Share

บทที่ 4

Author: Wabibi
last update publish date: 2026-09-25 15:52:05

"เราเลิกกันไม่ได้หรอกแพร..." เมืองน่านจ้องหน้าเธอนิ่ง น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉือนลึก "เพราะเราไม่ได้คบกัน"

คำพูดนั้นหลุดออกมาอย่างง่ายดาย เหมือนการวินิจฉัยโรคตามตำราแพทย์ที่เขาทำอยู่ทุกวัน ไม่มีลังเล ไม่มีความเห็นใจ

วินาทีนั้น ผ้าแพรรู้สึกเหมือนมีอากาศถูกสูบออกไปจากปอดจนหมดสิ้น ทว่าแทนที่เธอจะร้องไห้ฟูมฟาย หรือกรีดร้องทุบตีเขาเหมือนผู้หญิงคนอื่น เธอกลับยกมุมปากขึ้น เป็นรอยยิ้มที่งดงาม เยือกเย็น และน่ากลัวที่สุดเท่าที่เมืองน่านเคยเห็นมาในชีวิต

"จริงด้วยค่ะ" เธอพยักหน้ารับช้าๆ น้ำเสียงหวานใสอย่างเป็นธรรมชาติ "ฉันลืมไปเลย... คุณไม่ได้เป็นอะไรกับฉันนี่นะ"

เธอใช้สรรพนามว่า 'ฉัน' กับ 'คุณ'

เมืองน่านสะดุดกับคำนั้นทันที กล้ามเนื้อตามร่างกายเกร็งตัวขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ อัตราการเต้นของหัวใจเริ่มผิดจังหวะ

"งั้นมันก็ง่ายเลย" ผ้าแพรพูดต่ออย่างใจเย็น เธอตวัดผ้าห่มออกจากตัว ลุกขึ้นยืนข้างเตียงโดยไม่แม้แต่จะมองหน้าเขาอีก

"แพร คุณจะไปไหน ดึกป่านนี้แล้ว" เมืองน่านยันตัวลุกขึ้นนั่ง เอื้อมมือจะไปคว้าข้อมือเธอ แต่ผ้าแพรเบี่ยงตัวหลบได้อย่างเฉียดฉิว สัมผัสเพียงแค่ความว่างเปล่า

"กลับบ้านฉันค่ะ"

"อย่าทำตัวไร้เหตุผล มีอะไรก็คุยกันพรุ่งนี้" น้ำเสียงของเขาเริ่มเข้มขึ้น แฝงความกดดันที่มักใช้ได้ผลเสมอ

ผ้าแพรไม่หยุดฟัง เธอเดินตรงไปที่ตู้เสื้อผ้า เปิดประตูตู้ฝั่งของเธอ หยิบกระเป๋าผ้าใบใหญ่ออกมา แล้วเริ่มปลดไม้แขวนเสื้อ รวบชุดเดรส เสื้อเชิ้ต และกางเกงที่เธอเคยเอามาแขวนไว้ลงในกระเป๋าอย่างรวดเร็วและเป็นระเบียบ เธอเดินเข้าไปในห้องน้ำ กวาดเครื่องสำอาง สกินแคร์ แปรงสีฟัน และผ้าเช็ดตัวของตัวเองใส่ถุงผ้าเล็กๆ ทุกการกระทำเกิดขึ้นอย่างเงียบเชียบและเด็ดขาด ไม่มีแม้แต่เสียงสะอื้น

เมืองน่านก้าวลงจากเตียง เดินมายืนขวางทางออกห้องนอน แผ่นหลังกว้างบดบังประตูไว้มิดชิด สายตาคมกริบจ้องมองกระเป๋าเสื้อผ้าในมือเธอ

"คุณกำลังเรียกร้องความสนใจอะไรจากผม ผ้าแพร" เขาเรียกชื่อเต็มของเธอ น้ำเสียงต่ำลึก "แค่เพราะผมตอบคำถามไร้สาระของคุณไม่ได้ คุณต้องทำถึงขนาดนี้เลยเหรอ"

ผ้าแพรเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ แววตาของเธอไม่มีร่องรอยของความโกรธ ไม่มีแม้กระทั่งความเสียใจ มันราบเรียบ ว่างเปล่า เหมือนกับบ่อน้ำลึกที่ไม่มีก้นบ่อ

