LOGINก็แค่งอน
ความคิดสั้นๆ ปรากฏขึ้นในหัวอย่างเป็นตรรกะ ผู้หญิงทุกคนเวลาไม่ได้ดั่งใจก็มักจะใช้วิธีประชดประชันแบบนี้ เก็บข้าวของหนี ทำเป็นตัดขาด สร้างสถานการณ์ให้ดูรุนแรงเพื่อให้เขาเป็นฝ่ายวิ่งตามไปง้อ แต่ตลอดสามปีที่ผ่านมา ผ้าแพรไม่ใช่คนไร้เหตุผล เธอเป็นผู้ใหญ่พอที่จะรู้ว่าการงานของเขาสำคัญแค่ไหน เดี๋ยวพอเธอใจเย็นลง ได้อยู่คนเดียวสักวันสองวัน เธอก็จะกลับมาคุยกันได้ตามปกติเหมือนเดิม
การมีพื้นที่ส่วนตัวกลับคืนมาเป็นเรื่องดีเสียอีก เขาจะได้ไม่ต้องมาคอยพะวงเรื่องความรู้สึกของใคร ไม่ต้องมานั่งตอบคำถามเรื่องอนาคตที่ไม่มีวันให้คำตอบได้
เขาสะบัดความคิดไร้สาระทิ้งไป เดินลงบันไดไม้ไปยังห้องครัวชั้นล่าง
เคาน์เตอร์ครัวสะอาดเอี่ยม กาต้มน้ำสแตนเลสและชุดดริปกาแฟเซรามิกสีดำด้านวางอยู่ในตำแหน่งเดิมอย่างที่มันควรจะเป็น เมืองน่านตักเมล็ดกาแฟอาราบิกาคั่วเข้มจากสวนบนดอยของครอบครัวใส่เครื่องบดมือหมุน เสียงฟันเฟืองบดขยี้เมล็ดกาแฟดังกรอบแกรบสะท้อนในความเงียบ เขาชอบกลิ่นกาแฟคั่วบดตอนเช้า มันทำให้สมองปลอดโปร่งและมีสมาธิ
เขารินน้ำร้อนอุณหภูมิเก้าสิบองศาลงบนผงกาแฟเป็นวงกลมสม่ำเสมอ ควันสีขาวพวยพุ่งขึ้นมาพร้อมกับกลิ่นหอมกรุ่นที่ลอยฟุ้ง
สายตาของเขาเหลือบไปมองขวดแก้วใบเล็กข้างชุดดริป... มันคือนมข้นหวานและผงอบเชยที่ผ้าแพรซื้อมาทิ้งไว้สำหรับชงลาเต้ในแบบที่เธอชอบ เมืองน่านมองขวดแก้วนั้นนิ่งๆ ก่อนจะหันกลับมารินกาแฟดำเข้มข้นใส่แก้วมัคสีขาวเพียงใบเดียว
เขาเทกาแฟดำลงคอโดยไม่ใส่น้ำตาล รสชาติขมฝาดแล่นริ้วไปทั่วโคนลิ้น แต่เช้านี้ กาแฟแก้วเดิมที่ดื่มมาเป็นปีๆ กลับมีรสชาติขมปร่าจนแสบคอ เขาขมวดคิ้ว วางแก้วลงบนซิงก์ล้างจาน ดื่มไปได้เพียงครึ่งเดียวเท่านั้น
เมืองน่านเดินกลับขึ้นไปชั้นสองเพื่ออาบน้ำเตรียมตัวไปทำงาน
เขาเปิดตู้เสื้อผ้าไม้สักบานใหญ่ เลื่อนมือไปหยิบเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนที่รีดไว้เรียบร้อยขึ้นมาสวม ทว่าเมื่อมองหาเสื้อคาร์ดิแกนไหมพรมสีเทาเข้มตัวโปรดที่เขามักจะสวมทับเวลาไปตรวจคนไข้ในห้องแอร์เย็นๆ เขากลับหาไม่เจอ
"วางไว้ไหนอีกล่ะ..." เขาพึมพำกับตัวเองด้วยความเคยชิน ปกติแล้วผ้าแพรจะเป็นคนเก็บเสื้อผ้าของเขาไปซัก รีด และนำมาแขวนไว้ที่เดิมเสมอ บางครั้งเธอก็จะหยิบเสื้อคาร์ดิแกนตัวนี้กลับไปซักที่บ้านของเธอเพราะเธอใช้น้ำยาปรับผ้านุ่มสูตรพิเศษที่ไม่มีกลิ่นฉุนรบกวนคนไข้
มือหนาเอื้อมไปเปิดตู้เสื้อผ้าฝั่งซ้าย... ฝั่งที่เคยเป็นพื้นที่ของเธอ
ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำให้ฝ่ามือที่จับบานประตูตู้ชะงักค้าง
