LOGIN“ยัยเปรม ฉันบอกแล้วว่าแกไม่ต้องกังวลเรื่องนี้ เราสามารถเลี้ยงเด็กให้เติบโตเป็นคนดี เป็นเด็กที่มีความสุขได้ ขอให้แกเชื่อมั่นในตัวเองว่าแกทำได้ก็พอ ส่วนพ่อของเด็กนั้นไม่จำเป็น เด็กมีแม่คนเดียวก็พอแล้ว ขอแค่แกอย่าเถลไถล ตั้งใจเรียนให้จบเพื่อนที่จะได้ทำงานดีๆ มีเงินไว้ดูแลลูก” ปภาวรินทร์สอนน้องสาว เปรมนีย์อึกอัก
“หลังจากที่วางสายพี่ปราย พี่วศินก็โอนเงินมาให้ 3 แสน บอกให้รีบๆ ไปทำแท้ง”
“ไอ้เบื๊อกนี่มันเหี้ยจริงๆ ทำแล้วก็ไม่รับผิดชอบ น่าจับมันตัดกระจู๋เสียให้เข็ด!” รพีว่า
“ไม่ต้องไปสนใจมัน มันโอนมาให้แล้วก็พอ ได้ 3 แสนก็เอาเก็บมาไว้ก่อน แล้วเอาเงินส่วนนี้ไว้สำหรับฝากท้องกับตอนคลอดลูก อ้อ... เอาไว้ซื้อของเด็กด้วย”
“พี่ปรายจะเลี้ยงไหวเหรอ ตอนนี้พี่ก็มีแค่คอนโด เราจะเลี้ยงลูกในคอนโดกันได้เหรอพี่” เปรมนีย์ถามอีก แววตาของส้องสาวมีแต่ความวิตกกังวล
“ได้สิ ทำไมจะไม่ได้ อ้อ... พี่ยังไม่ได้บอกเปรมใช่ไหมว่าพี่ไปจองบ้านเดี่ยวแถวพระราม 2 มาเมื่อเดือนที่แล้ว เป็นโครงการสร้างใหม่ ตอนนี้พี่ผ่อนดาวน์อยู่ หลังจากนี้พี่ก็จะต่อเติมทำครัว บิ้วอินใหม่ มีห้องของเปรมด้วยนะ แล้วก็มีห้องว่างอีก 1 ห้องสำหรับเจ้าตัวเล็กด้วย หลังจากนี้เราก็จะอยู่กัน 3 คน สะดวกสบายไม่ต้องอึดอัดเหมือนตอนอยู่คอนโด ส่วนคอนโดพี่ก็ปล่อยให้ฝรั่งเช่าไป” ปภาวรินทร์บอกน้องสาว เปรมนีย์ตาโต
“ทำไมเปรมไม่เห็นรู้เรื่องเลย เรื่องสำคัญขนาดนี้ทำไมไม่บอกเปรมคะ แล้วนี่พี่ปรายซื้อบ้านราคาเท่าไหร่” เปรมนีย?ถาม ปภาวรินทร์ยิ้มอย่างภาคภูมิใจ
“8 ล้าน”
“8 ล้าน!”
