ลิขิตของโชคชะตา

คำพูดสุดท้ายดังขึ้นในห้วงความทรงจำ

"คุณหมอหลี่เสียชีวิตแล้ว"

ยามดึกสงัดภายในจวนตระกูลหลี่ กลิ่นควันไหม้ฉุนจัดพุ่งเข้าจมูกก่อนที่หลี่ซินหรานจะลืมตาได้เต็มที่

ความร้อนแผ่ซ่านราวกับเปลวไฟกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ทุกขณะ เสียงไม้แตกดังปะทุอยู่ไม่ไกล นางพยายามยันตัวลุกขึ้นหัวใจกระตุกแรง มือทั้งสองยันพื้นไม้ที่ร้อนระอุจนแสบฝ่ามือ

"นี่มันอะไรกัน"

ควันสีเทาขุ่นบดบังสายตา เรือนร้างเก่าท้ายจวนถูกไฟกลืนกินไปกว่าครึ่ง เปลวเพลิงไต่ขึ้นคานไม้เหนือศีรษะอย่างไม่ปรานี

ยังไม่ทันตั้งสติ เสียงฝีเท้าก็ผ่านวูบอยู่ด้านนอก พร้อมเสียงหัวเราะต่ำที่ลอดผ่านควันเข้ามา

"ไม่รอดแน่นอน"

คำพูดนั้นทำให้ลมหายใจของหลี่ซินหรานชะงัก

ไม่ต้องมีใครอธิบาย นางก็เข้าใจทันที ไฟไหม้นี่ไม่ใช่อุบัติเหตุ

พวกมันตั้งใจฆ่านาง

หลี่ซินหรานกัดฟัน ฝืนร่างกายที่ยังมึนงง ลุกขึ้นวิ่งไปทางประตูด้านหลังที่เป็นทางออกเดียว ทุกก้าวที่เหยียบลงบนพื้นไม้เก่า เกิดเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดเป็นสัญญาณเตือนว่าที่นี่อาจถล่มลงมาได้ทุกเมื่อ

เมื่อลอดออกจากเรือนร้างได้ ลมหายใจร้อนผ่าว นางหอบกระชั้นแรง มองเปลวไฟที่ลุกโชนขึ้นสู่ท้องฟ้า ดวงตาที่เคยสั่นไหวกลับนิ่งสงบลงอย่างรวดเร็ว

"โหดเหี้ยมกันถึงเพียงนี้"

ขณะนั้นเสียงครางอู้อี้แผ่วเบาดังขึ้นไม่ไกล หลี่ซินหรานชะงัก หันไปตามเสียงนั้น ก่อนจะพบโรงเก็บฟืนเก่าที่กองไม้ซ้อนกันอย่างผิดปกติ

ไม้ฟืนเบื้องหน้าขยับเล็กน้อย นางรีบปรี่เข้าไปแหวกกองฟืนออกดู

"เสี่ยวเฉียว!"

สาวใช้ร่างเล็กถูกมัดมือมัดเท้าตรึงไว้กับเสาไม้ มีผ้าอุดปากไว้ ดวงตาแดงก่ำน้ำตาไหลพรากเต็มไปด้วยความหวาดกลัว หลี่ซินหรานไม่เสียเวลา รีบแก้มัดแล้วดึงตัวออกมา จากนั้นทั้งคู่พากันหลบไปหลังคอกม้าเก่าที่อยู่ห่างออกไป

ยังไม่ทันได้หายใจทั่วท้อง ชายสองคนในชุดบ่าวรับใช้ก็วิ่งเข้ามา คนหนึ่งสาดน้ำมัน อีกคนจุดไฟใส่ฟืนกองเดิม

"เรียบร้อย คราวนี้ไม่มีใครรอดแน่"

ทั้งสองหัวเราะเหี้ยมเกรียมก่อนรีบวิ่งจากไป

เปลวไฟลุกพรึ่บ พร้อมกับเสียงคนแตกตื่นดังระงมจากทั่วจวน

"ไฟไหม้ท้ายจวน! ช่วยด้วย!"

