บทที่ 3

เสียงพลิกหน้ากระดาษหยุดชะงัก เมืองน่านนิ่งไป มือที่ถือหนังสือลดระดับลงเล็กน้อย เขาหันหน้ามามองเธอ หัวคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนเป็นรอยย่นตรงกลางหน้าผาก แววตาที่เคยสงบเริ่มมีความหงุดหงิดพาดผ่านบางๆ

เขาเกลียดคำถามประเภทนี้ คำถามที่ต้อนให้เขาต้องพูดถึงความรู้สึก คำถามที่พยายามบีบคั้นหาคำตอบที่เขาไม่อยากให้

"ไปเอาคำถามไร้สาระแบบนี้มาจากไหน" เขาถามกลับ น้ำเสียงติดจะรำคาญ "อินกับงานแต่งงานของเพื่อนมากไปหรือเปล่าแพร"

"ตอบแพรหน่อยสิ" เธอหันหน้าไปสบตาเขาตรงๆ ไม่หลบเลี่ยงเหมือนทุกครั้งที่เขาเริ่มทำเสียงดุ "ถ้าพรุ่งนี้แพรไม่อยู่ตรงนี้แล้ว คุณจะรู้สึกยังไง"

เมืองน่านถอนหายใจหนักๆ วางหนังสือลงบนโต๊ะข้างเตียงดังตึบ เขาพลิกตัวตะแคงหันหลังให้เธอ ดึงผ้าห่มขึ้นคลุมไหล่ เป็นปฏิกิริยาต่อต้านแบบเด็กๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกของผู้ใหญ่ที่แสนเยือกเย็น

"อย่าเพิ่งถามอะไรตอนนี้เลย ผมเหนื่อย พรุ่งนี้มีเวรเช้า" เขาตัดบทด้วยข้ออ้างเดิมๆ ที่มักจะใช้ได้ผลเสมอเวลาที่เธอพยายามล้ำเส้น

ข้ออ้างที่บอกว่า เขาคือหมอ เขาเหนื่อย และเธอไม่ควรเรียกร้องอะไรให้วุ่นวาย

แพรวากลืนก้อนแข็งๆ ลงคอ ความหวังริบหรี่สุดท้ายที่จุดขึ้นมาถูกเป่าดับลงอย่างเลือดเย็น ไม่มีแม้แต่ความพยายามจะรั้ง หรือความห่วงใยว่าทำไมเธอถึงถามแบบนี้ เขาเลือกที่จะหันหลังและปกป้องพื้นที่ปลอดภัยของตัวเองโดยไม่สนใจว่าเธอจะรู้สึกอย่างไร

เธอมองแผ่นหลังกว้างนั้น แผ่นหลังที่เธอเคยกอดมันมานับครั้งไม่ถ้วน

"เราเลิกกันเถอะ"

ประโยคนั้นหลุดออกจากริมฝีปากของเธอด้วยระดับเสียงปกติ ไม่มีการสั่นเครือ ไม่มีการตะโกนใส่หน้า มันราบเรียบเหมือนการบอกว่าพรุ่งนี้ฝนจะตก

เมืองน่านชะงัก ร่างกายสูงใหญ่ที่นอนหันหลังอยู่แข็งทื่อไปชั่ววินาที ก่อนที่เขาจะพลิกตัวกลับมามองเธออย่างรวดเร็ว คิ้วที่ขมวดอยู่แล้วยิ่งขมวดแน่นขึ้นไปอีก แววตาของเขามีความสับสนปนหงุดหงิด

กลไกการป้องกันตัวของเขาง้างออกทำงานทันทีโดยอัตโนมัติ สมองของเขาสั่งการให้ใช้ตรรกะที่คุ้นเคยที่สุดเพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเองต้องเป็นฝ่ายถูกทิ้งหรือเจ็บปวด

"เราไม่ได้คบกัน" เขาสวนกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด "คุณจะเอาอะไรมาเลิก"

มันเป็นประโยคที่เขาใช้เตือนเธอเสมอมาตลอดสามปี ประโยคที่เคยทำร้ายเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนชินชา แต่วันนี้... ตอนนี้... มันกลับเป็นกุญแจที่ไขแม่กุญแจที่ล็อกเท้าเธอไว้ออกจนหมดสิ้น

แพรวานิ่งอึ้งไปเสี้ยววินาที ก่อนที่ริมฝีปากกระจับจะค่อยๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม

ไม่ใช่รอยยิ้มฝืนทน ไม่ใช่รอยยิ้มประชดประชัน แต่มันคือรอยยิ้มของคนที่เพิ่งตื่นจากฝันร้าย รอยยิ้มที่สว่างไสวและเย็นชาที่สุดเท่าที่เมืองน่านเคยเห็น

