ยังไม่ลืมสัญญา

4 ปีต่อมา

เทียนหอมในวัย 22 ปี เธอเติบโตมาเป็นสาวสวยสะพรั่งงามหมดจด รูปร่างดี ผิวพรรณดี มีแต่บรรดาหนุ่มๆมารุมจีบรุมล้อม แต่เธอก็ไม่ได้สนใจอะไรใครเป็นพิเศษ เพราะเธอต้องแต่งงานหลังเรียนจบกับผู้ชายที่เธอไม่เคยเห็นหน้า เธอได้แต่ปลงตกกับเรื่องการที่จะชอบใครเสียแล้ว เพราะถือเป็นเรื่องต้องห้ามสำหรับเธอ ตอนนี้เธอทำได้แค่เพียงใช้ชีวิตวัยรุ่นให้คุ้มที่สุด ตามที่บิดาบุญธรรมได้ขอมา

อีกทั้งหญิงสาวก็ยังทราบอีกกว่า เงินทุกบาททุกสตางค์ที่เธอใช้อยู่ในตอนนี้ ไม่ว่าจะเป็นค่าขนม ค่าเทอม ค่าเสื้อผ้า ล้วนแต่เป็นเงินของอาก้องเป็นคนออกให้ทั้งสิ้น เพราะณดลแทบจะไม่มีเงินเหลืออยู่เลย มีแต่หนี้ภาระก้อนโต จึงให้อาก้องเป็นคนจัดการส่งเสียเธอทั้งหมด

" เทียน จิ๊บได้ยินมาว่าเทอมนี้จะมีอาจารย์คนใหม่มาสอน ได้ข่าวว่าอาจารย์สอนพิเศษคนนี้หล่อมาก "

พิจิตรากระซิบเทียนหอมได้ยินกันแค่สองคน เธอมีท่าทีดี๊ด๊าจนน่าหมั่นไส้ ในขณะที่ทั้งคู่นั่งรออาจารย์คนใหม่มาสอน

" หล่อแล้วไงล่ะ จิ๊บมีแฟนแล้ว "

เทียนหอมหัวเราะอย่างชอบใจเมื่อเห็นเพื่อนหน้าหงอย อีกทั้งแฟนของพิจิตรายังขี้หึงมากเสียด้วย

" โอ๊ยจิ๊บแค่มองก็พอ แต่ที่บอกน่ะเพราะว่าจิ๊บคิดว่าน่าจะเป็นสเปคของเทียนแหละ"

พิจิตราใช้ข้อศอกกระทุ้งข้างเอวเพื่อน เธอยักคิ้วลิ่วตาให้อย่างรู้ใจ เธอรู้ใจของเทียนหอมเป็นอย่างดีว่าเทียนหอมชอบผู้ชายแบบไหน

" สเปคแล้วไง เทียนก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี "

เทียนหอมทำหน้ามุ่ย ทั้งสองมองตากันอย่างเข้าใจ

" เหอะน่า อย่างน้อยเราก็มองคนหล่อๆก็ยังดีนะ จะได้มีกำลังใจให้เรียนจบๆ "

พิจิตราให้กำลังใจเทียนหอม ใช้แก้มซบไปที่หัวบ่าของเพื่อนสนิท

" แหม ถ้าจะหล่อจริงเหมือนที่จิ๊บว่าเราไม่ต้องมานั่งเรียนกันซ้ำเหรอ "

เทียนหอมกล่าวติดตลกและหัวเราะกันอย่างขบขัน

" ก็ไม่แน่นะเราทั้งคู่อาจจะซ้ำชั้นเรียน เพื่อมามองหน้าอาจารย์สุดหล่อดีกว่า "

พิจิตราทำท่าทีจริงจังในในขณะที่พูด

วิชานี้เป็นวิชาสุดท้ายที่ทั้งคู่ต้องมาแก้ เนื่องจากทั้งคู่ดรอบไว้ ถ้าไม่ผ่านวิชานี้ก็จะทำให้เรียนไม่จบ เพราะฉะนั้นเทอมนี้ทั้งคู่ต้องตั้งใจเรียนกันเป็นพิเศษ

