บทที่ 5

เขากระชากบานประตูลิ้นชักออกดูทีละชั้น โล่งเตียน ไม่มีแม้แต่ยางรัดผมเส้นสีดำที่เธอมักจะทำหล่นไว้ตามมุมต่างๆ ของบ้าน

กรามเข้มขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน เมืองน่านหมุนตัวเดินเร็วๆ เข้าไปในห้องน้ำ กวาดสายตามองไปที่ชั้นวางของเหนืออ่างล้างหน้า ขวดแก้วสีชมพูอ่อน ครีมบำรุงผิว ยาสระผมขวดเล็ก และแปรงสีฟันด้ามสีชมพูที่เคยวางคู่กับด้ามสีน้ำเงินของเขา หายไปทั้งหมด

พื้นที่ตรงนั้นสะอาดสะอ้าน ราวกับไม่เคยมีผู้หญิงชื่อแพรวาเข้ามาใช้ชีวิตร่วมกับเขาในบ้านหลังนี้มาตลอดสามปี

"เก็บกวาดเก่งดีนี่"

น้ำเสียงทุ้มต่ำลอดผ่านไรฟันออกมา เขามองตัวเองในกระจกเงา ดวงตาคู่คมมีความหงุดหงิดพาดผ่านอย่างปิดไม่มิด

การที่เธอหอบเสื้อผ้าใส่กระเป๋าออกไปเมื่อคืน เขาคิดว่าเธอคงหยิบไปแค่ไม่กี่ชุดเพื่อประชด แต่การลบร่องรอยทุกอย่างออกไปจนหมดจดขนาดนี้ มันแสดงถึงความตั้งใจที่จะขีดเส้นแบ่งอย่างเด็ดขาด

แต่คนอย่างเมืองน่านไม่เคยยอมรับความพ่ายแพ้ โดยเฉพาะกับความสัมพันธ์ที่เขามองว่าตัวเองเป็นคนคุมกฎมาตลอด

เขาสะบัดหน้า เดินกลับไปสวมเสื้อเชิ้ตตัวเดิม คว้ากุญแจรถและกระเป๋าทำงาน เดินออกจากบ้านไปโดยไม่หันกลับไปมองความว่างเปล่าในตู้เสื้อผ้าอีก

โรงพยาบาลอำเภอในตอนเช้ายังคงวุ่นวายตามปกติ เสียงประกาศเรียกคิวคนไข้ดังสลับกับเสียงพยาบาลซักประวัติ เมืองน่านสวมเสื้อกาวน์ตัวเก่ง นั่งอยู่หลังโต๊ะตรวจในห้องทำงานของตัวเอง แฟ้มประวัติคนไข้กองอยู่ตรงหน้า

"แผลเย็บติดดีแล้วนะครับ ล้างแผลต่ออีกสักสองวันก็ตัดไหมได้ ระวังอย่าให้โดนน้ำ"

เมืองน่านอธิบายอาการให้คนไข้ชายวัยกลางคนฟังด้วยน้ำเสียงสุภาพและใจเย็นตามมาตรฐานของศัลยแพทย์ผู้เป็นที่รักของชาวบ้าน สีหน้าของเขาราบเรียบ แววตาสงบนิ่ง ไม่มีการแสดงออกถึงความว้าวุ่นใดๆ ที่กำลังตีรวนอยู่ข้างใน

"ขอบคุณหมอเมืองมากครับ มือเบาจริงๆ ไม่เจ็บเลย" คนไข้ยกมือไหว้ก่อนจะรับใบนัดและเดินออกจากห้องไป

ทันทีที่ประตูห้องตรวจปิดลง ความสงบเยือกเย็นบนใบหน้าของหมอหนุ่มก็พังทลายลงเล็กน้อย เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ยกมือขึ้นนวดคลึงขมับตัวเองเบาๆ

สายตาของเขาตวัดไปมองนาฬิกาแขวนผนัง

สิบเอ็ดนาฬิกาสี่สิบห้านาที

เขาละสายตาจากนาฬิกา เลื่อนไปมองโทรศัพท์มือถือที่วางคว่ำหน้าอยู่บนโต๊ะ

เมืองน่านหยิบมันขึ้นมา ปลดล็อกหน้าจอ แตะเข้าไปที่แอปพลิเคชันสนทนาสีเขียว เลื่อนหาชื่อ 'แพรวา' ที่ถูกปักหมุดไว้บนสุด

บทสนทนาสุดท้ายสิ้นสุดลงตั้งแต่เมื่อวานตอนบ่าย เป็นข้อความที่เขาส่งไปบอกว่ามีเคสผ่าตัดด่วน อาจจะกลับค่ำ และเธอตอบกลับมาด้วยสติกเกอร์รูปแมวพยักหน้า

