LOGINเธอกำลังลดทอนคุณค่าของตัวเองเพื่อแลกกับเศษเสี้ยวความอบอุ่นที่เขาโยนให้งั้นเหรอ? เธอต้องรอไปอีกนานแค่ไหน สามปี ห้าปี หรือสิบปี จนกว่าเขาจะพร้อม... ซึ่งอาจจะไม่มีวันนั้นเลย
มือบางเอื้อมไปแตะที่ลำคอของตัวเอง รอยแดงจางๆ จากกิจกรรมเมื่อเช้ายังคงปรากฏอยู่ มันเป็นร่องรอยของการครอบครอง แต่ไร้ซึ่งการรับผิดชอบ
"พอแล้ว..." ผ้าแพรพึมพำกับตัวเองในกระจก ริมฝีปากที่เคลือบลิปสติกสีหวานเม้มแน่นจนเป็นเส้นตรง "มันควรจะจบได้แล้ว แพรวา"
เวลาเกือบห้าทุ่มครึ่ง ไฟในห้องนอนของเมืองน่านยังคงเปิดสลัวด้วยโคมไฟสีส้มอบอุ่นหัวเตียง
ผ้าแพรไขกุญแจเปิดประตูเข้ามาในบ้านอย่างเงียบเชียบ เธอถอดรองเท้าส้นสูงวางไว้บนชั้น วางกระเป๋าถือลงบนโต๊ะกลาง แล้วเดินขึ้นไปชั้นสอง เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยทำให้คนที่นอนอ่านวารสารทางการแพทย์อยู่บนเตียงละสายตาขึ้นมอง
เมืองน่านสวมเสื้อยืดสีเทาเรียบๆ กับกางเกงผ้าฝ้ายขายาว แว่นสายตากรอบบางที่เขาสวมเฉพาะเวลาอ่านหนังสือทำให้ใบหน้าคมคายดูสุขุมและเข้าถึงยากขึ้นไปอีกขั้น เขาวางวารสารลงบนตัก ถอดแว่นตาวางไว้ที่โต๊ะข้างเตียง
"กลับดึกจัง งานเลี้ยงเลิกนานแล้วไม่ใช่เหรอ" น้ำเสียงของเขาราบเรียบ นุ่มนวลตามแบบฉบับ แต่ไม่มีร่องรอยของความสงสัยใคร่รู้เป็นพิเศษ
ผ้าแพรไม่ตอบ เธอเดินเข้าไปในห้องน้ำ ล้างเครื่องสำอางออกจนหมดจด ปล่อยให้ใบหน้าเปลือยเปล่าเผยผิวจริงที่เริ่มซีดเซียว เธอเปลี่ยนมาสวมเสื้อยืดตัวโคร่งของเขาที่ทิ้งไว้ในตู้ ก่อนจะเดินกลับมาทิ้งตัวลงนอนข้างๆ เขาบนฟูกหนานุ่ม
เมืองน่านขยับตัวตามความคุ้นเคย เขาวาดแขนยาวออกไป รั้งร่างของเธอเข้ามากอดไว้ในอ้อมอก ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมไหล่ให้เธอ ปลายคางของเขาเกยอยู่บนกระหม่อม กลิ่นสบู่เด็กผสมกลิ่นกาแฟคั่วจางๆ จากตัวเขาลอยเข้ามากระทบจมูก กลิ่นที่ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยมาตลอดสามปี
ทว่าคืนนี้ ร่างกายของผ้าแพรกลับแข็งเกร็ง เธอไม่ได้ซุกหน้าเข้าหาซอกคอเขาเหมือนทุกคืน แต่ทอดสายตามองตรงไปยังเพดานห้องที่มืดสลัว
"เมือง..." เธอเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมา น้ำเสียงนั้นนิ่งสนิทจนคนฟังรับรู้ได้ถึงความผิดปกติ
"หืม? ว่าไงครับ ปวดหัวเหรอ ให้ผมหยิบยาให้ไหม" มือหนาเลื่อนมาแตะหน้าผากเธอเพื่อวัดอุณหภูมิตามสัญชาตญาณหมอ
ผ้าแพรเบี่ยงหน้าออกเล็กน้อยเพื่อหลบสัมผัสนั้น ปลายนิ้วของเมืองน่านชะงักค้างกลางอากาศ
"ถ้าวันหนึ่ง... ฉันหายไปจากชีวิตคุณ" ผ้าแพรสูดลมหายใจเข้าลึก ก้อนแข็งๆ แล่นขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอย แต่เธอสะกดกลั้นมันไว้สุดความสามารถ "คุณจะเสียใจไหม"
ความเงียบเข้าปกคลุมห้องนอนทันที มีเพียงเสียงของเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างสม่ำเสมอ เมืองน่านไม่ขยับตัว แขนที่พาดอยู่บนเอวของเธอเริ่มคลายแรงบีบออกทีละน้อย