"ฉันไม่ได้เรียกร้องอะไรเลยค่ะ หมอเมืองน่าน"

คำว่า 'หมอเมืองน่าน' กระแทกเข้ากลางอกของเขาจนหายใจติดขัด

"สามปีที่ผ่านมา ฉันโง่เองที่คิดว่าตัวเองจะสำคัญพอที่จะเปลี่ยนความคิดคุณได้ แต่ประโยคเมื่อกี้ของคุณ... มันทำให้ฉันตื่น ขอบคุณนะคะที่ช่วยเตือนความจำ ว่าระหว่างเรา... มันไม่เคยมีอะไรเลยตั้งแต่แรก"

"แพร..." เมืองน่านพยายามจะอ้าปากพูด แต่อะไรบางอย่างในลำคอตีบตันขึ้นมากะทันหัน

"หลีกทางด้วยค่ะ" เธอพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ นิ่งสนิท ปราศจากอารมณ์ใดๆ

เมืองน่านยืนนิ่ง สองมือข้างลำตัวกำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ อีโก้และความหยิ่งในศักดิ์ศรีสั่งให้เขายืนอยู่ที่เดิม สั่งให้เขาบอกตัวเองว่านี่เป็นแค่ละครบทหนึ่ง เดี๋ยวพอเธออารมณ์เย็นลง เธอก็จะกลับมาเองเหมือนที่ผ่านๆ มา

ทว่าสัญชาตญาณลึกๆ ในร่างกายกลับกำลังส่งเสียงเตือนอย่างบ้าคลั่ง... ว่าเขากำลังจะสูญเสียบางสิ่งที่สำคัญที่สุดไป

แต่สุดท้าย เขาก็เลือกที่จะถอยหลังหนึ่งก้าว หลีกทางให้เธอตามที่เธอต้องการ เพื่อรักษาหน้าและเกราะป้องกันของตัวเองไว้

ผ้าแพรก้าวผ่านเขาไป กลิ่นน้ำหอมกลิ่นดอกปีบที่เขาคุ้นเคยลอยผ่านปลายจมูกไปเพียงเสี้ยววินาที เธอเดินลงบันไดบ้านไปอย่างมั่นคง ไม่มีชะงัก ไม่มีหันหลังกลับมามอง

เสียงประตูบ้านด้านล่างเปิดออก ตามด้วยเสียงประตูปิดลงสนิท

ความเงียบสงัดเข้ายึดครองบ้านพักแพทย์อีกครั้ง เมืองน่านยืนนิ่งอยู่หน้าห้องนอนที่ว่างเปล่า สายตาของเขามองไปยังตู้เสื้อผ้าที่เปิดอ้าอยู่ ฝั่งหนึ่งของตู้... ว่างเปล่า เหลือเพียงไม้แขวนเสื้อพลาสติกสีขาวที่แกว่งไกวไปมาอย่างไร้ทิศทาง

เขายืนอยู่ตรงนั้น ปล่อยให้ความเงียบค่อยๆ กัดกินพื้นที่รอบตัว โดยที่ไม่รู้เลยว่า นั่นคือจุดเริ่มต้นของนรกที่เขาสร้างขึ้นมาด้วยมือของตัวเอง

เสียงนาฬิกาปลุกดิจิทัลบนโต๊ะข้างเตียงส่งเสียงเตือนอย่างเป็นจังหวะที่เวลาตีห้าตรง

เมืองน่านลืมตาขึ้นทันทีโดยไม่ต้องใช้เวลาปรับสายตา ความเงียบสงัดภายในห้องนอนทำให้เสียงเตือนนั้นฟังดูดังกึกก้องเกินความจำเป็น เขายื่นมือออกไปกดปิดสวิตช์อย่างแม่นยำ ก่อนจะตวัดขาลงจากเตียงตามความเคยชินของแพทย์ที่ต้องพร้อมปฏิบัติหน้าที่ตลอดเวลา

ฝ่าเท้าสัมผัสกับพื้นไม้สักที่เย็นเยียบ อุณหภูมิในห้องลดต่ำลงกว่าปกติเพราะไม่มีไอร้อนจากร่างกายของใครอีกคนคอยช่วยปรับสมดุล