ปกติแล้ว เวลาประมาณนี้ แพรวาจะส่งข้อความมาถามว่า 'กินข้าวหรือยัง' หรือ 'เที่ยงนี้พักกี่โมง' มันเป็นกิจวัตรที่สม่ำเสมอเสียจนเขาไม่เคยต้องรอ เพราะเธอจะส่งมาตรงเวลาเสมอ

แต่วันนี้ หน้าจอว่างเปล่า

ไม่มีจุดวงกลมสีแดงแจ้งเตือน ไม่มีข้อความใหม่ ไม่มีแม้แต่การเคลื่อนไหวใดๆ

ชายหนุ่มวางโทรศัพท์ลงที่เดิม จัดวางให้ขอบโทรศัพท์ขนานกับขอบแฟ้มประวัติคนไข้อย่างเป็นระเบียบ เป็นพฤติกรรมที่เขามักจะทำเวลาที่ต้องการควบคุมสถานการณ์รอบตัวให้เป็นไปตามตรรกะ

มันก็แค่ข้อความเดียว เขาไม่เห็นความจำเป็นที่จะต้องใส่ใจ เธออยากเงียบก็ปล่อยให้เงียบไป ดูสิว่าจะทนได้สักกี่วัน

"หมอเมืองคะ" เสียงพยาบาลหน้าห้องเปิดประตูเข้ามา "เคสต่อไปเป็นคุณยายสมศรีค่ะ ปวดท้องขวาด้านล่าง สงสัยไส้ติ่งอักเสบ"

"เชิญเข้ามาเลยครับ" เมืองน่านตอบรับทันที ดึงตัวเองกลับเข้าสู่โหมดการทำงาน โยนเรื่องไร้สาระของแพรวาทิ้งไปไว้หลังสมอง

เขาทำหน้าที่หมอได้อย่างไร้ที่ติ ตรวจวินิจฉัย สั่งการรักษา และส่งคนไข้ไปเตรียมตัวผ่าตัด ทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่นตามเข็มทิศของเหตุและผล

แต่เมื่อถึงเวลาพักเที่ยง และเขาก้าวเข้าไปในโรงอาหารของโรงพยาบาล สายตาก็ดันไปปะทะกับป้ายเมนู 'ต้มส้มปลา' ของร้านข้าวแกงเจ้าประจำ

ความรู้สึกหงุดหงิดที่เพิ่งกดทับไว้ได้ตีตื้นขึ้นมาอีกครั้ง

แพรวาชอบกินต้มส้มปลาร้านนี้ เธอเคยมารอเขาลงเวรและสั่งเมนูนี้มากินด้วยกันบ่อยๆ

เมืองน่านเดินเลี่ยงร้านข้าวแกงนั้นไปซื้อแซนด์วิชและน้ำเปล่าจากร้านสะดวกซื้อด้านล่างแทน เขาไม่มีอารมณ์จะนั่งกินข้าวในโรงอาหาร จึงเลือกที่จะเดินกลับไปกินเงียบๆ ในห้องพักแพทย์

เมื่อผลักประตูห้องพักแพทย์เข้าไป เขาก็พบกับหมอเต้ เพื่อนสนิทรุ่นเดียวกันกำลังนั่งเอนหลังกินข้าวกล่องและไถโทรศัพท์มือถืออยู่บนโซฟา

"อ้าว มึง ทำไมวันนี้กินแซนด์วิชวะ ปกติเห็นน้องแพรทำข้าวกล่องมาส่ง หรือไม่ก็ไปกินข้าวซอยป้าบัวนี่" หมอเต้ทักขึ้นทันทีที่เห็นของในมือเพื่อน

คำถามนั้นแทงถูกจุดที่กำลังอักเสบ เมืองน่านขมวดคิ้ว เดินไปทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม "ขี้เกียจเดินออกไปข้างนอก แดดร้อน"

"แล้วน้องแพรล่ะ ไม่มาเหรอวันนี้"

"เขาไม่ว่าง ต้องเตรียมงานทำร้านใหม่" เมืองน่านตอบปัดๆ น้ำเสียงติดจะรำคาญ "มึงจะถามอะไรนักหนาไอ้เต้ กินข้าวไปสิ"

หมอเต้ละสายตาจากโทรศัพท์ หรี่ตามองเพื่อนสนิทอย่างจับผิด "มึงหน้าตึงแต่เช้าแล้วนะไอ้เมือง ทะเลาะอะไรกับน้องแพรมาหรือเปล่า เมื่อคืนกูก็เห็นเขากลับจากงานแต่งงานเพื่อนก่อนมึงดึกๆ ดื่นๆ"

"กูไม่ได้เป็นอะไร"