้าค่ะ” ป้าหวังมองนางหลิงหนานตอบเรียบ ๆ “ข้าได้ยินแล้ว”เมื่อป้าหวังออกไป เสี่ยวชิงก็รีบเดินเข้ามา“คุณหนู…”หลิงหนานยกมือห้าม “ไม่ต้องพูด ข้ารู้ว่าต้
คุณหนูหู ไยจึงเป็นแค่คนใช้ บทที่ 74
แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านช่องหน้าต่างเข้ามาภายในเรือนเล็กของสกุลหู เสียงนกร้องดังแว่วจากต้นเหมยข้างกำแพง แต่บรรยากาศภายในเรือนกลับเงียบผิดปกติหูหลิงหนานนั่งอยู่หน้าโต๊ะไม้เก่า บนโต๊ะมีหนังสือรับรองที่เจินจี้ประทับตราไว้เมื่อวานวางอยู่นางอ่านมันซ้ำเป็นครั้งที่สาม ข้อความทุกบรรทัดดูเหมือนจะเป็นหลักประกันความปลอดภัยของอาเซียง แต่หลิงหนานรู้ดีว่าคำรับรองจากคนอย่างเจินจี้เชื่อถือได้เพียงใด หญิงสาวถอนหายใจ ก่อนพับเอกสารเก็บเข้าซองผ้าเมื่อคืนแทบไม่ได้นอน ทุกครั้งที่หลับตา ภาพอาเซียงก็มักปรากฏขึ้น บางครั้งเขากำลังนั่งกินข้าวต้มอยู่ตรงข้ามนาง บางครั้งเขายืนขวางเหวยตานด้วยสีหน้าเย็นชา และบางครั้งเขากลับมายืนอยู่ใต้แสงจันทร์ พร้อมคำพูดที่ทำให้หัวใจนางเต้นแรง ไม่ว่าเจ้าจะไปที่ใด ข้าก็อยากติดตามไปด้วย หลิงหนานยกมือแตะหน้าอก“คนบ้า” นางพึมพำเบา ๆ “พูดเช่นนั้นแล้วจะให้ข้าตัดใจได้อย่างไร”เสียงเคาะประตูดังขึ้น “คุณหนูเจ้าคะ”“เข้ามาเถอะ”เสี่ยวชิงเปิดประตูเข้ามาพร้อมอ่างน้ำอุ่น “วันนี้คุณหนูจะไป
Vous vous intéresseriez aussi à
เกิดมาร่าน
Beefy Cat217.1K Vuesรวมเรื่องแซ่บ (5)
Beefy Cat206.1K Vuesประธานร้ายพ่ายรักยัยเด็กเลี้ยง
ชีสเค้ก89162.7K Vuesแต่พี่ไม่ได้ชอบเธอ | wanna be yours
ACHICHI80.4K Vuesรักอับปาง
เขียว_หวาน93 Vuesหมอดิน
Nidchynoi50 Vuesแฟนเก่าที่เขาไม่คิดจะรัก
Duangkwan36 VuesCherish you ขอรักหน่อยได้หรือเปล่า?
SUNISAYOK189 Vues