ความว่างเปล่า
ไม่มีเสื้อผ้าฝ้ายตัดเย็บประณีต ไม่มีกางเกงลินินสีเอิร์ธโทน ไม่มีแม้แต่ถุงเท้าหรือชุดชั้นในลูกไม้ที่เคยพับเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบในลิ้นชัก ไม้แขวนเสื้อพลาสติกสีขาวว่างเปล่าเรียงรายอยู่บนราวเหล็ก ส่งเสียงกระทบกันเบาๆ ตามแรงลมจากช่องหน้าต่าง
เมืองน่านขบกรามแน่นจนได้ยินเสียงฟันบดกัน เขาปิดประตูตู้กระแทกกลับเข้าไปเสียงดัง แล้วก้าวเร็วๆ เข้าไปในห้องน้ำ
บนชั้นวางของข้างกระจก แก้วน้ำเซรามิกสีขาวที่เคยวางแปรงสีฟันสองด้าม... ตอนนี้เหลือเพียงแปรงสีฟันด้ามเดี่ยวของเขา หลอดยาสีฟันสูตรสมุนไพรของเธอ คลีนซิ่งล้างหน้ากลิ่นส้ม ขวดยาสระผมออร์แกนิก ทุกอย่างที่เคยเป็นร่องรอยการมีอยู่ของแพรวา ถูกกวาดออกไปจนเกลี้ยง ไม่มีหยดน้ำ ไม่มีคราบสบู่ ราวกับว่าห้องน้ำแห่งนี้ไม่เคยมีผู้หญิงคนนั้นก้าวเข้ามาเลยตลอดสามปีที่ผ่านมา
อัตราการเต้นของหัวใจของเขาเริ่มเร็วขึ้นโดยไม่ทราบสาเหตุ มันไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นความหงุดหงิดที่ระเบิดขึ้นในอก ความรู้สึกเหมือนถูกลิดรอนอำนาจ ถูกท้าทายจากคนที่เคยยอมเขามาโดยตลอด
"เก็บไปหมดขนาดนี้เลยเหรอ..."
เขาแค่นยิ้มเย็นชาให้เงาของตัวเองในกระจก คว้าเสื้อกาวน์สีขาวที่พาดอยู่บนเก้าอี้ขึ้นมาพาดแขน แล้วเดินออกจากบ้านโดยไม่หันกลับไปมองอีก
แปดโมงตรง โรงพยาบาลอำเภอเริ่มคลาคล่ำไปด้วยผู้ป่วยนอกและญาติที่มารอรับการตรวจตั้งแต่เช้าตรู่ เสียงประกาศเรียกคิว เสียงล้อรถเข็น และกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อผสมกลิ่นแอลกอฮอล์เป็นบรรยากาศที่เมืองน่านคุ้นเคยมานานเกือบสิบปี
เขาเดินนำทีมนักศึกษาแพทย์และพยาบาลออกตรวจคนไข้ตามวอร์ดศัลยกรรม ใบหน้าคมคายยังคงความสงบ เยือกเย็น และเปี่ยมไปด้วยความเป็นมืออาชีพ คำอธิบายเกี่ยวกับแผนการรักษาและผลข้างเคียงของยาถูกถ่ายทอดออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม ชัดเจน และตรงประเด็น ไม่มีข้อผิดพลาดแม้แต่จุดเดียว
"คนไข้เตียงสี่ อาการปวดแผลดีขึ้นแล้วนะครับ ผลเลือดปกติ พรุ่งนี้ถ้าไม่มีไข้ก็เตรียมตัวกลับบ้านได้" เขาบอกกับคุณยายวัยเจ็ดสิบที่นอนอยู่บนเตียง พร้อมรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้ชาวบ้านในอำเภอนี้ต่างพากันชื่นชมว่าหมอเมืองน่านเป็นหมอที่อบอุ่นและใจดีที่สุด
"ขอบคุณเจ้าคุณหมอ ขอให้หมอเจริญๆ เน้อเจ้า" หญิงชรายกมือไหว้ด้วยความซาบซึ้ง
เมืองน่านพยักหน้ารับอย่างสุภาพ ก่อนจะเดินก้าวออกจากวอร์ดตรงไปยังห้องพักแพทย์
ทันทีที่ประตูปิดลง รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็จางหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความตึงเครียดที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ เขาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานหนังสีดำ ถอดเสื้อกาวน์พาดไว้กับพนักพิง แล้วล้วงโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋ากางเกง
มีเพียงความรักอันบริสุทธิ์ที่ผ่านการหล่อหลอมด้วยกาลเวลาจนกลายเป็นเนื้อเดียวกันเมืองน่านค่อยๆ โน้มใบหน้าคมสันลงมา ปลายจมูกโด่งคลอเคลียกับปลายจมูกรั้นของเธอ ริมฝีปากหยักจรดแตะลงบนกลีบปากกระจับของผ้าแพรอย่างแผ่วเบาสัมผัสแรกช่างนุ่มนวลและอ่อนหวาน ก่อนจะค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความดูดดื่มและลึกซึ้ง ปลายลิ้นร้อนชื้นสอดแทรกผ่านรอยแยกเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำที่เขาคุ้นเคยมานานนับทศวรรษอย่างใจเย็น ผ้าแพรเผยอริมฝีปากรับการรุกล้ำนั้นด้วยความเต็มใจ เรียวลิ้นเล็กเกี่ยวกระหวัดตอบสนองเขาอย่างลึกซึ้ง สองแขนเรียวยกขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งเมืองน่านผละริมฝีปากออกช้าๆ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวหน้าของกันและกันเขาช้อนร่างสมส่วนของภรรยาขึ้นมาอุ้มไว้ในวงแขนแข็งแรงอย่างง่ายดาย ก้าวพาเธอเดินเข้าสู่ห้องนอนชั้นสองของเรือนไม้สักโบราณแกร๊ก...ประตูห้องนอนถูกปิดลงอย่างเงียบเชียบภายในห้องนอนที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของฟืนไม้สนจากเตาผิงอิฐมอญ และกลิ่นการบูรจางๆเมืองน่านวางร่างของผ้าแพรลงบนเตียงไม้สักหลังใหญ่อย่างทะนุถนอม ชายหนุ่มแทรกตัวตามขึ้นมาทาบทับ
แสงแดดยามเย็นทอดเงาร่างสูงใหญ่ของเขาให้ทาบทับลงมาบนร่างของเธอเมืองน่านก้าวขึ้นบันไดไม้มาหยุดยืนซ้อนชิดอยู่ทางด้านหลัง แขนยาวข้างหนึ่งวาดเข้าโอบรัดเอวคอดกิ่วของภรรยาไว้หลวมๆ ดึงแผ่นหลังของเธอให้เอนพิงกับแผงอกกว้างที่อุ่นจัด ปลายคางเกยลงบนกระหม่อมนุ่มอย่างคุ้นเคย"เหนื่อยไหมครับ ยืนดูลูกตั้งนานแล้ว" น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขานุ่มนวลและอ่อนหวานชิดริมใบหู"ไม่เหนื่อยเลยสักนิดค่ะ เห็นพี่เมืองเล่นกับลูกแล้วแพรมีความสุขจนลืมเหนื่อยไปหมดเลยค่ะ" เธอตอบรับด้วยรอยยิ้มหวาน เอียงศีรษะซบกับไหล่กว้างของเขา "พี่เมืองนั่นแหละค่ะ วิ่งจนเหงื่อท่วมตัวเลย เล่นสมบทบาทจนลูกเชื่อสนิทใจเลยนะคะ""กับลูกสาว... ยอมแพ้ได้ทั้งชีวิตแหละครับ" เขาตอบหน้าตาย แววตาพราวระยับ "แต่กับคุณแม่เนี่ยสิ... ไม่เคยคิดจะยอมแพ้เลยนะครับ"คำหยอกเย้าที่แฝงความนัยลึกซึ้ง ทำให้พวงแก้มใสของผ้าแพรขึ้นสีชมพูระเรื่อขึ้นมาทันที เธอยกศอกกระทุ้งสีข้างเขาเบาๆ แก้เขิน "อายุจะสี่สิบแล้วนะคะคุณหมอ เลิกพูดจาเจ้าชู้ได้แล้วค่ะ"เมืองน่านคลี่ยิ้มกว้าง เขาไม่สะทกสะท้าน ทว่ากลับกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นอีกนิด ก้มลงหอ