คราวนี้ไม่ได้มีแค่เสียงของเปรมนีย์ที่ร้องอุทาน แต่เป็นเสียงของรพีด้วย เขาเด้งตัวขึ้นทันที แววตาของรพีมีประกายชื่นชมเพื่อนสาวเต็มเปี่ยม ใครๆ ก็รู้ว่าปภาวรินทร์ขี้งกบ้างานขนาดไหน แต่ไม่เคยคิดว่าจะก่อร่างสร้างตัวได้ไวขนาดนี้
“สุดยอด เก่งจริงๆ เลย อย่างนี้วันหยุดฉันก็ไปถล่มบ้านแกได้แล้วสิ” รพีถามอย่างสนุกสนาน เพราะตอนเรียนปภาวรินทร์กับแก๊งเพื่อนไปถล่มบ้านเขาเละเทะทุกอาทิตย์ งานนี้ต้องเาคืน
“ได้! ไม่มีปัญหา” เธอบอก
“พี่ปรายเก่งจังเลยค่ะ เปรมอยากเก่งให้ได้อย่างพี่ปรายบ้าง” เปรมนีย์พูดเสียงแผ่ว นึกน้อยใจตัวเองนักว่าทำไมไม่เก่งและแกร่งแบบพี่สาวตัวเองบ้าง ตั้งแต่จำความได้เธอก็เป็นภาระให้พี่สาวมาตลอด แถมตอนนี้ยังทำให้พี่สาวผิดหวังอีกด้วย
“ตอนนี้แกก็เก่ง ทั้งเก่งและเข้มแข็งมาก หลังจากนี้แกจะต้องเข้มแข็งอดทนให้ได้มากกว่าตอนนี้เพื่อนเด็กในท้องที่กำลังจะเกิดมา แกไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวแล้วนะเปรม ตั้งใจเรียนให้จบ อนาคตแกกับลูกจะได้สดใส” ปภาวรินทร์ลูบหัวน้องสาวสุดที่รัก เปรมนีย์พยักหน้ารับ
“ค่ะ เปรมจะเข้มแข็ง”
“ระหว่างนี้แกช่วยดูแลน้องสาวฉันด้วยนะ อย่าให้คลาดสายตา” ปภาวรินทร์หันไปสั่งรพี ชายหนุ่มตะเบ๊ะรับอย่างขันแข็ง
“ได้เลยครับคุณผู้หญิง!”
“ดีมาก!”
“แล้วนี่พี่ปรายไม่ต้องทำงานเหรอคะ”
“วันนี้หยุด คืนนี้พี่ค้างด้วยนะ พรุ่งนี้เช้าค่อยกลับ” ปภาวรินทร์บอก
“ได้ค่ะ เอ่อ... เปรมว่าจะถามพี่ปรายตั้งแต่เจอหน้าแล้ว นี่พี่ปรายรีบมาจนไม่ได้อาบน้ำใช่ไหมคะเนี่ย” เปรมนีย์มองพี่สาวตัวเองตั้งแต่หัวจรดเท้า ปภาวรินทร์สะดุ้งเหมือนนึกขึ้นได้
“เออ! จริงด้วย พี่รีบจองตัวเครื่องบินแล้วก็รีบเก็บของออกมาเลย ยังไม่ได้อาบน้ำล้างตาแปรงฟันเลย ลืม!” ปภาวรินทร์สารภาพบาป รพีทำหน้าแหยงทันที
“มิน่า... ตอนอยู่บนรถว่าทำไมมันมีกลิ่นเหม็นเปรี้ยว กลิ่นจากจั๊กแก้แกนี่เอง ไปๆๆ เลย ไปอาบน้ำเดี๋ยวนี้ ตอนเรียนซกมกยังไงตอนนี้ก็ยังเหมือนเดิมเลยไอ้บ้า!” รพีไล่เพื่อนสาวไปอาบน้ำเหย็งๆใปภาวรินทร์เดินไปหาเพื่อนชาย ชูแขนขึ้นปล่อยให้กลิ่นมาดามลอยตลบอบอวนในห้อง เปรมนีย์มองพี่สาวตัวเองที่กำลังเล่นพิเรนทร์อย่างตลกขบขัน แต่มีพี่สาวคนนี้เธอก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับปัญหาทุกอย่างแล้ว
หลังจากปภาวรินทร์ขึ้นไปหาน้องสาวที่เชียงใหม่ เธอก็เร่งรัดบริษัทรับออกแบบตกแต่งภายในให้ทำงานไวขึ้น แต่ติดข้อจำกัดที่ว่าบ้านที่เธอซื้อนั้นยังสร้างไม่เสร็จเรียบร้อย ทำให้ต้องรอทางโครงการอีก จริงๆ แล้วเธอควรรอให้สร้างบ้านเสร็จก่อนแล้วค่อยให้วิศวกรเข้ามาตรวจสอบก่อนเซ็นรับบ้าน แต่ด้วยความใจร้อนอยากได้บ้านเร็วๆ ทำให้รพีถึงขั้นด่ากราดเธอเมื่อสามวันที่ผ่านมา
“ยัยโง่! รอให้เขาสร้างบ้านเสร็จก่อนสิแล้วค่อยให้คนเข้าไปตรวจสอบก่อนค่อยเซ็นรับบ้าน ใจร้อนแบบนี้ได้ยังไง ถ้ามาเจอความผิดพลาดอย่างท่อน้ำแตก รางน้ำรั่ว ท่อตันทีหลังแกจะทำยังไง อย่าใจร้อนไม่เข้าเรื่องสิวะ!”