เสียงผู้หญิงในห้องพูดคุยกันดังขึ้น คล้ายกับว่ามีอะไรที่น่าสนใจ

พิจิตราเป็นฝ่ายหันไปมองที่ประตูก่อน

" หูยหล่อมาก "

พิจิตราอุทานเสียงหลง พลางสะกิดเทียนหอมอย่างรุนแรง เทียนหอมเองก็รีบเงยหน้าขึ้นมอง เธอก็ได้เห็นกับบุรุษหน้าตาดีมาก กำลังเดินเข้ามาในคลาสเรียน เขามีรูปร่างสูงโปร่งดูแข็งแรง ผิวสีแทนสวย หน้าคมครามหล่อเหลา ดวงตาสีเหล็กกล้า คิ้วยาวหนา จมูกโด่งได้รูปสวย ปากบางเฉียบสีชมพู บ่งบอกว่าเขาน่าจะเป็นคนปากจัดใช้ได้ อายุน่าจะ 30 กลางๆ หรือปลายๆ  ดูรวมๆ ไปแล้วหล่อมาก เทียนหอมคิดว่าไม่เคยเห็นใครที่หล่อขนาดนี้มาก่อนเลย หล่อจนเธอแทบหยุดลืมหายใจ หญิงสาวมองเขาไปและลอบกลืนน้ำลายไป

เทียนหอมลอบกลืนน้ำลายลงคอ เธอมองเขาไม่วางตา หัวใจของเธอแทบจะเต้นหลุดออกมาจากอก ยามที่ดวงตาสีนิลสบเข้ากับดวงตาของเธอ

" ยัยเทียนน้ำลายไหลแล้ว "

พิจิตรากระซิบเพื่อนที่ยังมองผู้มาใหม่ยังไม่วางตา

เทียนหอมได้สติจึงหลบสายตาเขา พิจิตราหัวเราะว่าอย่างขบขัน เธอรู้ได้โดยทันทีว่าเทียนหอมกำลังโดนเสน่ห์ของผู้ชายตรงหน้าอย่างจัง

" สวัสดีครับนักศึกษา ขอโทษที่ทำให้รอนานนะครับ ผมชื่อปวีร์เป็นอาจารย์พิเศษคนใหม่ที่จะมาสอนในเทอมนี้นะครับ "

น้ำเสียงห้าวห้วนกล่าวทักทาย ทำให้บรรยากาศในห้องเงียบสงัดทันที บรรดาสาวๆในห้องมองเขากันด้วยสายตาหวานเยิ้ม

แต่เขากลับมีท่าทีที่ไม่ค่อยชอบใจ ใบหน้าของเขาดูเย็นชาขึ้นเมื่อรู้ว่าดวงตาหลายคู่มองเขาด้วยความหลงใหล

" ขอให้ทุกคนตั้งใจเรียนด้วยนะครับ ให้สมกับที่พ่อแม่ส่งเงินมาให้เรียน "

เขากล่าวด้วยใบหน้าบูดบึ้ง ก่อนจะใช้สายตามองไปยังนักศึกษาทีละคน และหยุดที่ใบหน้าของเทียนหอม หญิงสาวรู้สึกขนลุกซู่ เธอรับรู้ได้โดยสัญชาตญาณว่าเขาไม่ชอบเธอเท่าไหร่นัก แต่ทำไมกันล่ะ เพิ่งจะเคยเจอกันเป็นครั้งแรก

" คนอะไรหล่อแต่ดุชิบหาย "

พิจิตราบ่นอุบอิบหลังจบคลาส เธอนึกขยาดกับอาจารย์สุดหล่อคนนี้มาก

" ชอบไม่ใช่เหรอจ๊ะคนหล่อ "

เทียนหอมประชดประชันเพื่อนสาว

" ใครชอบย่ะ ฉันก็เห็นมีแต่เธอแหละนางเทียนที่มองเขาจนน้ำลายไหลน่ะ "

พิจิตราเอานิ้วไปจิ้มที่หน้าผากเพื่อน พลางจีบปากจีบคอพูด เธอทำหน้าอย่างน่าหมั่นไส้ดวงตามองเพื่อนอย่างแพรวพราว