"นับจากวินาทีนี้ไป... ผมจะกางปีกปกป้องผ้าแพร และปกป้องลูกสาวคนนี้ ด้วยชีวิตและทุกลมหายใจที่ผมมีครับแม่"สิ้นคำประกาศิตของลูกผู้ชาย ลมหนาววูบใหญ่ก็พัดกรูผ่านช่องหน้าต่างไม้เข้ามาทว่าสายลมในค่ำคืนนี้... กลับไม่ได้นำพาเอาความเหน็บหนาวอันยะเยือกมาเหมือนวันวานกลิ่นหอมหวานละมุนของดอกกาแฟป่าสีขาวที่บานสะพรั่งทั่วหุบเขา พัดโชยเข้ามาอบอวลไปทั่วห้องนอนโบราณ ราวกับเป็นสัมผัสแห่งการให้อภัย การอวยพร และการปลดปล่อยจากมารดาบนสรวงสวรรค์ผ้าแพรคลี่ยิ้มหวานทั้งน้ำตา เธอยกมือขึ้นแตะแก้มสากของสามีเบาๆ"แม่รับรู้แล้วค่ะพี่เมือง... แม่กำลังยิ้มและอวยพรให้เราอยู่นะคะ"เมืองน่านหันกลับมาสบตากับภรรยา รอยยิ้มที่สว่างไสว ปราศจากพันธนาการใดๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าคมสันของเขาเขาโน้มตัวลง จูบประทับลงบนหน้าผากเนียนของผ้าแพร และจูบซับลงบนแก้มยุ้ยของลูกสาวตัวน้อยพร้อมกันโซ่ตรวนแห่งความกลัวในอดีต... บัดนี้ได้ถูกทำลายลงอย่างถาวรและถูกแทนที่ด้วยสายใยแห่งความรัก ความรับผิดชอบ และคำว่า 'ครอบครัว' ที่มั่นคงดั่งหินผา...ภายใต้ฟ้าเมืองน่าน... ตราบนานเท่านา
"เด็กหญิง 'น่านฟ้า ภักดีวิวัฒน์'..."น้ำเสียงทุ้มต่ำของเมืองน่านดังก้องสะท้อนในความเงียบสงบ"...ยินดีต้อนรับสู่โลกใบนี้ครับลูกสาวของพ่อ พ่อกับแม่รักหนูที่สุดในโลกเลยนะครับ"สองสัปดาห์ต่อมา แสงแดดอบอุ่นยามสายของฤดูหนาวสาดส่องตัดผ่านม่านหมอกสีขาวบนยอดดอยสูงบรรยากาศที่บ้านสวนกาแฟภักดีวิวัฒน์อบอวลไปด้วยความสุขและความสดชื่น ไร่กาแฟอาราบิกาที่ปลูกเรียงรายตามแนวลาดไหล่เขากำลังผลิดอกกาแฟสีขาวบริสุทธิ์บานสะพรั่ง ส่งกลิ่นหอมหวานละมุนคล้ายดอกมะลิลอยคลุ้งในอากาศ เสียงสายน้ำจากลำธารหลังบ้านไหลกระทบโขดหินดังกึกก้องผสานกับเสียงนกร้องเจื้อยแจ้วรถเอสยูวีสีดำแล่นเข้ามาจอดเทียบสนิทที่ลานดินหน้าเรือนไม้สักทองโบราณป้าจันทร์ หญิงชราวัยหกสิบหกปีรีบเดินกะเผลกออกมายืนรอรับที่ชานระเบียง ใบหน้าเหี่ยวย่นประดับด้วยรอยยิ้มกว้างจนแก้มแทบปริ น้ำตาแห่งความยินดีเอ่อคลอเบ้าเมืองน่านดับเครื่องยนต์ เขารีบก้าวลงจากรถ เดินอ้อมมาเปิดประตูฝั่งผู้โดยสาร ช่วยประคองผ้าแพรที่สวมเสื้อคาร์ดิแกนไหมพรมตัวหนาและกางเกงขายาวอย่างใส่ใจ ก่อนที่เขาจะเอื้อมตัวเข้าไปในเบาะหลัง ประคองอุ้