ถ้อยคำที่รพีด่าเธอยังก้องวนเวียนอยู่ในหัวสมอง เออ... รอก็รอวะ แม้จะอยากให้บ้านเสร็จเร็วๆ เพราะตอนนี้น้องสาวสอบเสร็จแล้วและได้มาอยู่ที่คอนโดเธอแล้วด้วย เธออยากให้น้องสาวอยู่บ้านหลังใหญ่ สะดวกสบาย อากาศถ่ายเทมากกว่าอยู่คอนโดเล็กๆ อึดอัดคับแคบแบบนี้
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะพี่ปราย อยู่คอนโดก็ดีไปอีกแบบ ใกล้ห้างสรรพสินค้า ใกล้รถไฟฟ้าใกล้มินิมาร์ท หาของกินง่ายดี เดินทางสะดวก” เปรมนีย์บอก ปภาวรินทร์จะได้ไม่กังวลเป็นห่วงเธอ
“งั้นเหรอ”
“ค่ะ”
“ถ้างั้นก็ตามนั้น ว่าแต่ตอนนี้เปรมเสร็จแล้วใช่ไหม เราจะได้ไปบุกบ้านไอ้วศิน” ปภาวรินทร์ถาม เปรมนีย์พยักหน้าหงึกๆ
“พร้อมแล้วค่ะ”
“งั้นเราไปกันเลย”
ปภาวรินทร์ขับรถไปที่บ้านหลังหนึ่งในหมู่บ้านย่านสุขสวัสดิ์ ให้ตาย... บ้านของวศินกับบ้านที่เธออยู่ไม่ไกลกันเท่าไหร่ เธอขับรถไปจอดหน้าบ้านแล้วลงไปกดกริ่ง รอเพียงไม่นานแม่บ้านก็ออกมาเปิดประตู
“สวัสดีค่ะ มาหาใครคะ”
“มาหาวศิน อยู่หรือเปล่า” เธอถามน้ำเสียงไม่เป็นมิตรกับใครทั้งสิ้น แม่บ้านมองปภาวรินทร์สลับกับเปรมนีย์ ฉีกยิ้มแห้งๆ เมื่อเห็นหน้าตาเอาเรื่องของทั้งคู่
“อยู่ค่ะ แต่ยังไม่ตื่น ยังไงเชิญเข้าไปนั่งรอในบ้านก่อนนะคะ”
เช้าวันต่อมา... ครอบครัว เพื่อนๆ หมอและเพื่อนสนิทของเบญจามินทร์ รวมถึงเพื่อนสนิทของปภาวรินทร์มาเยี่ยมกันไม่ขาดสาย ของเยี่ยมก็มีสารพัดอย่าง ทั้งแพมเพิส ผ้าอ้อม ขวดนม เสื้อผ้า ชุดสำลี ถุงเก็บน้ำนม อาหารบำรุง เยอะจนต้องเปิดห้องอีกห้องไว้สำหรับเก็บของเยี่ยม บางคนก็ให้ทอง ให้เงินสดไว้รับขวัญเด็กแฝด ทำให้คุณพ่อคุณแม่มือใหม่ปลื้มใจยิ่งนัก“โอ๊ย! หน้าตามันกวนตีนเหมือนแม่มันไม่มีผิด!” รพี่จ้องมองเด็กทั้งสองที่หลับปุ๋ยอย่างใช้ความคิด ปภาวรินทร์หยิบหมอนใบเล็กขว้างไปที่เพื่อนจอมปากมอม“ตลกเหรอไง!”“เอ้า! ก็จริงนี่... หน้าตากวนโอ๊ยแบบสุดๆ เหมือนแกเด้ะ ไม่ค่อยมีเค้าคุณหมอสักเท่าไหร่” รพีพิจารณาหน้าหลานทั้งสองต่อไป เขาเองก็เห่อหลานแบบสุดๆ เหมือนกัน ว่าที่พ่อเลี้ยงเมืองเหนือเล่นหอบเอาทองคำแท่งมารับขวัญนับสิบๆ บาท แถมยังมีเสื้อผ้าเด็กแรกเกิดไปจนถึงตอนโตด้วย“ยังบอกไม่ได้หรอกว่าสุดท้ายแล้วจะเหมือนแม่หรือเหมือนพ่อ ต้องรอดูตอนโต เพราะหน้าเด็กจะเปลี่ยนไปตลอด” แพรวาบอก รพีครุ่นคิด“ว่าไงเจ้าหนู โตขึ้นจะหน้าเหมือนใคร จะหน้าหล่อสุภาพเรียบร้อยเหมือนคุณพ่อ หรือจะหน้ากวนตีนเหมือนคุณแม่กันจ๊ะ” รพี่ถามเด็กแฝดที่ร
