คู่ปรับ

เทียนหอมยืนกดกริ่งที่หน้าบ้านอยู่นาน แต่เธอก็ไม่เห็นแม่บ้านมาเปิดประตูให้สักที

" หายไปไหนกันนะ "

เทียนหอมยกมือท้าวสะเอวในขณะที่ใบหน้าสวยบึ้งตึงอย่างอารมณ์เสีย

หญิงสาวกดซ้ำไปอีกหลายๆครั้ง

" ใครนักหนาวะ"

เสียงห้าวห้วนของผู้ชายแปลกหน้าดังมาจากในบ้าน เขาเดินปึงปังออกมาอย่างหัวเสีย คล้ายกับจะมาเอาเรื่องคนที่มากดกริ่งประตู

" นายเป็นใคร "

เมื่อประตูเปิดออก เทียนหอมมองหน้าคนตรงหน้าอย่างแปลกใจ เธอไม่เคยเห็นหน้าเขามาก่อน ชายหนุ่มรูปร่างสูงผอม ผิวขาว ตาตี่ หน้าตาค่อนข้างดี ผมของเขาดูยุ่งเหยิงเหมือนคนเพิ่งตื่นจากนอน เทียนหอมขมวดคิ้วยังไม่สบอารมณ์ทันที

ผิดกับชายแปลกหน้า ที่เมื่อเห็นหน้าเธอเขากลับยิ้มหวานทันที ทั้งที่ก่อนหน้าใบหน้าเขายังคงบึ้งตึงอยู่ เพราะเสียอารมณ์ที่เธอมารบกวนเวลานอนของเขา

" อ๋อ ผมเป็นแฟนของลูกสาวเจ้าของบ้านหลังนี้ แล้วคุณล่ะเป็นใคร "

บอกพลางกอดอก ใช้สายตาสำรวจเรือนร่างของเทียนหอมตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะยิ้มพรายด้วยความชอบใจ

" ฉันเป็นลูกสาวของคุณณดล แล้วป้าแม่บ้านไปไหนกันหมดล่ะ "

เธอกอดอกถามเช่นกัน ใช้สายตาจ้องเขาเขม็งอย่างไม่ยอมแพ้

" ณดาคงให้ไปซื้อเหล้าน่ะ "

เขากล่าวเสียงนุ่ม ผิดกับตอนแรกที่เสียงกระด้างกระเดื่อง

" เออดีนะ งานการไม่ทำว่างจนเป็นง่อยกันหมดแล้ว "

เธอกล่าวอย่างเหยียดหยัน โทสะพรุ่งพล่านอยู่บนใบหน้าเนียน

" มันก็แค่คนใช้นะคนสวย หน้าที่ของมันนะครับ"

ชายหนุ่มตรงข้ามไม่ได้มีแต่ท่าทีสะทกสะท้านแต่อย่างใด เขากลับยิ้มกริ่มอย่างชอบใจกับท่าทีของเธอ

" งั้นก็ช่วยหลีกทางไปหน่อยฉันจะเข้าบ้าน "

ใบหน้างามยังคงบูดบึ้ง หญิงสาวเดินเข้าบ้านจนแทบจะกระแทกร่างสูง ชายหนุ่มรีบหลบอย่างเร็วพลัน เขาเอามือลูบปากในขณะที่หญิงสาวเดินผ่านไป

" ไม่ยักจะรู้ว่าณดามีน้องสาวสวยขนาดนี้ "

ดวงตาคู่นั้นสายประกายเจ้าเล่ห์ แววยิ้มในดวงตายิ่งชวนให้ขนลุกขนพอง

" คุณพ่อขาทำอะไรอยู่คะ "

เสียงหวานร้องเรียกบิดามาแต่ไกล

ณดลกำลังอ่านหนังสืออยู่ เขารีบถอดแว่นตาและวางหนังสือลงทันที เมื่อรู้ว่าบุตรสาวที่รักมาหา

เทียนหอมเดินเข้าไปกอดบิดาบุญธรรมด้วยความคิดถึง เธอจะกลับมาที่บ้านหลังนี้นานๆครั้ง

" พ่อกำลังอ่านหนังสืออยู่น่ะ "

เมื่อผละจากอ้อมกอดเขาก็รีบบอกลูกสาวทันที ใบหน้าสูงวัยยิ้มด้วยความดีใจ

" กินข้าวหรือยังคะ "

