เจอกันในรอบ7ปี

" แพต ไอ้กรมันยังมาไม่ถึงอีกเหรอ ทำไมมันมาช้าจัง"

เสียงของรวิศยาหรือสตางค์ถามแพตตี้

"ไม่รู้สิ ฉันก็บอกมันนะว่าให้มาเร็วๆหน่อย สงสัยมันแวะไปรับยายมุกอยู่แน่ๆเลย"

เสียงของแพตตี้บ่นเพื่อนชายอีกคน ส่วนมาร์คง่วนอยู่กับการเตรียมอาหารอยู่ในครัว

แก็งเพื่อนๆนัดเจอกันในวันเกิดของยายแพตตี้ ตั้งแต่พวกเขาจบจากมหาลัย ต่างคนต่างแยกย้ายกันไปทำงานที่ตัวเองชอบ

รวิศยาเธอเป็นนักเขียน เธอจึงไม่ค่อยได้ออกไปไหนบ่อยนัก ส่วนแพตตี้กับมาร์คก็เปิดบริษัทเล็กๆเป็นของตัวเอง

ส่วนนิกร ก็ไปดูแลบริษัทของครอบครัว พวกเขามักจะนัดเจอกันทุกๆสิ้นเดือนนัดทานอาหารด้วยกัน ถ้าพวกเขาจะดื่มก็มักจะนัดกันมาดื่ม

ที่ห้องของแพตตี้หรือไม่ก็ห้องของวริศรา

"นี่มันเกือบทุ่มแล้วนะไอ้กรมันยังไม่มาอีก เดี๋ยวมันโพล่มานะฉันจะจัดการมัน"

วริศราบ่นเป็นหมีกินผึ้ง เพราะมันเลยเวลานัดมาเกือบชั่วโมงแต่ก็ยังไม่มีวี่แววของนิกรสักที

หญิงสาวหยิบโทรศัพท์โทรหานิกรทันที

"ว่าไงไอ้ตังค์ มีอะไรจะให้ซื้อเพิ่มไหม"

เสียงปลายสายพอจะรู้ละเพื่อนรอนานและรีบเบี่ยงเบนความสนใจ

"ไม่มี!แกรีบมาเลยนะไอ้กร นี่มันจะทุ่มแล้วนะ"

เสียงของอีกฝ่ายวีนเขามายังโทรศัพท์ นิกรถึงกับรีบเอาโทรศัพท์

ออกห่างจากหูของเขา ไข่มุกแฟนสาวของเขาถึงกับหัวเราะ

เพราะนิกรมัวแต่อืดอาดไม่ยอมแต่งตัวสักที

แล้วทั้งคู่ต้องนั่งแท็กซี่ไปเจอเพื่อนที่เขานัดเอาไว้

กะจะพาไปเซอร์ไพรส์ แก็งเพื่อนๆของเขา

"เฮ้ย!เขื่อนแกรอฉันนานป่าววะ!"

นิกรเดินตรงมายังชายหนุ่มหล่อหน้าตาดีที่ยืนพิงรถรอเขาอยู่

"ก็ไม่นานเท่าไหร่นะปกติแกจะช้ากว่านี้นะ"

"ไข่มุก..นี่ไอ้เขื่อนเพื่อนพี่เอง"

นิกรแนะนำไข่มุกให้ได้รู้จักกับขุนเขื่อน หญิงสาวยกมือไหว้เพื่อนของแฟนหนุ่ม

"สวัสดีค่ะ พี่เขื่อน"

"สวัสดีดีครับน้องไข่มุก"

"เฮ้ยรีบไปกันเถอะ! เดี๋ยวไอ้ตังมันวีนฉันอีก"

นิกรรีบตัดบท "สตางค์" ชื่อนี้ทำให้ขุนเขื่อนถึงกับยิ้มที่มุมปาก

ตั้งแต่พวกเขาจบม.ปลาย ขุนเขื่อนเองไปเรียนหมอตามความฝันของตัวเขาเองเขาจึงทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้กับการเป็นนักเรียนแพทย์

ส่วนเพื่อนๆทั้งสี่คนไปเรียมหาลัยเดี๋ยวกัน หลังจากที่พวกเขาเข้ามหาลัยขุนเขื่อนก็ไม่ได้เจอเพื่อนๆอีกเลย

จนกระทั้งเขาไปเจอกับนิกรโดยบังเอิญ นิกรเองก็จำขุนเขื่อนเกือบไม่ได้เหมือนกัน พวกเขาไม่ได้เจอกันเกือบ7ปี

"แล้วเราต้องซื้ออะไรไปเพิ่มอีกไหมกร"

ขุนเขื่อนหันมาถามเพื่อนที่นั่งอยู่ข้างๆเขา

ส่วนตัวเขาเองเตรียมของขวัญวันเกิดให้กับแพตตี้เรียบร้อยแล้ว

"ไม่ต้องหรอกเรามีหน้าที่เป็นแขกก็พอ"

นิกรตั้งใจชวนขุนเขื่อนมาเซอร์ไพรส์เพื่อนๆ ตัวขุนเขื่อนเองก็อยากเจอกลุ่มเพื่อนเก่าเหมือนกันโดยเฉพาะ

"สตางค์"

คนที่เขาอยากเจอมากที่สุด ตั้งแต่วันปัจฉิมพวกเขาก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย

สักพักรถของขุนเขื่อนเลี้ยวเข้ามายังบริเวณ

ที่จอดรถของคอนโด

"เดี๋ยวเราต้องให้ไอ้มาร์คมารับเราถึงจะขึ้นไปได้ว่ะ"

นิกรหันมาบอกกับขุนเขื่อน

"ไม่ต้องหรอกเดี๋ยวฉันพาขึ้นไปเอง"

"ว่าแต่ห้องแพตตี้อยู่ชั้นไหน"

ขุนเขื่อนถามนิกรเพราะตัวเขาเองก็พักอยู่ที่นี่เหมือนกัน แต่ก็ไม่เคยเจอแพตตี้เลยสักครั้งเดียว

"ห้องแพตตี้อยู่ชั้น16 แล้วห้องแกอยู่ชั้นไหนวะเขื่อน"

กรถามถึงห้องของขุนเขื่อน คนที่มาซื้อคอนโดที่นี่ ต้องเป็นคนที่มีตังพอสมควร เพราะราคาแพงเอาเรื่อง

"ห้องฉันอยู่ชั้น18" ขุนเขื่อนตอบคำถามของนิกร

"เขื่อนแกมีแฟนยังวะ"

นิกรถามขึ้นมีซะดื้อๆทำเอาขุนเขื่อนยิ้มที่มุมปาก นิกรเองก็อยากรู้ว่าเขามีแฟนหรือยัง

ถ้าขุนเขื่อนยังโสด เขามีแผนที่จะให้ขุนเขื่อนกับสตางค์กลับมาคบกันอีกครั้ง

ตั้งแต่เลิกกับขุนเขื่อน วริศราก็ไม่ยอมคบกับใครอีกเลย แม้จะมีหนุ่มๆเวียนเข้ามาขายขนมจีบอยู่ตลอดเวลาก็เถอะ

"ยัง..ฉันยังไม่มีแฟน ยังไม่มีเวลาหาเลยว่ะกร"

ชายหนุ่มตอบเพื่อนแล้วก็ยิ้ม ทั้งสามคนเดินมาถึงลิฟต์ ขุนเขื่อนกดลิฟต์ขึ้นมายังชั้น16

สักพักพวกเขาก็เดินมาหยุดที่หน้าห้องของแพตตี้

นิกรกดออดหน้าห้อง

"ใครมาน่ะ"

แพตตี้สงสัยที่จู่ๆก็มีคนมากดออดหน้าประตู

ถ้าเป็นนิกรก็ต้องให้เธอหรือมาร์คลงไปรับ ชายหนุ่มถึงจะขึ้นมาได้

แพตตี้เดินไปหน้าประตู เธอเปิดประตูห้องดูว่ามีใครมาเคาะประตูห้องของเธอ

"เฮ้ยไอ้กรแกขึ้นมาได้ไงวะเนี่ย"

เสียงของแพตตี้ตังจนมาร์คที่อยู่ในห้องครัวต้องเดินออกมาดู

"มีอะไรป่าวแพต "

เสียงของมาร์คดังขึ้น

"ไม่มีอะไรหรอกมาร์ค แพตแค่แปลกใจที่ไอ้กรมันขึ้นมาได้ไงนะสิ"

"ก็มีคนพาฉันขึ้นมานะสิ"

กรตอบเพื่อน

"ใครพาแกขึ้นมาวะ!ไอ้กร ยามเหรอ"

มาร์คถามกร

"ไอ้บ้า ฉันก็มีเพื่อนอยู่คอนโดนี้นะสิ"

"ใครวะ"

"แต่วันนี้ฉันมีเซอร์ไพรส์ พวกแกสามคนด้วยแหละ"

"ไอ้หมอ ..ออกมาได้แล้วเว้ย!

ว่าแล้วนิกรก็ดึงขุนเขื่อนที่แอบอยู่ ออกมาเซอร์ไพรส์ แพตตี้กับมาร์ค

"ใครวะ?"

มาร์คก็ยังจำขุนเขื่อนไม่ได้เหมือนกันเพราะไม่ได้เจอกันมาหลายปี

ที่สำคัญขุนเขื่อนไม่ได้ใส่แว่นสายตาเหมือนแต่ก่อนเขาเอียงคอ กรอกตาไปมาอย่างใช้ความคิดในที่สุดเขาก็จำขุนเขื่อนได้

"เฮ้ย! ..ไอ้เขื่อน"

มาร์คร้องออกมาด้วยความดีใจ แพตตี้รีบชวนเพื่อนๆเข้าห้องก่อนที่ข้างห้องจะออกมาด่า เพราะเสียงของมาร์คดังมากๆ

"ป่ะๆ เข้าไปในห้องกันก่อนเถอะ เดี๋ยวข้างห้องจะด่าเอา"

"ก็คนมันดีใจนี่นาแพต"

เสียงดังแอะอะจนวริศราที่นั่งรอเพื่อนอยู่ในห้องรับแขกต้องเดินออกมาดู ว่าเสียงดังอะไรกัน

"เสียงดังอะไรกันย่ะ"

วริศราโพล่หน้าออกมาดู แต่เธอก็แปลกใจที่เห็นชายแปลกหน้าอยู่ด้วย

หญิงสาวจ้องขุนเขื่อนอยู่สักพัก เธอรู้สึกคุ้นเคยกับบุคคลที่เข้ามาใหม่อยู่ไม่น้อยเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน