บทที่ 5: แผนแทรกซึม

 

กลิ่นหอมของเนยและกระเทียมที่ลอยฟุ้งมาจากโซนห้องครัวทำลายสมาธิการทำงานของลลิตาจนหมดสิ้น

หญิงสาวละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เต็มไปด้วยเลเยอร์งานกราฟิก หันไปมองภาพความวุ่นวายขนาดย่อมที่กำลังเกิดขึ้นในพื้นที่ส่วนตัวของเธอ

ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตทำงานที่ถูกพับแขนขึ้นถึงข้อศอกกำลังยืนอยู่หน้าเตาไฟฟ้า มือข้างหนึ่งจับตะหลิวพลิกชิ้นปลาแซลมอนอย่างทะมัดทะแมง ส่วนอีกข้างกำลังรับส่งบทสนทนากับเด็กชายตัวน้อยที่ยืนเกาะเคาน์เตอร์อยู่ไม่ห่าง

"หมอวินครับ พีทอยากกินแครอทรูปดาวแบบที่หมอวินทำเมื่อวานอีก" เสียงเจื้อยแจ้วของพีรวิชญ์ร้องขอ

"ได้เลยครับคนเก่ง แต่พีทต้องสัญญากับหมอก่อนนะว่าจะกินบรอกโคลีด้วย ตกลงไหม" ภวินท์หันมาต่อรองด้วยรอยยิ้มละมุน นัยน์ตาคมที่เคยมองใครต่อใครด้วยความเยือกเย็นกลับทอประกายอ่อนโยนเมื่อทอดมองเด็กชายตรงหน้า

"ตกลงครับ! พีทจะกินผักให้หมดจานเลย จะได้แข็งแรงเหมือนหมอวิน" เด็กน้อยชูนิ้วก้อยขึ้นมาตรงหน้า

ภวินท์ย่อตัวลง ใช้ปลายนิ้วก้อยของตัวเองเกี่ยวกระหวัดกับนิ้วเล็กจิ๋วนั้นเพื่อทำสัญญา ก่อนจะหันไปจัดการหั่นแครอทเป็นรูปดาวตามคำขออย่างตั้งอกตั้งใจ

ลลิตาลอบถอนหายใจยาว แผ่นหลังบางเอนพิงพนักเก้าอี้ทำงานด้วยความรู้สึกสับสนที่ตีวนอยู่เต็มอก

นี่เข้าสู่วันที่สี่แล้วนับตั้งแต่พีรวิชญ์ออกจากโรงพยาบาล และมันก็เป็นวันที่สี่เช่นกันที่ศัลยแพทย์หนุ่มอนาคตไกลอย่างนายแพทย์ภวินท์ เปลี่ยนสถานะตัวเองจากหมอเจ้าของไข้มาเป็น 'พ่อครัวประจำบ้าน' และ 'เพื่อนเล่น' ของลูกชายเธออย่างหน้าตาเฉย

เขามาปรากฏตัวที่หน้าประตูคอนโดทุกเย็นพร้อมกับวัตถุดิบทำอาหาร ถุงของเล่น หรือบางวันก็เป็นหนังสือนิทานสำหรับเด็กวัยสี่ขวบ เขาเดินเข้าออกห้องนี้อย่างคุ้นเคยราวกับเป็นเจ้าของ จัดการทำอาหารเย็น อาบน้ำให้พีรวิชญ์ และอ่านนิทานส่งเข้านอน โดยที่เธอแทบจะไม่มีโอกาสได้คัดค้าน

ทุกครั้งที่เธอพยายามอ้าปากไล่ เขาจะใช้สายตาเว้าวอนของลูกชายมาเป็นเกราะกำบัง และใช้สิทธิ์ความเป็น 'พ่อ' มาอุดปากเธอจนสนิท

"งานยุ่งเหรอลิตา คิ้วขมวดเชียว"

เสียงทุ้มต่ำที่ดังขึ้นใกล้ตัวทำให้ลลิตาสะดุ้ง หันขวับกลับมามองก็พบว่าภวินท์เดินมาหยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะทำงานของเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ในมือหนามีแก้วน้ำเปล่าเย็นเฉียบที่เขาวางลงบนโต๊ะให้อย่างถือวิสาสะ

"นิดหน่อยค่ะ ลูกค้ารีบใช้ดราฟต์แรกพรุ่งนี้เช้า" ลลิตาตอบเสียงเรียบ พยายามรักษาระยะห่างด้วยการขยับเก้าอี้ถอยหลังเล็กน้อย

ภวินท์จับสังเกตปฏิกิริยาต่อต้านนั้นได้ มุมปากหยักยกขึ้นเป็นรอยยิ้มรู้ทัน "พักกินข้าวก่อนเถอะ ผมทำปลาแซลมอนย่างซีอิ๊วไว้ให้ เผื่อคุณด้วย"

"ฉันยังไม่หิว คุณกินกับลูกไปเถอะ"

"ลิตา... อย่าดื้อ" น้ำเสียงของเขากดต่ำลงเล็กน้อย แววตาที่เคยมองลูกชายเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความดุดันและคาดคั้นเมื่อหันมามองเธอ "คุณทำงานหน้าคอมฯ มาสามชั่วโมงรวดแล้ว ร่างกายต้องการสารอาหาร ไปกินข้าว"

"ฉันบอกว่ายังไม่..."

"หม่าม้าครับ! หมอวินทำกับข้าวเสร็จแล้ว หอมมากๆ เลย หม่าม้ามากินข้าวด้วยกันนะครับ" เสียงของพีรวิชญ์ตะโกนแทรกขึ้นมาตัดบทพอดี เด็กน้อยปีนขึ้นไปนั่งทอดหุ่ยอยู่บนเก้าอี้ทานข้าวเรียบร้อยแล้ว แววตาเป็นประกายรอคอย

ลลิตากลืนคำปฏิเสธลงคอทันที เธอไม่เคยทนเห็นสายตาผิดหวังของลูกได้เลย หญิงสาวลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินปึงปังนำหน้าชายหนุ่มไปที่โต๊ะอาหาร

ภวินท์เดินตามมาทิ้งตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม เลื่อนจานปลาแซลมอนที่จัดตกแต่งอย่างสวยงามไปตรงหน้าเธอ

มื้ออาหารดำเนินไปอย่างครึกครื้นด้วยเสียงพูดคุยของพีรวิชญ์ที่คอยเล่าเรื่องเพื่อนที่โรงเรียนอนุบาลให้หมอวินฟัง ภวินท์รับฟังและโต้ตอบอย่างเป็นธรรมชาติ เขารู้วิธีตั้งคำถาม รู้วิธีชมเชย และรู้วิธีสอนแทรกข้อคิดให้เด็กอย่างแนบเนียน

ลลิตานั่งตักข้าวเข้าปากเงียบๆ ลอบสังเกตปฏิสัมพันธ์ระหว่างสองคนนั้น ความรู้สึกกำแพงในใจที่เคยตั้งตระหง่านเริ่มสั่นคลอนอย่างควบคุมไม่ได้ ภาพของภวินท์ที่กำลังเช็ดคราบซอสที่มุมปากให้พีรวิชญ์ มันคือภาพครอบครัวที่สมบูรณ์แบบในฝันที่เธอเคยอยากมี แต่กลับต้องพับเก็บไปเพราะความโชคร้ายในอดีต

เธอสะบัดหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่าน เตือนสติตัวเองว่าผู้ชายตรงหน้าคือคนที่พร้อมจะเข้ามาควบคุมและขโมยพื้นที่ส่วนตัวของเธอไป

เวลาล่วงเลยจนถึงสี่ทุ่มเศษ

พีรวิชญ์หลับสนิทไปแล้วหลังจากฟังนิทานจากหมอวินจบไปสองรอบ ลลิตาเดินกลับมานั่งที่โต๊ะทำงานอีกครั้งเพื่อปั่นงานให้เสร็จ

ความเงียบสงบโรยตัวลงมาครอบคลุมทั่วทั้งห้อง มีเพียงเสียงคลิกเมาส์และเสียงแป้นพิมพ์ที่ดังเป็นจังหวะ

ลลิตาตั้งใจทำงานจนลืมไปว่ายังมีใครอีกคนอยู่ในห้อง จนกระทั่งได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ เดินเข้ามาใกล้ และหยุดลงที่ด้านหลังเก้าอี้ของเธอ

กลิ่นน้ำหอมผู้ชายแบรนด์หรูผสมกับกลิ่นสบู่จางๆ ลอยแตะจมูก

มือหนาทั้งสองข้างวางทาบลงบนพนักพิงเก้าอี้ของเธอ ล้อมกรอบร่างบางไว้กลายๆ ลลิตาตัวแข็งทื่อ รับรู้ได้ถึงไอความร้อนจากแผงอกกว้างที่แผ่ซ่านมาถึงแผ่นหลังแม้จะไม่ได้สัมผัสกันโดยตรง

"ดึกแล้วนะลิตา พรุ่งนี้คุณต้องตื่นเช้าไปส่งพีทที่โรงเรียนไม่ใช่เหรอ" เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบลงมาที่ข้างขมับ ลมหายใจร้อนระอุเป่ารดเส้นผมจนเธอต้องย่นคอหนี