"ปากมดลูกเปิดหมดสิบเซนติเมตรแล้วค่ะอาจารย์หมอ!" เสียงพยาบาลห้องคลอดรายงานอย่างกระฉับกระเฉงพญ. วิภา สูตินรีแพทย์อาวุโสผู้เป็นเจ้าของไข้ก้าวเข้ามาประจำตำแหน่งที่ปลายเตียงคลอด ทีมพยาบาลเตรียมอุปกรณ์ช่วยคลอดสแตนเลสปลอดเชื้ออย่างพร้อมเพรียง"น้องแพรคะ ฟังหมอนะคะ จังหวะที่ท้องแข็งตึงรอบหน้า สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก้มหน้าคางชิดอก แล้วออกแรงเบ่งลงก้นยาวๆ เหมือนเบ่งอุจจาระนะคะ อย่าส่งเสียงกรี๊ดนะลูก ลมจะออกปากหมด... อาจารย์หมอเมืองช่วยประคองหลังน้องแพรขึ้นมาหน่อยค่ะ""ครับอาจารย์"เมืองน่านรับคำสั่งทันที สัญชาตญาณความร่วมมือทำงานอย่างรวดเร็วชายหนุ่มสอดแขนยาวเข้าไปช้อนประคองแผ่นหลังบางของผ้าแพรให้ยกตัวขึ้นในมุมสี่สิบห้าองศา หน้าผากคมสันจรดแนบกับขมับที่เปียกชุ่มเหงื่อของภรรยา"มดลูกเริ่มแข็งตัวแล้วค่ะ... น้องแพร เบ่งเลยค่ะ!""อื้ออออออ!"ผ้าแพรสูดลมหายใจเข้าลึก กัดฟันแน่นจนเส้นเลือดที่ลำคอปูดโปน สองมือออกแรงดึงราวจับข้างเตียงและมือหนาของเมืองน่านสุดแรงเกิด ออกแรงเบ่งลงสู่ช่องเชิงกรานตามจังหวะ"ดีมากครับแพร... เบ่งยาวๆ อีกนิดครับคนเก่
ผ้าแพรขอบตาร้อนผ่าวด้วยความซาบซึ้งใจและสงสารคนตรงหน้าจนสุดหัวใจเธอค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่งพิงพนักเตียง สองมือบางเอื้อมลงไป ประคองใบหน้าคมสันของสามีให้เงยขึ้นมาสบตากับเธอในความมืดสลัวดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเมืองน่านแดงก่ำและเปียกชุ่มไปด้วยคราบน้ำตา แววตาของเขาในยามนี้ไม่ใช่ท่านอาจารย์หมอศัลย์ผู้ยิ่งใหญ่ ทว่ามันคือเด็กชายตัวน้อยที่กำลังต้องการความรักและการยืนยันผ้าแพรใช้นิ้วหัวแม่มือทั้งสองข้าง ค่อยๆ เกลี่ยปาดคราบน้ำตาออกจากแก้มตอบของเขาอย่างแผ่วเบาและทะนุถนอมที่สุดเธอโน้มใบหน้าลงไป จูบซับลงบนเปลือกตาทั้งสองข้าง สันจมูกโด่ง และริมฝีปากหยักของเขาอย่างอ่อนหวานก่อนที่เธอจะสบตากับเขาตรงๆ ด้วยแววตาที่มั่นคงดั่งขุนเขา"ฟังแพรนะคะ พี่เมือง..."น้ำเสียงหวานใสของเธอนุ่มนวล ทว่าหนักแน่นและก้องกังวานเข้าไปในขั้วหัวใจของเขา"...พี่เมืองไม่ใช่พ่อของพี่ และพี่เมืองไม่มีวันเป็นผู้ชายแบบนั้นแน่นอนค่ะ""แพร...""ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา พี่เมืองพิสูจน์ให้แพรเห็นทุกวัน ว่าพี่เมืองเป็นผู้ชายที่อบอุ่น ซื่อสัตย์ และกล้าหาญขนาดไหน พี่เมืองย

![พิศวาสรักลูกหนี้ [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