เธอรีบถามด้วยความเป็นห่วง กำลังสำรวจใบหน้าของบิดาอย่างพินิจพิเคราะห์

" ยังเลยลูก นี่ว่าดีเหมือนกันหนูมาจะได้กินพร้อมหนู "

คำกล่าวพร้อมรอยยิ้มอบอุ่นอีกเช่นเคย

" วันนี้คุณพ่อดูอารมณ์ดีแปลกๆนะคะหนูสังเกตได้ "

เทียนหอมถามอย่างสงสัย ดวงตาเฉลียวฉลาดเพ่งมองเขาอย่างสงบนิ่ง

" มีเรื่องให้อารมณ์ดีน่ะ อ้อลืมบอกไปวันนี้อาก้องมาหาพ่อด้วยแหละ เพิ่งกลับไปได้ไม่นานเองเสียดายจังที่คลาดกับหนู "

นัยน์ตาเขาอ่อนแสงลงเมื่อพูดถึงน้องชาย เทียนหอมพอสะเดาได้ว่าคงจะเรื่องธุรกิจที่ทำให้พ่ออารมณ์ดีขึ้น เพราะเรื่องเดียวที่บิดายังปล่อยวางไม่ได้ก็คือเรื่องนี้

"เหรอคะไม่เห็นจะเสียดายเลย "

เธอทำหน้ามุ่ยปากยื่นยังไม่สบอารมณ์

" น่า รู้จักกันไว้ก็ดีเหมือนกัน อีกไม่นานก็ต้องแต่งงานกันแล้ว"

เขาพูดด้วยรอยยิ้มกระจ่างใบหน้า

" อะไรกันคะ เทียนยังเรียนไม่จบเลยนะ "

หญิงสาวรีบบอก ใบหน้างามงอง้ำ

" พ่อว่ามันแปลกๆนะ ปกติหนูเทียนของพ่อเรียนเก่งจะตาย พ่อยังคิดเสียด้วยซ้ำว่าหนูน่าจะจบภายใน 3 ปี แต่นี่ 4 ปียังไม่จบเลย "

ณดลหรี่ตามองบุตรสาวด้วยความสงสัย ใบหน้าของเธอแลดูกระวนกระวายไม่เป็นสุข มิหนำซ้ำเธอยังไม่กล้าสบตาเขาเลย

" โถ่คุณพ่อขา เรียนมหาลัยยากจะตายใครก็ว่าง่ายกันล่ะ "

เธอรีบยิ้มประจบให้เขาทันที หากผู้เป็นบิดาเขาย่อมรู้ทันบุตรสาวทุกอย่าง

" ไม่ใช่เพราะไม่อยากรีบแต่งงานหรือเปล่า หนูไม่อยากช่วยธุรกิจพ่อแล้วเหรอ"

เขากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ หากแต่ทำให้คนฟังรู้สึกผิดขึ้นมา

" เปล่าหรอกค่ะ งั้นเอาเป็นว่าเทอมนี้เทียนจะตั้งใจเรียนเพื่อคุณพ่อนะคะ อืมมม เทียนว่าเทียนไปหาอะไรให้คุณพ่อทานดีกว่า ไปดูกับข้าวในครัวก่อนนะคะ "

เทียนหอมรีบเปลี่ยนเรื่อง ก่อนจะรีบกุลีกุจอเข้าไปในครัวเพื่อทำอาหารให้พ่อรับประทาน

" จ๊ะเอ๋ป้าแมว "

หญิงสาวกระโดดมาหาป้าแมวซึ่งกำลังทำอาหารอย่างขะมักเขม้น

" ตายตายคุณเทียนป้าตกใจแทบจะเป็นลม มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะเนี่ย "

ป้าแมวเอามือทาบอก พลางชายตามองหญิงสาว

" เพิ่งมาถึงค่ะ เย็นนี้ทำอะไรให้คุณพ่อกินดีคะ "

เธอเดินไปสำรวจที่ป้าแมว

" แกงมัสมั่น ปลาทอด แล้วก็ต้มปลาหมึกค่ะ "

ป้าแมวชี้ไปที่วัตถุดิบเตรียมอาหาร

" อ้าวแล้วไอ้พวกเครื่องยำนี้ล่ะคะ "