เขาขมวดคิ้ว แววตาที่มองเธอมีความหงุดหงิดระคนไม่เข้าใจปรากฏขึ้นชั่ววูบ เมืองน่านไม่ชอบคำถามแบบนี้ เขาเกลียดการถูกต้อนให้ต้องพูดถึงความรู้สึก หรืออะไรก็ตามที่เกี่ยวข้องกับอนาคตและความผูกพัน
"ทำไมจู่ๆ ถึงถามอะไรแบบนี้" น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นแห้งแล้งลง "ไปงานแต่งเพื่อนมาแล้วคิดมากเหรอ"
"ฉันแค่ถาม" ผ้าแพรหันหน้าไปสบตากับเขาตรงๆ ในความมืดสลัว แววตาของเธอไม่มีน้ำตา ไม่มีแววอ้อนวอน มีเพียงความนิ่งงันที่รอคอยคำตอบ "คุณตอบมาเถอะ แค่ตอบตามความรู้สึกจริงๆ"
เมืองน่านถอนหายใจยาว ดึงแขนกลับมาวางข้างลำตัว เขายกมือขึ้นนวดขมับตัวเอง ท่าทางประจำตัวเวลาที่เขารู้สึกว่าสถานการณ์กำลังจะหลุดออกจากการควบคุม
"แพร คุณก็รู้ว่าผมไม่ชอบคุยเรื่องพวกนี้" เขาพูดตัดบท น้ำเสียงเริ่มมีความรำคาญปนอยู่ "เราตกลงกันตั้งแต่วันแรกแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าเราจะอยู่กันแบบไหน ที่ผ่านมามันก็ดีอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง คุณมีความสุข ผมมีความสุข ทำไมต้องหาเรื่องให้มันวุ่นวายด้วย"
"การที่ฉันอยากรู้ว่าตัวเองมีค่าแค่ไหนในสายตาคุณ มันคือการหาเรื่องเหรอเมือง"
"อย่าเพิ่งถามอะไรตอนนี้เลย ดึกแล้ว พรุ่งนี้ผมมีเคสแต่เช้า นอนเถอะ"
เขาตัดบทอย่างเลือดเย็น พลิกตัวนอนหงาย ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมอก ตัดบทสนทนาเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา เพราะเขารู้ดีว่าสุดท้ายแล้ว ผ้าแพรก็จะเป็นฝ่ายยอมเงียบ ถอยหลัง และปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ความเคยชินทำให้เขาคิดว่าเขายังคงควบคุมทุกอย่างได้
แต่ครั้งนี้ไม่ใช่
ผ้าแพรมองแผ่นหลังและไหล่กว้างของผู้ชายที่นอนอยู่ข้างๆ ความเงียบของเขาคือคำตอบที่ชัดเจนที่สุด ชัดเจนยิ่งกว่าคำพูดปฏิเสธใดๆ ในโลก เขารักความสบายใจของตัวเอง รักความปลอดภัยในพื้นที่ของตัวเอง มากกว่าที่จะยอมแคร์ว่าหัวใจของเธอกำลังแหลกสลายลงไปทีละชิ้น
หยาดน้ำตาที่สะกดกลั้นไว้ไม่ไหลออกมาอีกแล้ว ความรู้สึกเจ็บปวดในอกแปรเปลี่ยนเป็นความว่างเปล่าอันเยียบเย็น
"เราเลิกกันเถอะ"
เสียงกระซิบนั้นแผ่วเบา แต่ดังก้องสะท้อนในความเงียบราวกับฟ้าผ่า
เมืองน่านชะงักงัน ร่างสูงใหญ่ที่นอนนิ่งพลิกตัวกลับมามองเธอทันที คิ้วเข้มขมวดมุ่นเข้าหากันเป็นปม ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ แต่เพียงครู่เดียว เขาก็ดึงสีหน้าเรียบเฉยกลับมาสวมทับ เพื่อปกป้องอีโก้และความกลัวในใจที่กำลังถูกสั่นคลอน
เขาแค่นหัวเราะในลำคอสั้นๆ ประโยคตอบโต้ที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้ในสมองหลุดออกจากปากด้วยความเคยชิน
"เราเลิกกันไม่ได้หรอกแพร..."
