บทที่ 4

เธอล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าสะพาย หยิบคีย์การ์ดสีขาวที่มีสติกเกอร์รูปแมวแปะอยู่ตรงมุม—คีย์การ์ดบ้านของเขาที่เธอพกติดตัวมาสามปี—วางมันลงบนปลายเตียง

"นี่กุญแจบ้านของคุณค่ะ ฉันคืนให้"

"แพรวา" เมืองน่านเรียกชื่อเธอเสียงแข็ง สายตาจับจ้องที่คีย์การ์ดใบนั้นเหมือนมันเป็นของอันตราย

"ขอบคุณสำหรับช่วงเวลาที่ผ่านมานะคะคุณหมอ" เธอยิ้มมุมปากบางๆ เป็นการบอกลาที่ไม่มีความอาลัยอาวรณ์ "ขอให้โชคดีกับพื้นที่ปลอดภัยของคุณค่ะ"

พูดจบ เธอก็หมุนตัวเดินออกจากห้องนอนไปทันที

เมืองน่านนั่งนิ่งอยู่บนเตียง เขาได้ยินเสียงฝีเท้าของเธอเดินลงบันได ได้ยินเสียงเปิดประตูบ้าน และตามมาด้วยเสียงปิดประตูดัง คลิก

เสียงกลอนที่ล็อกลงพาเอาความเงียบสงัดเข้าครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของบ้าน มันเงียบจนเขาได้ยินเสียงแอร์ที่ครางหึ่งๆ เงียบจนได้ยินเสียงนาฬิกาแขวนผนังเดินติ๊กต็อก

เขามองคีย์การ์ดสีขาวที่วางอยู่บนปลายเตียง พื้นที่ว่างเปล่าตรงหน้าตู้เสื้อผ้า และที่นอนฝั่งซ้ายที่ไม่มีรอยยับย่น

"ก็แค่เรียกร้องความสนใจ" เขาพึมพำกับตัวเอง ปัดความรู้สึกหวิวๆ ในอกทิ้งไปอย่างรวดเร็ว เอื้อมมือไปปิดโคมไฟหัวเตียงจนห้องตกอยู่ในความมืดมิด ทิ้งตัวลงนอนและหลับตาลง

เขาบอกตัวเองว่า พรุ่งนี้เช้า พอเธออารมณ์ดีขึ้น เดี๋ยวเธอก็จะทักข้อความมาหาเขาเหมือนเดิม

แต่ลึกๆ ในใจ ภายใต้จังหวะการเต้นของหัวใจที่ผิดปกติไปเล็กน้อย... หมอเมืองน่านยังไม่รู้ตัวเลยว่า คำตอบที่ว่างเปล่าของเขาในคืนนี้ ได้ทำลายความสัมพันธ์เดียวที่ยึดโยงเขาไว้กับโลกใบนี้ไปจนหมดสิ้นแล้ว

ตัวเลขดิจิทัลบนหน้าจอนาฬิกาหัวเตียงเปลี่ยนจาก 04:59 เป็น 05:00 พอดี เสียงเตือนเป็นจังหวะสั้นๆ ดังขึ้นเพียงสองครั้งก่อนที่มือหนาจะเอื้อมไปกดปิดมันอย่างแม่นยำด้วยความเคยชิน

เมืองน่านลืมตาขึ้นในความมืด แสงสลัวจากไฟถนนด้านนอกลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาเพียงเล็กน้อย อุณหภูมิในห้องเย็นเฉียบจากเครื่องปรับอากาศที่ทำงานสม่ำเสมอ เขาขยับตัวเล็กน้อย แผ่นหลังสัมผัสกับความเรียบตึงของผ้าปูที่นอนฝั่งซ้ายมือ

ความเรียบตึง... ที่ไม่ควรจะเรียบตึง

คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันโดยอัตโนมัติ ชายหนุ่มพลิกตัวตะแคงไปทางซ้าย พื้นที่ว่างเปล่าตรงนั้นไม่มีร่องรอยของการถูกใช้งาน ไม่มีรอยยับย่น ไม่มีหมอนที่ถูกดึงไปกอด และที่สำคัญที่สุดคือไม่มีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของสบู่เด็กผสมกับครีมบำรุงผิวที่มักจะลอยแตะจมูกเขาทุกเช้า

สมองของแพทย์วัยสามสิบห้าประมวลผลข้อมูลอย่างรวดเร็ว ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนหวนกลับมา ประโยคบอกเลิกที่ราบเรียบ การเก็บกระเป๋าเดินทาง และคีย์การ์ดสีขาวที่ถูกวางทิ้งไว้ปลายเตียง

เมืองน่านยันตัวลุกขึ้นนั่ง เสยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากขึ้นลวกๆ

เธอไปแล้วจริงๆ

เขาพ่นลมหายใจออกมายาวเหยียด บอกตัวเองว่านี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่ ไม่ใช่เรื่องที่ต้องเก็บมาใส่ใจให้เสียระบบการใช้ชีวิต แพรวาก็แค่งอน เป็นการงอนที่เล่นใหญ่กว่าทุกครั้งก็เท่านั้น ผู้หญิงเวลาควบคุมสถานการณ์ไม่ได้ก็มักจะใช้การเดินหนีและเรียกร้องความสนใจเป็นอาวุธ เดี๋ยวพออารมณ์เย็นลง เธอคงรู้ตัวว่าการทำแบบนี้มันไร้เหตุผล และคงหาข้ออ้างส่งข้อความมาหาเขาเหมือนที่ผ่านมา

ชายหนุ่มสะบัดผ้าห่มออกจากตัว ลุกขึ้นเดินฝ่าความมืดออกไปที่ห้องครัวด้านนอก เปิดไฟเหนือเคาน์เตอร์เพื่อจัดการกับกิจวัตรยามเช้าของตัวเอง

เครื่องชงกาแฟดริปถูกหยิบออกมาใช้งาน ปกติแล้วหน้าที่นี้ไม่ใช่ของเขา แพรวาจะเป็นคนตื่นมาต้มน้ำร้อน บดเมล็ดกาแฟ และรินมันลงในแก้วเซรามิกสีเข้มใบโปรดของเขา ขณะที่เธอก็จะชงลาเต้คั่วอ่อนใส่นมของตัวเอง ยืนพิงเคาน์เตอร์ดื่มไปพลาง ชวนเขาคุยเรื่องตารางเวรวันนี้ไปพลาง

แต่วันนี้มีเพียงเสียงน้ำเดือดปุดๆ และเสียงพัดลมระบายอากาศ

เมืองน่านกะปริมาณผงกาแฟด้วยสายตา เทน้ำร้อนลงไป กลิ่นกาแฟคั่วเข้มลอยขึ้นมาแตะจมูก มันเป็นกลิ่นเดิม เมล็ดพันธุ์เดิม แต่เมื่อเขายกแก้วขึ้นจิบ รสขมปร่ากลับบาดคอจนต้องนิ่วหน้า

ขมเกินไป

เขาวางแก้วลงบนเคาน์เตอร์หินอ่อนดังตึบ ไม่คิดจะดื่มมันต่อ โทษว่าอุณหภูมิน้ำคงร้อนเกินไปจนทำให้กาแฟเสียรสชาติ ไม่เกี่ยวกับคนที่เคยชงให้หายไปสักนิด เขาชอบสเปซส่วนตัว ชอบความเงียบสงบในตอนเช้าแบบนี้แหละ ถูกต้องที่สุดแล้ว

ชายหนุ่มเดินกลับเข้าห้องนอนเพื่อเตรียมตัวไปทำงาน เขาเปิดประตูตู้เสื้อผ้าฝั่งของตัวเอง หยิบเสื้อเชิ้ตและกางเกงสแลคออกมา ก่อนจะชะงักเมื่อนึกขึ้นได้ว่าวันนี้ต้องมีประชุมบอร์ดบริหารโรงพยาบาลช่วงบ่าย แอร์ในห้องประชุมนั้นเย็นจนเข้าขั้นหนาว เขาต้องการเสื้อคลุม

เสื้อคาร์ดิแกนสีเทาเข้มตัวเก่งของเขา...

ปกติแพรวาจะคอยดูแลเรื่องเสื้อผ้าพวกนี้ให้ เธอเพิ่งเอามันไปซักเมื่อสองวันก่อน และน่าจะรีดแขวนไว้ในตู้ฝั่งของเธอ

เมืองน่านเลื่อนบานประตูตู้เสื้อผ้าฝั่งซ้ายออก

ปลายนิ้วที่กำลังจะเอื้อมไปหยิบไม้แขวนเสื้อชะงักค้างอยู่กลางอากาศ

ตู้เสื้อผ้าฝั่งนั้นว่างเปล่า

ไม่ใช่แค่เสื้อคาร์ดิแกนของเขาที่หายไป แต่ไม้แขวนเสื้อนับสิบอันเหลือเพียงโครงไม้เปลือยๆ แขวนเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ เดรสสีพื้น เสื้อกางเกงผ้าฝ้ายทอมือ ชุดนอน หรือแม้แต่ชุดชั้นในที่เคยพับอยู่ในลิ้นชักด้านล่าง... ไม่มีอะไรเหลืออยู่เลย

ความว่างเปล่าตรงหน้ากระแทกสายตาจนเมืองน่านรู้สึกเหมือนจังหวะการเต้นของหัวใจสะดุดไปเสี้ยววินาที