LOGINตัดใจแล้วหลี่หมิ่นถังคนนี้ย่อมไม่คิดจะหวนคืนถึงเคยรักมากเพียงใด แต่ยาวนานเกือบ4ปีที่ทุ่มเทมันมากเกินไปชีวิตคนเราแสนสั้นนางจะไม่หวนคืนไปจมอยู่ในกองทุกข์และสามีที่เห็นนางเป็นเพียงเงาของสตรีอื่นเด็ดขาด!
View Moreตอนพิเศษหลังแต่งงาน จีม่อชงก็ทำดังที่เคยบอกกับหลี่หมิ่นถังเอาไว้ คือไม่เคยเอ่ยปากให้ฮูหยินของตนเองเลิกทำการค้า ตรงกันข้ามเขายังส่งเสริมนางอีกด้วย ส่วนเหล่าฮูหยินจีมารดาของสามียิ่งไม่เคยเข้ามาวุ่นวายภายในจวนฉางเล่อกั๋วกง และการดำเนินชีวิตคู่ของบุตรชายคนโตเช่นเหล่าฮูหยินจวนอื่นดังนั้นชีวิตหลังแต่งงานของหลี่หมิ่นถังจึงสงบสุขเกินจากที่นางใฝ่ฝันไปมากโขยามเช้าตื่นมาพร้อมกันกินข้าวมื้อเช้าด้วยกัน จากนั้นจึงต่างแยกย้ายหลี่หมิ่นถังไปตรวจงานที่ร้านในบางวันบางวันก็ไปตรวจดูยังไร่และนาที่ปลูกข้าวปลูกผัก ส่วนจีม่อจงนั้นไปที่ค่ายทหารปกป้องเมือง บางวันก็ไปที่ศาลาว่าการ สลับก็เช่นหนี้เจ็ดวันสองสามีภรรยาจะหยุดพักอยู่ที่จวนสองวันเพราะหลี่หมิ่นถังนั้นต้องดูแลจวนรวมไปถึงดูแลสามีเช่นกันเรียกว่าถึงจะทำงานนอกจวนแต่งานในจวนและหน้าที่ภรรยานางก็ไม่เคยละเลย ถึงจะมีบ้างที่อาจความเห็นไม่ตรงกัน ตามประสาคนที่เติบโตมาต่างกัน แต่คงเพราะต่างคนต่างเป็นผู้ใหญ่แล้วทั้งคู่โกรธเคืองกันจึงไม่เคยข้ามวันข้ามคืนหนึ่งปีแรกทั้งสองสามีภรรยาตกลงกันว่าจะยังไม่รีบมีทายาท เพราะจีม่อชงเองนั้นอยากใช้เวลาอยู่กับเพียงสองคนหวานชื่นสักป
ตอนอวสานมือแกร่งสองข้างยกขึ้นประคองใบหน้างดงามเอาไว้อย่างมั่นคง เรียวปากแกร่งค่อยๆ แนบชิดลงไปบนริมฝีปากจิ้มลิ้มสีหวานคืนกลับไปช้าๆ แสนอ่อนโยน“ข้าอนุญาตจุมพิตเจ้านะหมิ่นเอ๋อร์”กระซิบชิดกับกลีบปากอวบอิ่มขออนุญาตนางสมกับเป็นจีม่อชงที่หลี่หมิ่นถังคุ้นเคยมาตลอดหนึ่งปีเศษเขาเป็นเช่นนี้อบอุ่นอ่อนโยนอีกทั้งสุภาพราวกับบัณฑิตผู้คงแก่เรียนทั้งที่แท้จริงเขาคือทหารมาทั้งชีวิตสังหารคนมายากจะนับซากศพได้หมดว่ามีเท่าใด แต่กับนางเขาถนอมราวกับว่านางคือไข่มุกล้ำค่า“อื้อ...”นางตอบรับคำเขาแล้วจุมพิตอ่อนหวานจึงเริ่มต้นขึ้น และหลี่หมิ่นถังเพิ่งถ่องแท้ว่าจุมพิตลึกซึ้งระหว่างชายหญิงนั้นแท้จริงแล้วหาใช่เพียงเรียวปากแนบกันอย่างที่ตนเองเข้าใจเท่านั้นร่างอรชรสะดุ้งในยามที่ลิ้นแกร่งสอดแทรกเข้ามาหยอกล้อลิ้นนุ่มของตนเอง นางเผลอกลั้นลมหายใจอย่างไม่รู้ตัว ผ่านไปครู่เดียวจีม่อชงจึงได้ถอยห่างเปิดโอกาสให้คนไม่ประสาได้หายใจ“อย่าเกร็ง ห้ามกลั้นหายใจ”เขายังกระซิบกระซาบชี้แนะผู้อ่อนด้อยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าแปร่งหูไปจากเดิมมาก ปีนี้หลี่หมิ่นถังยี่สิบเกือบยี่สิบเอ็ดแล้ว นางนับว่าเป็นสตรีแกร่งและมากความสามารถ ทว่าเรื่องระห