เขาหันกลับไปมองเตียงนอนหลังใหญ่ ผ้าปูที่นอนฝั่งขวาเรียบตึง หมอนหนุนวางอยู่อย่างเป็นระเบียบ ไม่มีรอยยับ ไม่มีเส้นผมลอนยาวสีดำขลับตกหล่นอยู่แม้แต่เส้นเดียว และไม่มีกลิ่นหอมหวานของดอกปีบผสมกลิ่นแป้งเด็กที่มักจะลอยอวลอยู่บนผืนผ้าห่ม

เมืองน่านยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง กรามนูนขึ้นเป็นสันใต้ผิวแก้ม

ก็แค่งอน

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • คุณหมอไร้รัก   บทที่ 101 จบภาค 1

    มีเพียงความรักอันบริสุทธิ์ที่ผ่านการหล่อหลอมด้วยกาลเวลาจนกลายเป็นเนื้อเดียวกันเมืองน่านค่อยๆ โน้มใบหน้าคมสันลงมา ปลายจมูกโด่งคลอเคลียกับปลายจมูกรั้นของเธอ ริมฝีปากหยักจรดแตะลงบนกลีบปากกระจับของผ้าแพรอย่างแผ่วเบาสัมผัสแรกช่างนุ่มนวลและอ่อนหวาน ก่อนจะค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความดูดดื่มและลึกซึ้ง ปลายลิ้นร้อนชื้นสอดแทรกผ่านรอยแยกเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำที่เขาคุ้นเคยมานานนับทศวรรษอย่างใจเย็น ผ้าแพรเผยอริมฝีปากรับการรุกล้ำนั้นด้วยความเต็มใจ เรียวลิ้นเล็กเกี่ยวกระหวัดตอบสนองเขาอย่างลึกซึ้ง สองแขนเรียวยกขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งเมืองน่านผละริมฝีปากออกช้าๆ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวหน้าของกันและกันเขาช้อนร่างสมส่วนของภรรยาขึ้นมาอุ้มไว้ในวงแขนแข็งแรงอย่างง่ายดาย ก้าวพาเธอเดินเข้าสู่ห้องนอนชั้นสองของเรือนไม้สักโบราณแกร๊ก...ประตูห้องนอนถูกปิดลงอย่างเงียบเชียบภายในห้องนอนที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของฟืนไม้สนจากเตาผิงอิฐมอญ และกลิ่นการบูรจางๆเมืองน่านวางร่างของผ้าแพรลงบนเตียงไม้สักหลังใหญ่อย่างทะนุถนอม ชายหนุ่มแทรกตัวตามขึ้นมาทาบทับ

  • คุณหมอไร้รัก   บทที่ 100

    แสงแดดยามเย็นทอดเงาร่างสูงใหญ่ของเขาให้ทาบทับลงมาบนร่างของเธอเมืองน่านก้าวขึ้นบันไดไม้มาหยุดยืนซ้อนชิดอยู่ทางด้านหลัง แขนยาวข้างหนึ่งวาดเข้าโอบรัดเอวคอดกิ่วของภรรยาไว้หลวมๆ ดึงแผ่นหลังของเธอให้เอนพิงกับแผงอกกว้างที่อุ่นจัด ปลายคางเกยลงบนกระหม่อมนุ่มอย่างคุ้นเคย"เหนื่อยไหมครับ ยืนดูลูกตั้งนานแล้ว" น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขานุ่มนวลและอ่อนหวานชิดริมใบหู"ไม่เหนื่อยเลยสักนิดค่ะ เห็นพี่เมืองเล่นกับลูกแล้วแพรมีความสุขจนลืมเหนื่อยไปหมดเลยค่ะ" เธอตอบรับด้วยรอยยิ้มหวาน เอียงศีรษะซบกับไหล่กว้างของเขา "พี่เมืองนั่นแหละค่ะ วิ่งจนเหงื่อท่วมตัวเลย เล่นสมบทบาทจนลูกเชื่อสนิทใจเลยนะคะ""กับลูกสาว... ยอมแพ้ได้ทั้งชีวิตแหละครับ" เขาตอบหน้าตาย แววตาพราวระยับ "แต่กับคุณแม่เนี่ยสิ... ไม่เคยคิดจะยอมแพ้เลยนะครับ"คำหยอกเย้าที่แฝงความนัยลึกซึ้ง ทำให้พวงแก้มใสของผ้าแพรขึ้นสีชมพูระเรื่อขึ้นมาทันที เธอยกศอกกระทุ้งสีข้างเขาเบาๆ แก้เขิน "อายุจะสี่สิบแล้วนะคะคุณหมอ เลิกพูดจาเจ้าชู้ได้แล้วค่ะ"เมืองน่านคลี่ยิ้มกว้าง เขาไม่สะทกสะท้าน ทว่ากลับกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นอีกนิด ก้มลงหอ