หลี่ซินหรานไม่หันกลับมามอง นางดึงมือเสี่ยวเฉียววิ่งออกจากที่ซ่อน มุ่งตรงไปยังเรือนหลังเล็กของตนเอง

นางจับมือเสี่ยวเฉียวเอาไว้แน่นจนสั่นเล็กน้อย ลัดเลาะไปตามพุ่มไม้ทางด้านหลังที่บังสายตาผู้คนได้เป็นอย่างดีจนกระทั่งถึงจุดหมายปลายทาง

เมื่อประตูปิดลง ความเงียบเข้าปกคลุมทันที

เสี่ยวเฉียวตัวสั่น พิงผนังอย่างไร้เรี่ยวแรง ยามนี้นางเหมือนคนขาขาดมันไร้ความรู้สึกจนในที่สุดนางก็ทรุดตัวนั่งลงโดยไม่รู้ตัว หลี่ซินหรานที่สติดีกว่าเดินไปจุดตะเกียง นางมุ่งไปตามความทรงจำ ไม่นานแสงไฟส่องสว่างเผยให้เห็นห้องที่ถูกรื้อค้นจนเละเทะไม่เหลือสภาพเดิม

ตู้ถูกงัด ประตูเปิดอ้า ลิ้นชักว่างเปล่า ข้าวของกระจัดกระจาย

"ของมีค่าหายไปหมดแล้วเจ้าค่ะ"

เสี่ยวเฉียวเบิกตาอย่างไม่อยากเชื่อเอ่ยรายงานเสียงสั่น

หลี่ซินหรานกวาดตามองเพียงครั้งเดียวก็เข้าใจทุกอย่าง นางหัวเราะในลำคอ เสียงเบา ทว่าเย็นเยียบจนน่าขนลุก

"คิดขโมยของข้า ละโมบไม่มีที่สิ้นสุด"

เสี่ยวเฉียวชะงักกับท่าทีที่เปลี่ยนไป คุณหนูใหญ่ที่นางรู้จักทั้งอ่อนหวานและอ่อนแอ ก่อนหน้านี้นางจำได้ว่าคุณหนูใหญ่ไม่กล้าแม้แต่เรียกร้องสิทธิ์ของตัวเอง ยามถูกรังแกเอาแต่ร้องไห้ ยามถูกใส่ร้ายเอาแต่จำยอม คุณหนูใหญ่ผู้นี้ไม่เคยพูดด้วยน้ำเสียงน่ากลัวเช่นนี้มาก่อน

"คนพวกนั้นบอกว่าท่านตายแล้วเจ้าค่ะ"

เสี่ยวเฉียวพูดเร็วราวกลัวความเงียบจะกลบทุกอย่างไปเสียก่อน

"บ่าวไปขอร้องฮูหยินหลิ่ว แต่นางกลับสั่งจับบ่าวมัดไว้กับกองฟืน จะฆ่าบ่าว"

ดวงตาหลี่ซินหรานวาววับขึ้นเล็กน้อย

"คิดจะเผาข้าทั้งเป็น แล้วยังไม่พอจะฆ่าเจ้าไปพร้อมกันอีก"

นางเดินไปที่โต๊ะหนังสือ หยิบพู่กันขึ้นมา มือที่เคยสั่นไหวกลับมามั่นคงผิดกับสภาพก่อนหน้า นางจุ่มปลายพู่กันลงในน้ำหมึกเขียนบางอย่างลงบนกระดาษด้วยความใจเย็น ก่อนพับเก็บแล้ววางไว้

"เสี่ยวเฉียว" นางเอ่ยเสียงเรียบ

"เจ้าคะ"

"เจ้ารู้ใช่หรือไม่ ของมีค่ามักถูกเก็บไว้ที่ใด"

เสี่ยวเฉียวพยักหน้าแรงรวบรวมสติยืนขึ้นตอบอย่างมั่นใจ

"เรือนฝั่งตะวันตกเจ้าค่ะ"

"ฮูหยินรองยังเคยสั่งห้ามบ่าวรับใช้เข้าใกล้"

"ดีเหลือเกิน"

หลี่ซินหรานเงยหน้าขึ้น ยกยิ้มมุมปากบางเฉียบเล็กน้อย

"เจ้าช่วยเอาจดหมายไปส่งที่เรือนใหญ่ พรุ่งนี้ข้าจะไปคำนับท่านพ่อตามธรรมเนียม"

เสี่ยวเฉียวเบิกตาโตอย่างไม่อยากเชื่อ

"แค่นั้นหรือเจ้าคะ จะไม่บอกนายท่านว่า..."

"แค่นั้นก็พอ"

นางตอบอย่างสงบ นิ่งเย็น แววตาลุ่มลึกยากจะคาดเดา

"เพียงแค่ให้รู้ว่าข้ายังมีชีวิตอยู่ ก็เพียงพอจะทำให้บางคนนอนไม่หลับทั้งคืนแล้ว"