ตอนที่20||วิวาห์ที่รอคอยหลังจากนั้นอีกเจ็ดวันทางสกุลจีก็ส่งแม่สื่อมาขอเทียบวันเดือนปีเกิดและเวลาตกฟากของหลี่หมิ่นถังซึ่งคือ3หนังสือ6พิธีการตรงตามธรรมเนียมทุกสิ่งทุกอย่างพอดวงชะตาของทั้งสองนับว่าเป็นคู่สวรรค์สร้างแล้วจีม่อชงจึงเข้าเฝ้าฉางตี้ฮ่องเต้เป็นการเฉพาะซึ่งก็ไม่มีอันใดมากเขาเพียงตรงไปขอสมรสพระราชทาน เนื่องจากต้องการให้เกียรติฝ่ายหลี่หมิ่นถังอย่างถึงที่สุด และสมรสพระราชทานนี้ แต่งงานแล้วชาตินี้ก็มิอาจหย่าขาดจากกันได้หากว่าฝ่ายเจ้าสาวไม่ได้ทำผิดด้วยโทษเจ็ดขับ“ได้สิ แต่นอกจากสมรสพระทานราช เจิ้นจะมอบบรรดาศักดิ์กั๋วกงให้กับเจ้าด้วย”เพราะสกุลจีนับว่ามีคุณต่อแผ่นดินต้าเซี่ยมากล้นไหนจะยังเป็นสกุลเดิมของฮองเฮา บรรดาศักดิ์กั๋วกงนี้ย่อมเหมาะสมยิ่ง ดังนั้นอีกสามวันต่อมานอกจากพระราชโองการสมรสพระราชทานให้แก่คุณหนูรองหลี่ได้แต่งงานกับใต้เท้าจีแล้ว ยังมีพระราชโองการออกมาอีกสองฉบับหนึ่งมอบบรรดาศักดิ์ให้กับจีไท่เว่ย เป็นฉางเล่อกั๋วกงซึ่งควบคุมกองกำลังหน่วยอวี้หลินมีกำลังพลเจ็ดหมื่น อีกหนึ่งฉบับนั้นก็มอบบรรดาศักดิ์ให้กับผู้บังคับการหน่วยพยัคฆ์ทมิฬซานจี หรือจีหย่วนโจวให้เป็นเซี่ยอันโหวผู้ควบคุ
ตอนที่19||อย่าโทษข้าล้วนเป็นพวกเจ้าที่เลือกเองพอถึงวันนัดหมายจีม่อชงก็ทำตามสัญญาโดยการมารับหลี่หมิ่นถังไปพบเย่จื่อเฉินและหลี่เหม่ยหลิน พร้อมกับข่าวที่ว่าทั้งสองจะไม่ตาย มีแต่นามเท่านั้นที่ถูกประหาร ทว่าตัวจริงยังมีชีวิตอยู่ แต่มีชีวิตอยู่แบบตายทั้งเป็นซึ่งเป็นดังนี้หลี่หมิ่นถังพึงใจเสียยิ่งกว่าให้ทั้งสองถึงแก่ความตาย คนพวกนั้นสมควรได้รับมัน เพราะนางเลือกจะจากมาแล้วแต่กลับเป็นคนสกุลเย่ที่ไม่ยอมปล่อยเอาแต่คิดจะดึงนางไปลงนรก ดังนั้นจีม่อชงคืนสนองด้วยนรกบนดินคืนกลับไปนางพึงใจยิ่งสถานที่กักขังทั้งสองไม่ใช่เรือนจำของหน่วยพยัคฆ์ทมิฬอีกแล้ว หากแต่เป็นเรือนรกร้างท้ายในที่ดินส่วนตัวของจีม่อชงเอง ที่ดินนั้นตั้งอยู่ทิศใต้ของเสียนหยาง ที่แห่งนี้มีเอาไว้ปลูกข้าวและพืชผักสำหรับเลี้ยงคนภายในจวนจีไท่เว่ย มีเวรยามเข้มงวดยากจะหลบหนีได้แต่ถึงจะคิดหลบหนีจริงทั้งเย่จื่อเฉินกับหลี่เหม่ยหลินก็คงยากจะทำได้เนื่องจากขาสองข้างถูกตีจนหัก เดินเหินยังยากคิดหนียังจะทำได้อย่างไร ทุกจวนที่มีอำนาจในมือล้วนมีด้านมืดอยู่ทั้งสิ้น จวนจีไท่เว่ยเองก็ไม่ยกเว้น“ไม่พบกันแค่ไม่ถึงสิบวัน ดูพวกเจ้าสุขสบายไม่น้อยเชียวนะ”แค่เพี