  • คุณหมอไร้รัก   บทที่ 99

    "นับจากวินาทีนี้ไป... ผมจะกางปีกปกป้องผ้าแพร และปกป้องลูกสาวคนนี้ ด้วยชีวิตและทุกลมหายใจที่ผมมีครับแม่"สิ้นคำประกาศิตของลูกผู้ชาย ลมหนาววูบใหญ่ก็พัดกรูผ่านช่องหน้าต่างไม้เข้ามาทว่าสายลมในค่ำคืนนี้... กลับไม่ได้นำพาเอาความเหน็บหนาวอันยะเยือกมาเหมือนวันวานกลิ่นหอมหวานละมุนของดอกกาแฟป่าสีขาวที่บานสะพรั่งทั่วหุบเขา พัดโชยเข้ามาอบอวลไปทั่วห้องนอนโบราณ ราวกับเป็นสัมผัสแห่งการให้อภัย การอวยพร และการปลดปล่อยจากมารดาบนสรวงสวรรค์ผ้าแพรคลี่ยิ้มหวานทั้งน้ำตา เธอยกมือขึ้นแตะแก้มสากของสามีเบาๆ"แม่รับรู้แล้วค่ะพี่เมือง... แม่กำลังยิ้มและอวยพรให้เราอยู่นะคะ"เมืองน่านหันกลับมาสบตากับภรรยา รอยยิ้มที่สว่างไสว ปราศจากพันธนาการใดๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าคมสันของเขาเขาโน้มตัวลง จูบประทับลงบนหน้าผากเนียนของผ้าแพร และจูบซับลงบนแก้มยุ้ยของลูกสาวตัวน้อยพร้อมกันโซ่ตรวนแห่งความกลัวในอดีต... บัดนี้ได้ถูกทำลายลงอย่างถาวรและถูกแทนที่ด้วยสายใยแห่งความรัก ความรับผิดชอบ และคำว่า 'ครอบครัว' ที่มั่นคงดั่งหินผา...ภายใต้ฟ้าเมืองน่าน... ตราบนานเท่านา

  • คุณหมอไร้รัก   บทที่ 98

    "เด็กหญิง 'น่านฟ้า ภักดีวิวัฒน์'..."น้ำเสียงทุ้มต่ำของเมืองน่านดังก้องสะท้อนในความเงียบสงบ"...ยินดีต้อนรับสู่โลกใบนี้ครับลูกสาวของพ่อ พ่อกับแม่รักหนูที่สุดในโลกเลยนะครับ"สองสัปดาห์ต่อมา แสงแดดอบอุ่นยามสายของฤดูหนาวสาดส่องตัดผ่านม่านหมอกสีขาวบนยอดดอยสูงบรรยากาศที่บ้านสวนกาแฟภักดีวิวัฒน์อบอวลไปด้วยความสุขและความสดชื่น ไร่กาแฟอาราบิกาที่ปลูกเรียงรายตามแนวลาดไหล่เขากำลังผลิดอกกาแฟสีขาวบริสุทธิ์บานสะพรั่ง ส่งกลิ่นหอมหวานละมุนคล้ายดอกมะลิลอยคลุ้งในอากาศ เสียงสายน้ำจากลำธารหลังบ้านไหลกระทบโขดหินดังกึกก้องผสานกับเสียงนกร้องเจื้อยแจ้วรถเอสยูวีสีดำแล่นเข้ามาจอดเทียบสนิทที่ลานดินหน้าเรือนไม้สักทองโบราณป้าจันทร์ หญิงชราวัยหกสิบหกปีรีบเดินกะเผลกออกมายืนรอรับที่ชานระเบียง ใบหน้าเหี่ยวย่นประดับด้วยรอยยิ้มกว้างจนแก้มแทบปริ น้ำตาแห่งความยินดีเอ่อคลอเบ้าเมืองน่านดับเครื่องยนต์ เขารีบก้าวลงจากรถ เดินอ้อมมาเปิดประตูฝั่งผู้โดยสาร ช่วยประคองผ้าแพรที่สวมเสื้อคาร์ดิแกนไหมพรมตัวหนาและกางเกงขายาวอย่างใส่ใจ ก่อนที่เขาจะเอื้อมตัวเข้าไปในเบาะหลัง ประคองอุ้

