ความทรงจำเลวร้าย

เสี่ยวเฉียวโค้งกายอ่อนน้อมแม้จะหวั่นกลัวอยู่บ้างแต่เมื่อเห็นท่าทางของเจ้านายแล้วนางก็สบายใจอย่างไม่อาจอธิบายได้

เสียงวิ่งไกลออกไปมีเพียงความเงียบเข้ามาแทนที่ หลี่ซินหรานเดินไปนั่งที่เตียง มองข้าวของเกลื่อนกลาดรอบห้องพลางนึกย้อนความทรงจำก่อนหน้า

หลี่ซินหรานบุตรสาวคนโตของใต้เท้าหลี่เหวินเจิ้ง ตำแหน่งเจ้ากรมพิธีการ บิดาของนางดูภายนอกเป็นขุนนางผู้สูงส่ง แต่สำหรับนางเป็นเพียงกรอบที่กดทับมาตั้งแต่หลังมารดาจากไป

ตั้งแต่แม่ของนางเสียชีวิต ตำแหน่งคุณหนูใหญ่ก็เหลือเพียงชื่อ

หลี่ซินหรานเอนกายพิงหัวเตียง เหม่อมองอย่างไร้จุดหมาย

สามวันก่อนภายในจวนเงียบผิดปกติ นางถูกเรียกตัวไปที่เรือนหลักตั้งแต่เช้าตรู่ แม้จะรู้สึกไม่สบาย หน้ามืด วิงเวียน แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธได้ เพราะคำสั่งมาจากใต้เท้าหลี่ผู้เป็นพ่อของนาง

วันนั้นนางจำได้ว่า หลิ่วซื่อนั่งข้างบิดาด้วยใบหน้าซีดเซียว ข้างกายคือหลี่ซินเหยา น้องสาวต่างมารดาในชุดเรียบหรู ดวงตาแดงก่ำเหมือนคนที่เพิ่งผ่านการร้องไห้มาทั้งคืน

บนโต๊ะมีถ้วยชาใบหนึ่งวางอยู่และผ้าเช็ดหน้าหนึ่งผืนซึ่งนางจำมันได้ดี

"ซินหราน เจ้ามีอะไรจะอธิบายหรือไม่"

น้ำเสียงเรียบเย็นของบิดาเอ่ยถามขึ้น

นางยังไม่ทันได้เข้าใจความเป็นมาหรือคำถามใด ๆ หลิ่วซื่อก็ไอขึ้นมาเบา ๆ ยกมือทาบอกด้วยสีหน้าทรมาน

"เมื่อคืนข้าเกือบเอาชีวิตไม่รอด หากท่านหมอมาไม่ทัน ข้าคง..."

นางพูดพลางทำหน้าบิดเบี้ยวมองมาที่หลี่ซินหรานดั่งกำลังตัดพ้อ

"นี่มันเรื่องอะไรกันเจ้าคะ"

"พี่ใหญ่"

หลี่ซินเหยาแทรกขึ้น

"ผ้าเช็ดหน้าเป็นของท่านใช่หรือไม่เจ้าคะ"

น้องสาวพูดเสียงสั่นพลางเกาะแขนมารดาด้วยสายตาหวาดหวั่น ราวกับกำลังหวาดกลัว

หลี่ซินหรานหันไปมองสิ่งที่อยู่ตรงหน้า ผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นมันเป็นของนาง แต่นางซักและพับเก็บเอาไว้ในตู้นานแล้ว เพราะมีอีกหลายผืนให้เปลี่ยนใช้ นางยังจำได้ว่าผืนนี้พับอยู่ด้านล่างสุด มีอีกหลายผืนที่นางหยิบใช้มากกว่า

คำอธิบายติดอยู่ที่ริมฝีปากทว่ากลับไม่มีใครรอฟัง

"พอแล้ว"

หลี่เหวินเจิ้งตบโต๊ะเสียงดัง

"ลากนางไปขังไว้ท้ายเรือน ให้สำนึกผิดเสียบ้าง"

นางถูกพาตัวไปยังเรือนร้างในห้องมืด คับแคบและอับชื้น ไม่มีอาหารตกถึงท้อง วันนี้จู่ ๆ คนของหลิ่วซื่อก็ลากนางออกไปข้างนอกขณะที่ท่านพ่อออกไปทำงานและได้รับรายงานว่าจะกลับมาในยามดึก

"ท่านแม่ จะทำอะไรเจ้าคะ"

นางเอ่ยเสียงสั่น ตัวสั่นอย่างหวาดกลัว อาหารไม่มีตกถึงท้องแล้วยังถูกลากตัวออกมากลางแดดร้อน

หลิ่วซื่อหัวเราะเย็น ในมือถือแส้ บ่าวรับใช้สามสี่คนที่ยืนก้มหน้านิ่งและหลี่ซินเหยาที่ยังประสานมือนิ่งแต่สายตาเต็มไปด้วยความพึงพอใจ

"ยังจะถาม ข้าก็จะลงโทษเจ้าให้หลาบจำโทษฐานวางยาฮูหยินของจวนขุนนางน่ะสิ ความผิดของเจ้าร้ายแรงถึงตาย ไม่ว่าใครก็ไม่มีสิทธิ์ร้องขอได้"

นางพูดด้วยเสียงอันดัง จ้องมองหลี่ซินหรานอย่างเกลียดชัง

"ไม่นะเจ้าคะ ข้า ข้าไม่เคยคิดและไม่ทำ..."