"งานยังไม่เสร็จค่ะ คุณกลับไปได้แล้ว ดึกป่านนี้แล้วคุณควรจะกลับไปพักผ่อน พรุ่งนี้ต้องเข้าเวรไม่ใช่หรือไง" ลลิตาพยายามบังคับน้ำเสียงไม่ให้สั่น มือบางกำเมาส์แน่นเพื่อระงับความประหม่า

"ผมมีเรื่องต้องคุยกับคุณก่อน"

ภวินท์ไม่ยอมขยับถอย เขาโน้มตัวลงมาใกล้กว่าเดิม สายตาคมกริบทอดมองผ่านลาดไหล่บางไปยังหน้าจอคอมพิวเตอร์ "คอนโดคุณเล็กเกินไป ลิตา"

ลลิตาขมวดคิ้ว ปล่อยมือจากเมาส์และหมุนเก้าอี้หันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา การตัดสินใจนั้นผิดพลาดมหันต์ เพราะการหันกลับมาทำให้ใบหน้าของเธออยู่ในระดับเดียวกับแผงอกของเขาพอดี และเมื่อเงยหน้าขึ้น ระยะห่างระหว่างปลายจมูกของเธอกับปลายจมูกของเขาก็เหลือเพียงคืบ

"คุณหมายความว่ายังไง ห้องนี้เราอยู่กันแม่ลูกมาตั้งหลายปี ไม่เห็นจะเล็กตรงไหน"

"สำหรับเด็กวัยกำลังโต พีทต้องการพื้นที่วิ่งเล่น" ภวินท์สบตากับเธอตรงๆ นัยน์ตาสีเข้มไม่มีแววล้อเล่น "ปีหน้าเขาจะขึ้นอนุบาลสองแล้ว เขาต้องการห้องนอนส่วนตัว ต้องการพื้นที่สำหรับเรียนรู้ ไม่ใช่อุดอู้อยู่ในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ แบบนี้"

"ฉันวางแผนไว้แล้วว่าปีหน้าจะขยับขยายหาเช่าทาวน์โฮม..."

"ไม่ต้องเช่า" ภวินท์สวนขึ้นทันควัน น้ำเสียงเด็ดขาดและใช้อำนาจ "บ้านผมที่โซนราชพฤกษ์ พื้นที่ร้อยกว่าตารางวา มีสวนหน้าบ้าน มีห้องนอนเหลือเฟือ... ย้ายไปอยู่กับผม"

ลลิตาเบิกตากว้างกับคำเชิญชวนที่เหมือนคำสั่งนั้น "คุณบ้าไปแล้วเหรอหมอวิน จู่ๆ จะให้ฉันหอบลูกไปอยู่บ้านคุณในฐานะอะไร"

"ในฐานะแม่ของลูกผมไง" เขาตอบหน้าตาย เลื่อนมือข้างหนึ่งจากพนักพิงเก้าอี้มาวางแหมะลงบนพนักวางแขน กักขังเธอไว้ในวงแขนอย่างสมบูรณ์แบบ "เรามีลูกด้วยกันแล้วลิตา การที่เราจะอยู่บ้านเดียวกันเพื่อดูแลเขา มันเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลที่สุด"

"มันไม่สมเหตุสมผลสำหรับฉัน!" ลลิตาเถียงกลับเสียงแข็ง พยายามดันแผงอกของเขาให้ออกห่าง แต่ท่อนแขนแกร่งกลับแข็งขืนไม่ยอมขยับ "เราไม่ใช่สามีภรรยากัน เราเป็นแค่คนแปลกหน้าที่พลาดมานอนด้วยกันคืนเดียว คุณจะเอาความรับผิดชอบบ้าบออะไรมาผูกมัดชีวิตฉัน"

คำว่า 'คนแปลกหน้า' ทำให้สันกรามของภวินท์ขบเข้าหากันแน่น ความหงุดหงิดแล่นริ้วขึ้นมาในอก เขาเกลียดที่เธอพยายามผลักไสและขีดเส้นคั่นระหว่างเขากับลูกเสมอ

"ถ้าคุณกังวลเรื่องสถานะ พรุ่งนี้เราไปจดทะเบียนสมรสกันเลยก็ได้"

"ภวินท์!" ลลิตาเรียกชื่อจริงของเขาเสียงหลง ลืมตัวจนเผลอตะคอก "การแต่งงานมันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะ คุณจะบ้าไปแล้วจริงๆ เหรอ คุณมีหน้าที่การงาน มีหน้าตาในสังคม คุณจะให้แม่คุณคิดยังไงที่จู่ๆ ลูกชายก็หอบผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้ากับเด็กที่ไหนไม่รู้เข้าบ้าน!"