เทียนหอมขมวดคิ้วถามพลางไปที่เครื่องยำต่างๆ สีสันมันดูน่ากินมาก

" ของคุณณดาค่ะไว้เป็นกับแกล้มกินกับเหล้าเบียร์ "

หญิงสูงวัยช้อนตาขึ้นบอกเทียนหอม ทั้งสองจ้องตากันโดยไม่ชอบใจ

" อ๋อค่ะ คุณๆ เขาไม่ทานกับคุณพ่อล่ะคะ"

เทียนหอมบุ้ยปากทางออกไปยังสงสัย ความจริงเธอก็ไม่อยากจะร่วมโต๊ะกับณดานั้นสักเท่าไหร่หรอก

" ไม่หรอกค่ะเห็นหน้ากันแล้วทะเลาะกันตลอด คุณคุณเขากินบนห้องกับแฟนเขาน่ะค่ะ "

ป้าแมวบอกพลางทำอาหารพลาง เทียนหอมได้แต่พยักหน้าอย่างเข้าใจ เรื่องขี้เกียจต้องยกให้ณดานันท์เป็นที่หนึ่ง

" ว่าแต่วันนี้คุณพ่อมีแขกใช่ไหมคะ "

เทียนหอมลงไปกระซิบกระซาบถามป้าแมวอย่างใคร่รู้

" เห็นมากัน 2 คนค่ะ "

ป้าแมวหยุดทำอาหารและทำหน้านึกครู่หนึ่ง

" รูปร่างหน้าตาเป็นยังไงคะป้าแมวเล่าหน่อย"

ดวงตาคู่สวยเป็นประกายแห่งความหวัง ปากบอกว่าไม่สนใจ แต่ลึกๆเธอก็หวังว่า เขาคงจะไม่เป็นเหมือนที่ณดานันท์เคยบอกหรอกนะ

" ป้าเห็นไม่ถนัดค่ะ เห็นอยู่คนนึงอ้วนๆดำๆหน่อยค่ะ อายุรุ่นเราเหมือนคน 40 ต้นๆ "

ป้าแมวเล่าไปในขณะที่มือก็ทำอาหารไป

" ดูแก่ขนาดนั้นเลยหรอคะ "

หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงผิดหวัง ใบหน้าของเธอถอดสี

" ผู้ชายน่ะถ้าไม่ดูแลตัวเองก็ดูแก่กันทั้งนั้นแหละค่ะ "

ป้าแมวพูดไปเรื่อย ไม่ได้สังเกตท่าทีของเด็กสาวเลยว่าเธอเหมือนจะเป็นลมแล้ว

" แต่ว่าอ้วนๆดำๆนี้ก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่ใช่ไหมคะ "

เธอกลั้นใจถามต่ออย่างมีความหวัง

" หัวล้านๆเถิกเถิกค่ะคุณหนู คิดว่าหล่อพอไหมล่ะคะ "

สิ้นคำตอบหัวใจเทียนหอมพลันกระตุกวูปราวกับทุกสายฟ้าเปรี้ยงก็ไม่ปาน หญิงสาวยืนตัวแข็งเหมือนหุ่น

" อย่างน้อยเขาก็น่าเป็นคนดีนะป้าเนอะ "

เธอพูดคล้ายละเมอ สูดลมหายใจเข้าเหมือนคนเหน็บหนาว

" น่าจะใช่ค่ะดูสุภาพและพูดเพราะ "

ป้าแมวเงยหน้าขึ้นมาตอบ พลางยิ้มละมุน หล่อนไม่เข้าใจที่คุณหนูถามสักเท่าไหร่ แต่ก็ยังตอบไปตามที่ได้เห็น

ส่วนเทียนหอมเธอได้แค่ยืนคอตก หมดอาลัยตายอยาก

" มาค่ะป้าแมวเดี๋ยวหนูช่วยทำอาหารเอง ป่านนี้คุณพ่อคงหิวแล้ว "

เมื่อได้สติหญิงสาวอาสาช่วยป้าแมวทำอาหารอย่างขยันขันแข็ง

ป้าแมวยื่นมีดให้หญิงสาวด้วยความเต็มใจ หญิงสูงวัยยิ้มด้วยความเอ็นดู เทียนหอมมีนิสัยที่น่ารักเสมอต้นเสมอปลายตลอดมา เธอไม่เคยถือตัวว่าเธอเป็นใครเลย ผิดกับลูกสาวของท่านอีกคนราวฟ้ากับเหว