มีเพียงความรักอันบริสุทธิ์ที่ผ่านการหล่อหลอมด้วยกาลเวลาจนกลายเป็นเนื้อเดียวกันเมืองน่านค่อยๆ โน้มใบหน้าคมสันลงมา ปลายจมูกโด่งคลอเคลียกับปลายจมูกรั้นของเธอ ริมฝีปากหยักจรดแตะลงบนกลีบปากกระจับของผ้าแพรอย่างแผ่วเบาสัมผัสแรกช่างนุ่มนวลและอ่อนหวาน ก่อนจะค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความดูดดื่มและลึกซึ้ง ปลายลิ้นร้อนชื้นสอดแทรกผ่านรอยแยกเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำที่เขาคุ้นเคยมานานนับทศวรรษอย่างใจเย็น ผ้าแพรเผยอริมฝีปากรับการรุกล้ำนั้นด้วยความเต็มใจ เรียวลิ้นเล็กเกี่ยวกระหวัดตอบสนองเขาอย่างลึกซึ้ง สองแขนเรียวยกขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งเมืองน่านผละริมฝีปากออกช้าๆ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวหน้าของกันและกันเขาช้อนร่างสมส่วนของภรรยาขึ้นมาอุ้มไว้ในวงแขนแข็งแรงอย่างง่ายดาย ก้าวพาเธอเดินเข้าสู่ห้องนอนชั้นสองของเรือนไม้สักโบราณแกร๊ก...ประตูห้องนอนถูกปิดลงอย่างเงียบเชียบภายในห้องนอนที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของฟืนไม้สนจากเตาผิงอิฐมอญ และกลิ่นการบูรจางๆเมืองน่านวางร่างของผ้าแพรลงบนเตียงไม้สักหลังใหญ่อย่างทะนุถนอม ชายหนุ่มแทรกตัวตามขึ้นมาทาบทับ
แสงแดดยามเย็นทอดเงาร่างสูงใหญ่ของเขาให้ทาบทับลงมาบนร่างของเธอเมืองน่านก้าวขึ้นบันไดไม้มาหยุดยืนซ้อนชิดอยู่ทางด้านหลัง แขนยาวข้างหนึ่งวาดเข้าโอบรัดเอวคอดกิ่วของภรรยาไว้หลวมๆ ดึงแผ่นหลังของเธอให้เอนพิงกับแผงอกกว้างที่อุ่นจัด ปลายคางเกยลงบนกระหม่อมนุ่มอย่างคุ้นเคย"เหนื่อยไหมครับ ยืนดูลูกตั้งนานแล้ว" น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขานุ่มนวลและอ่อนหวานชิดริมใบหู"ไม่เหนื่อยเลยสักนิดค่ะ เห็นพี่เมืองเล่นกับลูกแล้วแพรมีความสุขจนลืมเหนื่อยไปหมดเลยค่ะ" เธอตอบรับด้วยรอยยิ้มหวาน เอียงศีรษะซบกับไหล่กว้างของเขา "พี่เมืองนั่นแหละค่ะ วิ่งจนเหงื่อท่วมตัวเลย เล่นสมบทบาทจนลูกเชื่อสนิทใจเลยนะคะ""กับลูกสาว... ยอมแพ้ได้ทั้งชีวิตแหละครับ" เขาตอบหน้าตาย แววตาพราวระยับ "แต่กับคุณแม่เนี่ยสิ... ไม่เคยคิดจะยอมแพ้เลยนะครับ"คำหยอกเย้าที่แฝงความนัยลึกซึ้ง ทำให้พวงแก้มใสของผ้าแพรขึ้นสีชมพูระเรื่อขึ้นมาทันที เธอยกศอกกระทุ้งสีข้างเขาเบาๆ แก้เขิน "อายุจะสี่สิบแล้วนะคะคุณหมอ เลิกพูดจาเจ้าชู้ได้แล้วค่ะ"เมืองน่านคลี่ยิ้มกว้าง เขาไม่สะทกสะท้าน ทว่ากลับกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นอีกนิด ก้มลงหอ
