ไม่ชอบหน้า

ตอนนี้ก็เฉกเช่นเคย เทียนหอมทำงานเสร็จเกือบเช้า ทำให้เธออดหลับอดนอนและตื่นขึ้นมาเรียนไม่ไหว และคาบเรียนของอาจารย์ปวีร์ก็เช้ามากอีกด้วย

" คุณพิจิตรา รบกวนช่วยแจ้งคุณเทียนหอมด้วย ถ้าคาบหน้าหรือคาบต่อๆไปไม่เข้าเรียนให้ตรงเวลา ผมจะไม่ให้ผ่านรายวิชานี้ "

อาจารย์ปวีร์กล่าวเสียงเข้ม ในขณะที่กำลังเลิกคลาสเรียน เขาเรียกให้พิจิตรามาคุยด้วย

" ได้ค่ะอาจารย์ หนูจะแจ้งเทียนหอมให้นะคะ "

พิจิตรารับคำด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดีนัก

" แล้วก็ฝากบอกเพื่อนคุณด้วยว่าให้ส่งงานย้อนหลังทั้งหมดภายในอาทิตย์นี้ที่ห้องทำงานผม "

เขาย้ำเสียงห้วน กล่าวจบเขาก็เดินออกจากห้องเรียนไป ทิ้งให้พิจิตรายืนหน้าซีดตัวสั่นอยู่ ตั้งแต่เรียนมาเธอไม่เคยเห็นอาจารย์คนไหนดุเท่าอาจารย์คนนี้เลย

เทียนหอมก็เหอะไหนว่าเธอมีจะตั้งใจเรียนแล้ว ยังมีปัญหาอีกจนได้ อาจารย์คนนี้เหมือนจะไม่ธรรมดาเลย

" ยัยเทียนงานเข้าแล้วค่ะ "

เมื่ออยู่คนเดียวพิจิตรารีบโทรแจ้งเพื่อนรักทันที พอได้ฟังเสียงเทียนหอม พิจิตราได้แต่มองบนเพราะเหมือนว่าอีกฝ่ายเพิ่งจะตื่น น้ำเสียงยังงัวเงีย เธอจึงตัดสินใจเดินทางไปแจ้งเพื่อนรักที่คอนโดเลยดีกว่า

ภายในเวลา 2 วัน เทียนหอมใช้เวลาว่างเคลียร์งานที่คั่งค้างของอาจารย์ปวีร์ทั้งหมด เมื่อตรวจสอบความเรียบร้อยเสร็จสิ้น เธอจึงได้รีบเอางานไปส่งของหลังจบคลาสเรียน เพราะเขาจะอยู่ทำงานเพียงแค่ 1 ชั่วโมงเท่านั้น

' ก๊อก ก๊อก '

หญิงสาวเคาะประตูเสียงเบา

" เชิญ "

เสียงเข้มห้าวเอ่ยขึ้น

เทียนหอมลอบกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก เธอทำใจอยู่นานกว่าจะเดินเข้าไปในห้องของเขา เธอล่ะกลัวสายตาของเขาจริงๆ มันดูเย็นชาและหยาบกระด้างเหลือเกิน

" ติดต่อธุระอะไร "

เขาพูดห้วนเฉกเช่นเคย ดวงตาคู่คมมองไปที่ร่างบางอ้อนแอ้นของสาวน้อยในชุดนักศึกษา เธอสวมเสื้อพอดีตัวและกระโปรงพลีททรงยาวเกือบคลุมข้อเท้าที่ดูทั้งน่ารักและเรียบร้อย ปกติเขามักจะเห็นนักศึกษาแต่งตัวรัดกายและน่ามองน้อยกว่านี้ เขาลอบยิ้มมุมปากด้วยความพอใจกับการแต่งตัวของเธอ

เขาแอบคิดไปว่านักศึกษาที่ไม่ค่อยได้เรื่องแบบเธอจะแต่งตัวเปรี้ยวเเก่นกว่านี้

ทว่าใบหน้าหล่อเหลาของเขายังคงบูดบึ้งบอกบุญไม่รับ หญิงสาวนึกเสียดายที่เขาหล่อมากขนาดนี้ แต่กลับมีกิริยาท่าทางที่ไม่ค่อยน่าพิสมัยเท่าไหร่นัก

มือหนาถอดแว่นตาออก เธอคิดว่าเขาคงกำลังจะตรวจงานเอกสารอยู่แน่ มีแต่กองเอกสารเต็มโต๊ะ

" ดิฉันมาส่งงานค่ะอาจารย์ "

เขาขมวดคิ้วและทำท่านึกคิดอยู่แป๊บนึง ดวงตาสีนิลหรี่ลง ทว่าท่าทางยังคงสงบเยือกเย็นเหมือนเก่า