ไม่มีน้ำตาหล่นลงมาสักหยดเดียว

"จริงด้วยค่ะ" เธอพยักหน้าช้าๆ แววตาที่เคยมองเขาด้วยความรักและความหวัง ตอนนี้เหลือเพียงความว่างเปล่าแบบเดียวกับที่เขาเคยมอบให้เธอเมื่อเช้า "ฉันลืมไปเลยว่าเราเป็นแค่คนรู้จักที่นอนด้วยกัน"

สรรพนามที่เปลี่ยนไปกะทันหันทำให้เมืองน่านชะงัก ลมหายใจของเขาสะดุดไปจังหวะหนึ่ง "แพร..."

"งั้นง่ายเลยค่ะ"

ผ้าแพรตวัดผ้าห่มออกจากตัว ลุกขึ้นยืนข้างเตียงโดยไม่สนใจสายตาของเขาที่มองตาม เธอเดินตรงไปที่ตู้เสื้อผ้า เปิดฝั่งที่เป็นพื้นที่ของเธอ เอื้อมมือหยิบกระเป๋าเดินทางใบเล็กที่วางอยู่บนหลังตู้ลงมา รูดซิปเปิดออก แล้วเริ่มกวาดเสื้อผ้าของตัวเองลงไปทีละชิ้น

เมืองน่านยันตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียง มองการกระทำนั้นด้วยความงุนงงปนไม่พอใจ "คุณกำลังทำอะไร ดึกป่านนี้แล้วจะไปไหน ขับรถกลับมันอันตรายนะ"

"กลับบ้านค่ะ" เธอตอบสั้นๆ ไม่หันมามอง มือยังคงวุ่นวายกับการพับชุดนอนและเสื้อกางเกงไม่กี่ตัวใส่กระเป๋า

"อย่ามาทำตัวงี่เง่าเรียกร้องความสนใจตอนนี้นะ แพรวา" น้ำเสียงของเขาเริ่มกดต่ำลง เป็นสัญญาณเตือนว่าเขากำลังโกรธที่ควบคุมสถานการณ์ไม่ได้ "ผมบอกแล้วไงว่าผมเหนื่อย ถ้าจะทะเลาะกัน ค่อยคุยพรุ่งนี้"

ผ้าแพรรูดซิปกระเป๋าปิด เธอหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา หิ้วกระเป๋าไว้ในมือ รูปร่างที่เล็กกว่าเขามากไม่ได้ทำให้เธอดูอ่อนแอเลยในนาทีนี้

"ฉันไม่ได้งี่เง่า และไม่ได้เรียกร้องความสนใจค่ะ หมอเมืองน่าน" เธอเรียกชื่อเต็มยศของเขาด้วยน้ำเสียงห่างเหินที่สุด "ฉันแค่เห็นด้วยกับคุณ ว่าเราไม่ได้คบกัน ดังนั้น ฉันก็ไม่มีสิทธิ์อะไรในบ้านหลังนี้ และไม่มีความจำเป็นต้องอยู่ที่นี่อีกต่อไป"

เธอเดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง หยิบขวดน้ำหอม ลิปสติก และครีมบำรุงผิวของตัวเองกวาดใส่กระเป๋าสะพาย พื้นที่ที่เคยมีของใช้ผู้หญิงวางปะปนอยู่ ตอนนี้กลับมาโล่งเตียนเหมือนเมื่อสามปีก่อน

เมืองน่านมองตามทุกการเคลื่อนไหว กรามของเขาบดเข้าหากันแน่น เขาอยากจะลุกขึ้นไปคว้าข้อมือเธอไว้ อยากจะดุให้เธอนั่งลงและเลิกทำตัวเป็นเด็กๆ แต่ทิฐิและกำแพงที่เขาสร้างไว้มันสั่งให้เขานั่งนิ่งอยู่บนเตียง ปล่อยให้เธออาละวาดไป เดี๋ยวพรุ่งนี้เธอก็คงใจเย็นลงและกลับมาเป็นผ้าแพรคนเดิมที่โอนอ่อนผ่อนตามเขา

เขาเชื่อแบบนั้นมาตลอด

ผ้าแพรเดินกลับมาหยุดอยู่ที่ปลายเตียง เธอมองหน้าเขาเป็นครั้งสุดท้าย สายตาของเธอไม่ได้ตัดพ้อ ไม่ได้เจ็บปวด มันราบเรียบจนน่ากลัว