"พีทไม่ใช่เด็กที่ไหนไม่รู้ เขาเป็นลูกผม และคุณก็เป็นผู้หญิงของผม" ภวินท์โน้มหน้าลงมาจนหน้าผากแทบจะชนกัน นัยน์ตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่กำลังสั่นไหว "ผมไม่แคร์สังคม ไม่แคร์ใครทั้งนั้น ผมแคร์แค่ว่าสี่ปีที่ผ่านมาผมพลาดอะไรไปบ้าง และผมจะไม่ยอมพลาดอีกต่อไป"

"แต่ฉันไม่ไป" ลลิตายืนกรานเสียงแข็ง แม้หัวใจจะเต้นรัวกับความหนักแน่นในดวงตาของเขา "ฉันดูแลตัวเองกับลูกได้ ฉันไม่ต้องการพึ่งพาใคร ไม่ต้องการให้ลูกไปเป็นภาระของคุณ และที่สำคัญ... ฉันไม่อยากเอาชีวิตตัวเองไปผูกไว้กับความไม่แน่นอน"

ใช่... ความไม่แน่นอนคือสิ่งที่เธอหวาดกลัวที่สุด ผู้ชายตรงหน้าเพียบพร้อมเกินไป สมบูรณ์แบบเกินไป วันนี้เขาอาจจะเห่อลูก อาจจะอยากรับผิดชอบ แต่วันหน้าล่ะ? ถ้าเขาเบื่อ ถ้าเขาเจอคนที่เหมาะสมกว่า คนที่ต้องเจ็บปวดและแบกรับซากปรักหักพังของครอบครัวก็คือเธอกับลูก

เหมือนที่เธอเคยเจอมาแล้วในอดีต

ภวินท์มองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ เขาเห็นความแข็งกร้าวที่ฉาบเคลือบความหวาดกลัวที่ซ่อนอยู่ลึกๆ เขาเป็นหมอ เขารู้วิธีผ่าตัดรักษาบาดแผลทางกาย แต่กับบาดแผลในใจของผู้หญิงคนนี้ เขาต้องใช้เวลาและความอดทนมากกว่านั้น

ชายหนุ่มถอนหายใจยาว ยอมผละตัวออกห่างเล็กน้อยเพื่อลดความกดดัน แต่ยังคงยืนท้าวแขนอยู่กับโต๊ะทำงานของเธอ

"คุณกลัวอะไรลิตา... กลัวผม หรือกลัวใจตัวเอง" เขาตั้งคำถามจี้จุด

"ฉันไม่ได้กลัวอะไรทั้งนั้น ฉันแค่ใช้เหตุผล" เธอบ่ายเบี่ยง หันหน้าหนีไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์

ภวินท์เงียบไปครู่หนึ่ง สายตาของเขากวาดมองไปรอบๆ ห้องนั่งเล่นที่เต็มไปด้วยข้าวของเครื่องใช้ของเด็กที่วางปะปนกับของใช้ผู้หญิง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่แฝงความดื้อรั้นปรากฏขึ้นที่มุมปาก

เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงสแล็ก ล้วงเอาคีย์การ์ดรถและสมาร์ทโฟนออกมากระแทกวางลงบนโต๊ะทำงานของเธอเสียงดัง ปึก!

ลลิตาสะดุ้ง หันขวับกลับมามอง "คุณทำอะไร"

"ในเมื่อคุณใช้เหตุผล ผมก็จะใช้เหตุผลเหมือนกัน" ภวินท์ยืดตัวขึ้นเต็มความสูง กอดอกมองเธอด้วยสายตาของผู้ชนะที่ถือไพ่เหนือกว่า "ลูกผมอยู่ที่นี่ ผมในฐานะพ่อก็ควรจะได้อยู่ที่นี่เพื่อทำหน้าที่ของตัวเอง"

"คุณก็มาหาเขาทุกวันอยู่แล้วนี่!"

"มันไม่พอ" น้ำเสียงของเขาเด็ดขาด ไร้เยื่อใยต่อการประนีประนอมใดๆ "ผมต้องการตื่นมาเห็นหน้าเขาเป็นคนแรก และส่งเขาเข้านอนเป็นคนสุดท้าย"

ภวินท์ก้าวเข้ามาประชิดอีกครั้ง โน้มใบหน้าลงมากระซิบชิดริมฝีปากที่กำลังเม้มแน่นของเธอ นัยน์ตาคมกริบฉายแววท้าทายอย่างปิดไม่มิด

"ถ้าคุณไม่ยอมย้ายไปบ้านผม... งั้นผมคงต้องเก็บกระเป๋ามานอนเบียดที่นี่แทน"