" อย่าเว่อร์น่า ฉันก็มองตามปกติ"

เทียนหอมปฏิเสธ แย้มริมฝีปากแดงออกเป็นรอยยิ้มที่มีเลศนัย

พิจิตรายิ้มมุมปากอย่างรู้ทัน

" ฉันรู้นะผู้ชายแบบนี้สเปคแก ฉันเห็นเวลาแกดูซีรีย์แกชอบดูแต่ผู้ชายที่มีลักษณะแบบนี้ "

พิจิตราดวงตาเเพรวพรายด้วยรอยยิ้ม

" แสนรู้ไปหมดนะจิ๊บนะ "

เทียนหอมประชดประชัน

" ว่าแต่วันนี้ไปดูหนังกันไหม หนังเข้าใหม่น่าสนุกนะ"

พิจิตราเปลี่ยนเรื่อง

" เห็นทีจะไม่ว่าง พอดีฉันต้องรีบไปทำงาน "

งานที่ว่าก็คือพนักงานเสิร์ฟที่ร้านเหล้าไม่ไกลจากหอพักเท่าไหร่

ตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัยเทียนหอมได้ย้ายออกมาอยู่คอนโดคนเดียว เธอไม่อยากเผชิญหน้ากับณดานันท์ที่นับวันมักจะชอบหาเรื่องมาให้เจอปวดหัวอยู่บ่อยๆ

โดยที่ณดลเองก็ไม่แย้งอะไร เขายังกล่าวด้วยว่าจะหาเงินส่งค่าห้องพักให้เธอเอง แต่เธอก็ไม่อยากรบกวนเขามาก เธอเลยหางานพิเศษเพื่อจ่ายค่าที่พัก

" ขยันจริงๆแม่คุณ "

พิจิตรากึ่งชมกึ่งประชดประชัน

" นี่ถ้าไม่ใช่เพราะงาน ป่านนี้เทียนคงเรียนจบไปนานแล้ว "

พิจิตราหมายถึงว่าการที่เทียนหอมทำงานนี้ ทำให้เธอมีเวลาพักผ่อนน้อย และตื่นมาเรียนไม่ค่อยไหว เลยเป็นเหตุให้ได้คะแนนในวิชานั้นน้อย และต้องดรอปเรียนในที่สุด ความจริงแล้วเทียนหอมเป็นคนที่หัวดีมาก แค่ไม่ได้ค่อยเข้ามาเรียนเท่านั้น

" เปล่านะเทียนอยากเรียนเป็นเพื่อนจิ๊บเองแหละ "

กล่าวพลางเอามือกุมหัวไหล่เพื่อน

" จิ๊บที่ต้องขอบคุณงานนี้สินะ ที่ทำให้เทียนได้มาเรียนเป็นเพื่อนจิ๊บ"

พิจิตรากล่าวอย่างประชดประชันอีกครั้ง

"ใช่แล้วจ้า ถ้าไม่ได้งานนี้จิ๊บต้องเรียนคนเดียวน่า ''

เทียนหอมยิ้มอวดฟันอย่างเจ้าเล่ห์ ความจริงเธอต่างหากที่อยากจะเรียนต่อให้นานเพราะไม่อยากจะรีบแต่งงาน เลยพยายามหาทุกวิถีทางเพื่อยื้อเวลาให้นานขึ้นไปอีก

" แต่เทียนทำงานดึกไม่ใช่เหรอ ไปเป็นเพื่อนจิ๊บดูหนังหน่อยเถอะนะ"

พิจิตรายังคงตื้อ เธอเผยรอยยิ้มที่ดื้อรั้นไม่เหมือนใครออกมา

" วันนี้เทียนจะไปเยี่ยมพ่อจ้ะ จิ๊บชวนแฟนไปก่อนนะ"

เทียนหอมอ้างเหตุผลที่ทำให้พิจิตราต้องยอมแพ้ หญิงสาวยกมือขึ้นอย่างพ่ายแพ้ ในขณะที่เทียนหอมได้ยิ้มออกมาอย่างสบายใจ