"นับจากวินาทีนี้ไป... ผมจะกางปีกปกป้องผ้าแพร และปกป้องลูกสาวคนนี้ ด้วยชีวิตและทุกลมหายใจที่ผมมีครับแม่"สิ้นคำประกาศิตของลูกผู้ชาย ลมหนาววูบใหญ่ก็พัดกรูผ่านช่องหน้าต่างไม้เข้ามาทว่าสายลมในค่ำคืนนี้... กลับไม่ได้นำพาเอาความเหน็บหนาวอันยะเยือกมาเหมือนวันวานกลิ่นหอมหวานละมุนของดอกกาแฟป่าสีขาวที่บานสะพรั่งทั่วหุบเขา พัดโชยเข้ามาอบอวลไปทั่วห้องนอนโบราณ ราวกับเป็นสัมผัสแห่งการให้อภัย การอวยพร และการปลดปล่อยจากมารดาบนสรวงสวรรค์ผ้าแพรคลี่ยิ้มหวานทั้งน้ำตา เธอยกมือขึ้นแตะแก้มสากของสามีเบาๆ"แม่รับรู้แล้วค่ะพี่เมือง... แม่กำลังยิ้มและอวยพรให้เราอยู่นะคะ"เมืองน่านหันกลับมาสบตากับภรรยา รอยยิ้มที่สว่างไสว ปราศจากพันธนาการใดๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าคมสันของเขาเขาโน้มตัวลง จูบประทับลงบนหน้าผากเนียนของผ้าแพร และจูบซับลงบนแก้มยุ้ยของลูกสาวตัวน้อยพร้อมกันโซ่ตรวนแห่งความกลัวในอดีต... บัดนี้ได้ถูกทำลายลงอย่างถาวรและถูกแทนที่ด้วยสายใยแห่งความรัก ความรับผิดชอบ และคำว่า 'ครอบครัว' ที่มั่นคงดั่งหินผา...ภายใต้ฟ้าเมืองน่าน... ตราบนานเท่านา
"เด็กหญิง 'น่านฟ้า ภักดีวิวัฒน์'..."น้ำเสียงทุ้มต่ำของเมืองน่านดังก้องสะท้อนในความเงียบสงบ"...ยินดีต้อนรับสู่โลกใบนี้ครับลูกสาวของพ่อ พ่อกับแม่รักหนูที่สุดในโลกเลยนะครับ"สองสัปดาห์ต่อมา แสงแดดอบอุ่นยามสายของฤดูหนาวสาดส่องตัดผ่านม่านหมอกสีขาวบนยอดดอยสูงบรรยากาศที่บ้านสวนกาแฟภักดีวิวัฒน์อบอวลไปด้วยความสุขและความสดชื่น ไร่กาแฟอาราบิกาที่ปลูกเรียงรายตามแนวลาดไหล่เขากำลังผลิดอกกาแฟสีขาวบริสุทธิ์บานสะพรั่ง ส่งกลิ่นหอมหวานละมุนคล้ายดอกมะลิลอยคลุ้งในอากาศ เสียงสายน้ำจากลำธารหลังบ้านไหลกระทบโขดหินดังกึกก้องผสานกับเสียงนกร้องเจื้อยแจ้วรถเอสยูวีสีดำแล่นเข้ามาจอดเทียบสนิทที่ลานดินหน้าเรือนไม้สักทองโบราณป้าจันทร์ หญิงชราวัยหกสิบหกปีรีบเดินกะเผลกออกมายืนรอรับที่ชานระเบียง ใบหน้าเหี่ยวย่นประดับด้วยรอยยิ้มกว้างจนแก้มแทบปริ น้ำตาแห่งความยินดีเอ่อคลอเบ้าเมืองน่านดับเครื่องยนต์ เขารีบก้าวลงจากรถ เดินอ้อมมาเปิดประตูฝั่งผู้โดยสาร ช่วยประคองผ้าแพรที่สวมเสื้อคาร์ดิแกนไหมพรมตัวหนาและกางเกงขายาวอย่างใส่ใจ ก่อนที่เขาจะเอื้อมตัวเข้าไปในเบาะหลัง ประคองอุ้