“คุณหมอ! ช่วยด้วยค่ะ ปรายจะเอาลูกเข้าเต้ายังไงดีคะ ร้องพร้อมกันเลย” ปภาวรินทร์โวยวายลั่นห้อง พอคลอดเสร็จฮอร์โมนของเธอก็เปลี่ยนแปลงกะทันหัน มีอาการหนาวสั่นจนต้องรับประทานยาแก้ไข้ หนาวจนเป็นตะคริว แล้วยังมีอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ ผิดปกติ วิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด โดยเฉพาะตอนที่ลูกแฝดร้องไห้จ้าขึ้นมาพร้อมกัน“ใจเย็นๆ” เบญจามินทร์ปลอบภรรยาขณะที่กำลังอุ้มลูกคนแรกอยู่ ส่วนอีกคนอยู่ในอ้อมแขนปภาวรินทร์แล้ว“คุณหมอก็พูดได้นี่คะว่าให้ใจเย็นๆ ลูกร้องจะแย่อยู่แล้ว จะเป็นอะไรไหม แล้วปรายจะเอาลูกเข้าเต้ายังไง ปรายเจ็บหัวนม ฮือๆๆๆ” ปภาวรินทร์ร้องไห้อย่างสติแตก ทำให้เบญจามินทร์ต้องเอามือกุมขมับ“ใจเย็นๆ ก่อนค่ะพี่ปราย อย่าเพิ่งหงุดหงิดไปสิคะ ให้ลูกกินนมจากขวดก่อนก็ได้ ค่อยๆ สลับกันไป ตอนนี้น้ำนมอาจจะยังไม่มาหรือมาน้อย สักสองสามวันก็น่าจะมาเยอะแล้วค่ะ” เปรมนีย์ปลอบพี่สาว ทำให้ปภาวรินทร์ใจเย็นลงบ้าง เธอเอาลูกเข้าเต้าอย่างทุลักทุเล“ทำไมไม่ดูดละลูก นี่หัวนมแม่ไง โอ๊ยๆ” หญิงสาวยังร้องโวยวาย เพราะเอาลูกเข้าเต้าไม่เป็น เปรมนีย์ไม่รู้จะสอนยังไงเพราะเธอสอนใครไม่เป็นด้วยเช่นกัน เบญจามินทร์จึงเรียกให้พยาบาลมาสอนใหม่อีก
ในที่สุดวันที่เบญจามินทร์และปภาวรินทร์รอคอยก็มาถึง เบญจามินทร์ให้ปภาวรินทร์นอนรอคลอดที่โรงพยาบาลล่วงหน้าก่อน 3 วัน ระหว่างนี้เขาให้แพทย์ที่ดูแลการตั้งครรภ์ของหญิงสาวเข้ามาตรวจดูอาการและประเมินความเสี่ยงตลอดเวลา ชีพจรเด็กทั้งสองเต้นปกติ แฝดเบอร์หนึ่งเอาหัวทิ่มลงเตรียมพร้อมคลอด แถมปภาวรินทร์ยังเจ็บท้องถี่ๆ อีกด้วย เธอนอนนับอาการเจ็บท้องตลอดเวลา“เป็นยังไงบ้าง ตอนนี้เจ็บท้องถี่ขึ้นไหม” เบญจามินทร์นั่งข้างๆ แล้วกุมมือเธอไว้แน่น“ตอนนี้เจ็บทุกครึ่งชั่วโมงแล้วค่ะ” เธอบอก หน้าของเธอซีดๆ หัวคิ้วมุ่นขึ้น“ตอนนี้งดน้ำงดอาหารก่อนนะ เผื่อต้องผ่าคลอดฉุกเฉิน แต่ถ้าคลอดเองไหวก็คลอดเองนะ” เขาปลอบเธอ ปภาวรินทร์พยักหน้าน้อยๆ“ค่ะ”“เฮ้ย! เป็นยังไงบ้างยัยปราย จะคลอดหรือยัง” ประตูห้องพักผู้ป่วยแบบดับเบิ้ล VIP ถูกเปิดขึ้นโดยเพื่อนที่สุดแสนจะกวนบาทาอย่างรพี ที่มาพร้อมกับแพรวา สายชล และเปรมนีย์ ก่อนหน้านี้ก็มีเพื่อนหมอของเบญจามินทร์แวะเข้ามาเยี่ยมเยียนให้กำลังใจกันไม่ขาดสาย“ใกล้แล้วล่ะมั้ง” เธอตอบไปส่งๆ เพราะตอนนี้ไม่มีอารมณ์จะเล่นหยอกล้อกับเพื่อนเหมือนอย่างเคย“สู้ๆ นะคะพี่ปราย” เปรมนีย์เดินมาให้กำลังใจพี
เบญจามินทร์เอามือไปวางบนหน้าท้องขนาดใหญ่ เขาก้มลงจูบท้องเหมือนทุกๆ วันที่ผ่านมา ในแต่ละวันเขาจะหาเวลาอ่านนิทานให้ลูกฟัง นอนลูบท้อง เจ้าเด็กแฝดนี่ก็ขยันถีบขยันทักทายเหลือเกิน ตอนนี้ก็เหมือนกัน พอลูบๆ ท้อง เด็กทั้งคู่ก็ถีบแข่งกันจนท้องยวบยาบไปหมด“ลูกเรานี่ซนตั้งแต่อยู่ในท้องเลยเนอะ” เขาคุยกับภรรยา แต่ปภาวรินทร์ไม่มีอารมณ์จะคุยด้วย เธอสะกิดเขายิกๆ“คุณหมอ...”“โอเคๆ ครับคุณภรรยา” เขาส่ายหน้าแล้วลุกขึ้นถอดเสื้อถอดผ้า ปภาวรินทร์ยิ้มกว้าง เธอเอามือลูบไล้ความเป็นชายแล้วดูดกลืนตัวตนจนเต็มปาก“อูย...”ปภาวรินทร์ดูดเลียจนความเป็นชายแข็งดุจเหล็กกล้า เขาจับเธอนอนลงแล้วอ้าขา สายตาจับจ้องไปที่ช่องทางสวาทแล้วก็ลงลิ้นเลียไปทั่วกลีบกายสาว ปภาวรินทร์ร้องครวญครางอย่างพึงพอใจ ยามที่เธอตะกายไปถึงฝั่งฝันท้องเธอก็แข็งเกร็งขึ้น“อืม... อ่าส์... อ๊ะ...”เบญจามินทร์จับสังเกตได้ เขาจึงเลือกที่จะไม่สอดกายเข้าไปในช่องทางรักของเธอ แต่เลือกใช้วิธีการดูดเต้านมของเธอเพลินๆ แล้วให้เธอดูดเจ้ามังกรจนน้ำรักพ่นออกมาเลอะปากแทน“เห็นไหม... ผมบอกแล้วว่าเดี๋ยวท้องแข็ง” เขาบ่นอีกพร้อมกับหยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดริมฝีปากที่เปื้อนน