  • คุณหมอไร้รัก   บทที่ 97

    "ปากมดลูกเปิดหมดสิบเซนติเมตรแล้วค่ะอาจารย์หมอ!" เสียงพยาบาลห้องคลอดรายงานอย่างกระฉับกระเฉงพญ. วิภา สูตินรีแพทย์อาวุโสผู้เป็นเจ้าของไข้ก้าวเข้ามาประจำตำแหน่งที่ปลายเตียงคลอด ทีมพยาบาลเตรียมอุปกรณ์ช่วยคลอดสแตนเลสปลอดเชื้ออย่างพร้อมเพรียง"น้องแพรคะ ฟังหมอนะคะ จังหวะที่ท้องแข็งตึงรอบหน้า สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก้มหน้าคางชิดอก แล้วออกแรงเบ่งลงก้นยาวๆ เหมือนเบ่งอุจจาระนะคะ อย่าส่งเสียงกรี๊ดนะลูก ลมจะออกปากหมด... อาจารย์หมอเมืองช่วยประคองหลังน้องแพรขึ้นมาหน่อยค่ะ""ครับอาจารย์"เมืองน่านรับคำสั่งทันที สัญชาตญาณความร่วมมือทำงานอย่างรวดเร็วชายหนุ่มสอดแขนยาวเข้าไปช้อนประคองแผ่นหลังบางของผ้าแพรให้ยกตัวขึ้นในมุมสี่สิบห้าองศา หน้าผากคมสันจรดแนบกับขมับที่เปียกชุ่มเหงื่อของภรรยา"มดลูกเริ่มแข็งตัวแล้วค่ะ... น้องแพร เบ่งเลยค่ะ!""อื้ออออออ!"ผ้าแพรสูดลมหายใจเข้าลึก กัดฟันแน่นจนเส้นเลือดที่ลำคอปูดโปน สองมือออกแรงดึงราวจับข้างเตียงและมือหนาของเมืองน่านสุดแรงเกิด ออกแรงเบ่งลงสู่ช่องเชิงกรานตามจังหวะ"ดีมากครับแพร... เบ่งยาวๆ อีกนิดครับคนเก่

  • คุณหมอไร้รัก   บทที่ 96

    ผ้าแพรขอบตาร้อนผ่าวด้วยความซาบซึ้งใจและสงสารคนตรงหน้าจนสุดหัวใจเธอค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่งพิงพนักเตียง สองมือบางเอื้อมลงไป ประคองใบหน้าคมสันของสามีให้เงยขึ้นมาสบตากับเธอในความมืดสลัวดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเมืองน่านแดงก่ำและเปียกชุ่มไปด้วยคราบน้ำตา แววตาของเขาในยามนี้ไม่ใช่ท่านอาจารย์หมอศัลย์ผู้ยิ่งใหญ่ ทว่ามันคือเด็กชายตัวน้อยที่กำลังต้องการความรักและการยืนยันผ้าแพรใช้นิ้วหัวแม่มือทั้งสองข้าง ค่อยๆ เกลี่ยปาดคราบน้ำตาออกจากแก้มตอบของเขาอย่างแผ่วเบาและทะนุถนอมที่สุดเธอโน้มใบหน้าลงไป จูบซับลงบนเปลือกตาทั้งสองข้าง สันจมูกโด่ง และริมฝีปากหยักของเขาอย่างอ่อนหวานก่อนที่เธอจะสบตากับเขาตรงๆ ด้วยแววตาที่มั่นคงดั่งขุนเขา"ฟังแพรนะคะ พี่เมือง..."น้ำเสียงหวานใสของเธอนุ่มนวล ทว่าหนักแน่นและก้องกังวานเข้าไปในขั้วหัวใจของเขา"...พี่เมืองไม่ใช่พ่อของพี่ และพี่เมืองไม่มีวันเป็นผู้ชายแบบนั้นแน่นอนค่ะ""แพร...""ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา พี่เมืองพิสูจน์ให้แพรเห็นทุกวัน ว่าพี่เมืองเป็นผู้ชายที่อบอุ่น ซื่อสัตย์ และกล้าหาญขนาดไหน พี่เมืองย

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status