"ปากมดลูกเปิดหมดสิบเซนติเมตรแล้วค่ะอาจารย์หมอ!" เสียงพยาบาลห้องคลอดรายงานอย่างกระฉับกระเฉงพญ. วิภา สูตินรีแพทย์อาวุโสผู้เป็นเจ้าของไข้ก้าวเข้ามาประจำตำแหน่งที่ปลายเตียงคลอด ทีมพยาบาลเตรียมอุปกรณ์ช่วยคลอดสแตนเลสปลอดเชื้ออย่างพร้อมเพรียง"น้องแพรคะ ฟังหมอนะคะ จังหวะที่ท้องแข็งตึงรอบหน้า สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก้มหน้าคางชิดอก แล้วออกแรงเบ่งลงก้นยาวๆ เหมือนเบ่งอุจจาระนะคะ อย่าส่งเสียงกรี๊ดนะลูก ลมจะออกปากหมด... อาจารย์หมอเมืองช่วยประคองหลังน้องแพรขึ้นมาหน่อยค่ะ""ครับอาจารย์"เมืองน่านรับคำสั่งทันที สัญชาตญาณความร่วมมือทำงานอย่างรวดเร็วชายหนุ่มสอดแขนยาวเข้าไปช้อนประคองแผ่นหลังบางของผ้าแพรให้ยกตัวขึ้นในมุมสี่สิบห้าองศา หน้าผากคมสันจรดแนบกับขมับที่เปียกชุ่มเหงื่อของภรรยา"มดลูกเริ่มแข็งตัวแล้วค่ะ... น้องแพร เบ่งเลยค่ะ!""อื้ออออออ!"ผ้าแพรสูดลมหายใจเข้าลึก กัดฟันแน่นจนเส้นเลือดที่ลำคอปูดโปน สองมือออกแรงดึงราวจับข้างเตียงและมือหนาของเมืองน่านสุดแรงเกิด ออกแรงเบ่งลงสู่ช่องเชิงกรานตามจังหวะ"ดีมากครับแพร... เบ่งยาวๆ อีกนิดครับคนเก่
ผ้าแพรขอบตาร้อนผ่าวด้วยความซาบซึ้งใจและสงสารคนตรงหน้าจนสุดหัวใจเธอค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่งพิงพนักเตียง สองมือบางเอื้อมลงไป ประคองใบหน้าคมสันของสามีให้เงยขึ้นมาสบตากับเธอในความมืดสลัวดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเมืองน่านแดงก่ำและเปียกชุ่มไปด้วยคราบน้ำตา แววตาของเขาในยามนี้ไม่ใช่ท่านอาจารย์หมอศัลย์ผู้ยิ่งใหญ่ ทว่ามันคือเด็กชายตัวน้อยที่กำลังต้องการความรักและการยืนยันผ้าแพรใช้นิ้วหัวแม่มือทั้งสองข้าง ค่อยๆ เกลี่ยปาดคราบน้ำตาออกจากแก้มตอบของเขาอย่างแผ่วเบาและทะนุถนอมที่สุดเธอโน้มใบหน้าลงไป จูบซับลงบนเปลือกตาทั้งสองข้าง สันจมูกโด่ง และริมฝีปากหยักของเขาอย่างอ่อนหวานก่อนที่เธอจะสบตากับเขาตรงๆ ด้วยแววตาที่มั่นคงดั่งขุนเขา"ฟังแพรนะคะ พี่เมือง..."น้ำเสียงหวานใสของเธอนุ่มนวล ทว่าหนักแน่นและก้องกังวานเข้าไปในขั้วหัวใจของเขา"...พี่เมืองไม่ใช่พ่อของพี่ และพี่เมืองไม่มีวันเป็นผู้ชายแบบนั้นแน่นอนค่ะ""แพร...""ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา พี่เมืองพิสูจน์ให้แพรเห็นทุกวัน ว่าพี่เมืองเป็นผู้ชายที่อบอุ่น ซื่อสัตย์ และกล้าหาญขนาดไหน พี่เมืองย