ปภาวรินทร์ลุกขึ้นยืนหลังจากปิดคอมพิวเตอร์ เธอบิดตัวไปมาแล้วก็เดินไปที่เตียง เห็นเบญจามินทร์นอนหลับปุ๋ยก็คิดอยากแกล้ง เธอเอานิ้วจิ้มๆ แก้มขาวใสของเขาเล่น และเอานิ้วเขี่ยริมฝีปาก มือหนาก็จับมือเล็กอันแสนซุกซนไว้เสียก่อน“ซนนักนะเรา ทำไมกว่าจะเสร็จถึงดึกนัก” เขาเอ็ด ปภาวรินทร์ยิ้มกว้าง“เพลินไปหน่อยค่ะ คืนนี้ได้เกือบสิบหน้าเลย”“ท้องแข็งไหม”“นิดหน่อยค่ะ” เธอเอามือลูบท้องตัวเองเบาๆ เบญจามินทร์ส่ายหน้าระอากับเด็กดื้อตรงหน้า เขาดึงเธอให้ทิ้งตัวนอนลงโดยศีรษะหนุนกับแขนกำยำ เบญจามินทร์ลูบแขนเธอเบาๆ ตอนนี้เธอน้ำหนักขึ้นเกือบสิบกิโลกรัม อวบอัดน่าฟัดไปหมดทั้งตัว เขาหลับตาลงกำลังจะเคลิ้มๆ เจ้ามือซุกซนของเธอกลับมาลูบไล้เป้ากางเกงเขาเสียนี่“คุณหมอ คืนนี้จะหลับเลยเหรอคะ ไม่อึ๊บกันก่อนเหรอ” เธอถามเสียงหวาน หน้าตาอ้อนสุดๆ เบญจามินทร์ลืมตาขึ้นมองหญิงสาวแล้วก็อมยิ้ม“อยากเหรอ”“อยากค่ะ อยากอึ๊บกับคุณหมอ”“แต่คุณใกล้คลอดแล้วนะ อีกแค่สองเดือนกว่าๆ ก็จะถึงกำหนดคลอดแล้ว ผมว่าเราเพลาๆ ลงบ้างก็ดีนะ เดี๋ยวคุณจะท้องแข็งท้องเกร็งบ่อย” เขาเตือน แต่เด็กดื้อยังคงหน้างอ“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ นิดหน่อยเอง” เธอยังคงงอแงไม
“ที่นี้หยุดตีโพยตีพายแล้วก็หยุดมโนได้แล้วใช่ไหม” คุณหมอถาม น้ำเสียงของเขายังคงนุ่มนวลอบอุ่นเป็นปกติ ไม่ได้แสดงท่าที่โกรธหรือโมโหออกไป ทำให้ปภาวรินทร์รู้สึกผิดมากยิ่งขึ้น“ปราย... ปรายขอโทษค่ะ”“ทีหลังอย่าทำแบบนี้อีก รู้ไหมว่าผมเป็นห่วงคุณมากแค่ไหน หายไปเฉยๆ แบบนี้ แถมยังไม่รับโทรศัพท์อีกด้วย ไปเป็นลมเป็นแล้งขึ้นมาจะทำยังไง”“ปรายขอโทษ ปรายรู้ว่าปรายผิด ปรายงี่เง่า” เธอน้ำตาหยดแหมะๆ เบญจามินทร์เอามือปาดน้ำตาบนใบหน้าเธอออก“ผมไม่ได้ว่าคุณ ผมแค่อยากเตือนคุณ ไม่อยากให้คุณทำแบบนี้อีก ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาคุณเห็นว่าผมเป็นผู้ชายเจ้าชู้หรือไง ทำไมถึงหวาดระแวงและไม่เชื่อใจผมนัก” ชายหนุ่มเอามือปัดปอยผมที่ร่วงลงมาปิดหน้าขึ้นไปทัดหู ปภาวรินทร์ส่ายหน้าน้อยๆ เธอโผกายสวมกอดคุณหมอหนุ่มเอาไว้แน่น“ทีหลังปรายจะไม่ทำอย่างนี้อีกค่ะ”“ดีมากครับ ผมรักและเป็นห่วงคุณมากนะ”“ปรายก็รักคุณค่ะ”“ถ้ารักผม รักลูก หลังจากนี้ก็ช่วยหยุดทานขนมหวานได้แล้ว วันนี้คุณทานเค้กไป 5 ชิ้น เดี๋ยวเบาหวานก็ถามหาหรอก” เบญจามินทร์ดันร่างบางออกแล้วชี้นิ้วดุเหมือนเธอเป็นเด็กตัวน้อย ปภาวรินทร์อีกอัก“เอ่อ...”“ไม่ต้องเอาเรื่องผมมาเป็น