" คุณเทียนหอม วงศ์กีรติศักดิ์ "

เขาเงยหน้าขึ้นสบตาและเรียกเธอด้วยชื่อนามสกุลอย่างเต็มยศ หญิงสาวสัมผัสได้ถึงความไม่ชอบมาพาทีในน้ำเสียง

" ใช่ค่ะอาจารย์จำแม่นดีนะคะ "

เธอจ้องตาตอบไม่เกรงกลัว ใบหน้างามน่ารักของเธอปรากฏความว้าวุ่นฉายขึ้น

" นักศึกษาที่ไม่ได้เรื่องแบบคุณก็มีแค่คุณคนเดียวแหละ จำไม่ได้น่ะแปลก "

ดวงตาคมกริบมองเหมือนจะบาดลึกลงไปกลางใจเธอ

เธออ้าปากค้าง หาคำพูดโต้เถียงไม่ออก ตาเธอโตยิ่งกว่าไข่ห่าน

" นี่แหละค่ะดิฉันก็เอางานทั้งหมดมาส่งอาจารย์แล้วค่ะวันนี้ "

เธอกัดฟันพูด พรางหอบกองเอกสารตั้งตรงหน้าเขา จงใจวางให้แรงเพื่อประชดเขา

ชายหนุ่มเอารายงานมาเปิดทีละแผ่นทีละแผ่น เขาใช้มือถูที่คางยังครุ่นคิด

" นี้คุณไปลอกมาจากใครกัน "

เขามองตาเธอยังไม่เชื่อใจ พลางเปิดเอกสารแผ่นอื่นต่อ

" ดิฉันทำด้วยตัวเองค่ะ "

เธอตอบยังไม่สบอารมณ์ นึกเกลียดขี้หน้าเขาที่ทำเป็นเก็กอยู่ได้

ชายหนุ่มไม่ตอบอะไร เขากลับเปิดเอกสารที่ละแผ่นอย่างใจเย็น ปล่อยให้หญิงสาวยืนรออยู่อย่างนั้น

" ดิฉันกลับได้หรือยังคะอาจารย์ "

เทียนหอมอดทนรออีกไม่ไหว ดวงตาคู่งามเป็นประกายมองดูเขานิ่งๆก่อนจะถามขึ้นมา

" เชิญสิ ใครห้ามให้คุณอยู่ล่ะ "

เขาตอบอย่างยียวน พลางผายมือไปที่ประตูเป็นเชิงไล่

ดวงตาคู่งามของหญิงสาวเบิกกว้าง มือชะงักค้าง นึกอยากจะบีบคอเขาเสียให้หัก

" ลานะคะ สวัสดีค่ะ "

ถึงจะเคืองเขา แต่เธอก็ยังมีมารยาทไปลามาไหว้ บิดาสอนมาดีเรื่องมารยาท เดี๋ยวจะเสียชื่อตระกูลหมด

" เดี๋ยวอย่าเพิ่งไป "

ในขณะที่ร่างบางกำลังจะก้าวพ้นประตู ชายหนุ่มก็ได้ห้ามไว้

" มีอะไรหรือคะอาจารย์ปวีร์ "

ดวงตาสุกใสกรอกซ้ายกรอกขวาอย่างรำคาญใจ ที่ยังไม่เสร็จเรื่องกับเขา

" อย่าทำหน้าอย่างนั้นคุณนักศึกษา เชื่อเถอะผมก็เบื่อคุณพอๆกับที่คุณเบื่อผมแหละ ถ้าไม่อยากเห็นหน้าผมนาน รบกวนช่วยเข้ามาเรียนให้ครบทุกคาบ ไม่งั้นจะเห็นหน้าผมไปอีกนาน "

นัยน์ตาสีนิลของเขาเป็นประกายวาววับทำให้คนฟังไม่กล้าสบตา

หญิงสาวเบิกตากว้างอย่างตื่นตะลึง ไม่คิดว่าเขาจะเห็นอาการเธอด้วย และยังไม่คิดว่าเขาจะกล้าพูดออกมาตรงๆ

" รับทราบค่ะอาจารย์ปวีร์ "

เธอเค้นเสียงตอบ ดวงหน้าละมุนแดงก่ำทันตา

เกิดมาเทียนหอมยังไม่เคยเจอผู้ชายคนไหนที่น่าชังได้เท่าเขามาก่อนเลย เธอเดินกระทืบเท้าออกจากห้องเขา ก่อนจะโทรศัพท์ไปหาพิจิตราเพื่อเล่าความอัดอั้นตันใจ

" เขาเป็นพวกเหยียดเพศหรือไงว่ะ ชอบทำหน้าขี้เก๊กด้วย ฉันละเกลียดหน้าหมอนี่จริงๆ"

เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่เบานัก และเทียนหอมไม่รู้เลยว่าประตูห้องของเขายังไม่ปิดสนิท ทำให้ชายหนุ่มได้ยินทุกการสนทนา

" ฉันไม่ได้เหยียดพวกรักร่วมเพศนะแก แต่ฉันว่าไอ้หมอเนี่ยไม่ปกติ "

เทียนหอมยังคงพูดต่อ

" เออเทอมนี้ฉันจะตั้งใจเรียนให้เต็มที่ ได้ไม่ต้องทนเห็นหน้าไอ้หมอนี่ "

หญิงสาวยังคงใส่อารมณ์ไม่หยุด

" แอ้ม "

เสียงกระแอมดังขึ้นที่ด้านหลังของเธอ ทำให้หญิงสาวรีบหันไปตามสัญชาตญาณ ปรากฏว่าอาจารย์ปวีร์ยืนหน้าดำหน้าแดงอยู่ที่ประตู เขายืนกอดอกมองเธอตาเขียวปั๊ด

ไม่ต้องบอกก็รู้เขาคงจะได้ยินทุกการสนทนา

" ฉิบหาย "

หญิงสาวยกมือปิดปาก ดวงหน้าหมดจดของเธอซีดเผือดลงทันที

" แค่นี้ก่อนนะแก งานเข้าแล้วว่ะ"

เทียนหอมรีบวางสายและกึ่งวิ่งกึ่งเดินกลับ ท่ามกลางสายตาที่ต้องการจะกินเลือดกินเนื้อของปวีร์ ดวงตาของเขาคล้ายมีลูกไฟนับพันลูกอยู่ในนั้น ถ้าเป็นซูเปอร์แมนเขาคงจะใช้ตาเลเซอร์ยิงเธอจนตายไปแล้ว หญิงสาวสัมผัสได้ถึงสายตาพิฆาตของเขา

นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา เวลาเข้าเรียนคาบของอาจารย์ปวีร์ เทียนหอมและพิจิตรามักจะไปนั่งหลังสุดตลอด เธอพยายามทำตัวดีและไม่มีปัญหา แต่ทว่าปัญหาก็มักจะมาหาเธอเสมอ

" เอาล่ะครับวันนี้ที่อาจารย์ได้สอนไป ไหนอาจารย์ขอตัวแทนนักศึกษาสักคนมาสรุปให้เพื่อนๆได้ฟังหน่อยครับ"

เขากวาดตามองไปทั่ว และยืนนิ่งอยู่สักพัก ก็ยังไม่มีใครเสนอตัว เนื่องจากวิชาของเขาเป็นวิชาที่ค่อนข้างจะเรียนยากมาก ทุกคนจึงไม่มีใครสบตาเขา

" งั้นผมขอสุ่มก็แล้วกันนะครับ เชิญคุณเทียนหอม วงศ์กีรติศักดิ์ ออกมาสรุปให้เพื่อนๆครับ "

ดวงตาคู่คมมองมาที่เธอ เขาใช้นิ้วเรียวมาที่เธออีกด้วย

" สุ่มบ้าอะไรนี่มันแกล้งกันแล้ว "

พิจิตราหน้าเสีย เธอหันไปกระซิบกระซาบเทียนหอม เพราะขนาดเธอเองตั้งใจฟังมากก็ยังไม่ค่อยเข้าใจเนื้อหาสาระเลย

" ฉันก็คิดเหมือนแกว่ะ "

เทียนหอมถอนหายใจยังเหนื่อยล้า

" มีหูไหมครับคุณเทียนหอม "

เขากราบเสียงห้วน ทำให้นักศึกษาทุกคนในคลาสหันมามองเธอบนตาเดียว

" ได้ยินแล้วค่ะอาจารย์ "

เธอยืนขึ้นทางเเสร้งยิ้มหวาน ก่อนจะเดินออกไปสรุปเนื้อหาให้เพื่อนๆฟัง แล้วเธอก็ทำมันได้ดีเสียด้วย เมื่อเธอสรุปเนื้อหาเสร็จเพื่อนๆก็ต่างกันตบมือให้เธอ

" ดีมากครับ คราวหลังผมจะให้คุณเทียนหอมออกมาสรุปอีกครั้งนะครับ วันนี้ขอเลิกคลาสเลยครับ "

เขากล่าวอย่างพึงใจก่อนจะเดินไปจากห้องเรียน

" ซวยแล้วนางเทียน แกโดนกาหัวไว้แล้วแหละ"

พิจิตราให้กำลังใจเพื่อนด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก

" ก็ฉันเคยบอกแกแล้วไง "

เทียนหอมทำสีหน้าปลง แต่ละวันเธอก็เหนื่อยจะตายแล้ว ยังต้องมาเหนื่อยใจกับเรื่องนี้อีก