"หลักฐานคาตายังจะกล้าปฏิเสธอีก เจ้าคิดจะฆ่าข้าใคร ๆ ก็เห็น คนอย่างเจ้าสมควรตายมันเหมาะสมแล้ว!"

"กรี๊ดด!"

ยังไม่ทันอ้าปากวิงวอนแส้เชือกเส้นหนาก็หวดลงกลางหลังของนางเต็มแรง

"ท่าน...แม่..."

ใบหน้าของมารดาผุดขึ้นมาในความเจ็บปวด นางร้องขออย่างสิ้นหวังท่ามกลางแส้ที่หวดสัมผัสแผ่นหลังบางจนเริ่มมีเลือดซึม

"คนอย่างเจ้าอยู่ไปก็ไร้ประโยชน์ ตายตามแม่ของเจ้าไปเถอะ"

เสียงกระซิบต่ำกดลงใกล้หูราวกับจงเกลียดจงชังมาเป็นร้อยชาติ

"ลูกไม่ได้ทำ ได้โปรด"

เสียงขอร้องของนางขาดห้วง เหมือนจะหายใจไม่ออก เลือดสีแดงสดไหลเป็นทางเปื้อนเสื้อผ้าที่ขาดวิ่นบนแผ่นหลัง นางรู้สึกวูบหวิวราวกับวิญญาณกำลังหลุดลอยก่อนแน่นิ่งไปทั้งน้ำตานองหน้า

เมื่อเห็นร่างบางไม่ไหวติงหลิ่วซื่อหยุดลงแส้ยืนหอบหายใจอยู่ข้าง ๆ ร่างไร้วิญญาณนั้น

"ไปตรวจสอบดูซิ"

นางสั่งบ่าวผู้ชายคนหนึ่งเข้าไปดูแล้วทิ้งแส้เปื้อนเลือดลงบนพื้น บ่าวรับใช้เอามืออังที่จมูกของนาง เขาเบิกตาโตหน้าซีดอย่างตื่นตระหนก

"คะ คุณหนูใหญ่ ตายแล้วขอรับ"

คนในที่นั้นต่างตกใจแต่ไม่กล้าส่งเสียง คราแรกคิดว่าฮูหยินเพียงแค่ลงโทษให้หลาบจำ ไม่คิดว่าจะทำรุนแรงถึงแก่ชีวิต

"คุณหนู คุณหนู ฮือ ๆ"

เสี่นวเฉียวร้องให้สะอื้นวิ่งโผเข้ามาอย่างน่าเวทนา หลี่ซินเหยาตกใจรับเข้ามาเกาะแขนมารดา

"อย่าให้มันเข้ามา!"

"เอาตัวออกไปไกล ๆ แล้วลากคุณหนูใหญ่เข้าไปขังไว้ที่เดิม เรื่องนี้ห้ามแพร่งพรายออกไป คืนนี้จุดไฟเผาซะ เดี๋ยวข้าจะบอกนายท่านเองว่าไฟไหม้เป็นอุบัติเหตุ"

"บ่าวรับใช้ต่างก้มหน้าจำใจรับคำสั่งแล้วพาศพของหลี่ซินหรานไปไว้ที่เรือนร้างเช่นเดิม

"ท่านแม่เจ้าคะ จะทำอย่างไรดีเจ้าคะพี่ใหญ่ตายแล้ว"

หลี่ซินเหยามีท่าทางตื่นกลัวไม่ต่างจากคนอื่น นางเงยหน้ามองมารดาแล้วรีบหลบสายตา เกรงว่าหากท่านแม่ไม่พอใจนางขึ้นมาอีกคนนางอาจมีจุดจบเหมือนพี่สาว

หลิ่วซื่อยังนิ่งสงบแต่ในใจเต็มไปด้วยความตื่นเต้น จะว่านางไม่ได้ตั้งใจให้หลี่ซินหรานตายก็ไม่ใช่ ในเมื่อโอกาสทองมาถึงนางก็ควรใช้ให้คุ้มค่า ถึงอย่างไรหลี่เหวินเจิ้งก็ไม่เอาโทษกับนางถึงบุตรสาวคนโตจะตายไปก็ตาม

"ทำตามที่แม่บอก เจ้าอยู่เงียบ ๆ แม่จะจัดการเอง"