ผู้ชายวันนั้น คือ เจ้านายวันนี้(1)

แสงอ่อนๆของพระอาทิตย์สาดส่องทะลุกจกใสของหน้าต่าง เข้ามาในห้องเพื่อปลุกให้คนที่หลับใหลรู้ตัวว่าเช้าของวันใหม่เริ่มต้นขึ้นแล้ว

ร่างกำยำถูกคลุมด้วยผ้าห่มครึ่งท่อนเพื่อปกปิดร่างกายเปล่าเปลือยเอาไว้ ชายหนุ่มพลิกตัวเล็กน้อยแล้วใช้แขนกวาดไปยังที่นอนด้านข้าง

...ว่างเปล่า...

เขาลืมตาขึ้นแล้วผุดนั่งมองไปยังรอบ ๆ แต่ก็ไม่เห็นมีใคร ไม่มีเสียงของสิ่งมีชีวิตในห้องน้ำนอกจากตัวเขาเอง

ต้นน้ำสะบัดหัวเล็กน้อยเพื่อตั้งสติ เขารู้สึกปวดหัวเล็กน้อยสาเหตุก็คงมาจากแอลกอฮอล์เมื่อคืนที่ได้กินเข้าไปค่อนข้างเยอะอยู่เหมือนกัน

ชายหนุ่มก้าวขาลงจากเตียงแล้วสายตาก็เหลือบไปเห็นเงินจำนวนหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะโคมไฟ ข้าง ๆ กันมีกระดาษสีขาวเขียนอะไรบางอย่างด้วยลายมือบรรจง

[ขอโทษที่ไม่ได้ปลุกนะคะ ฉันมีธุระต้องไปจัดการ

ฉันวางเงินไว้ให้คุณแล้วตามที่เราได้ตกลงกัน

ID Line : Phat13rada Tel : 093002xxxx]

เมื่ออ่านข้อความที่เธอเขียนไว้เขาถึงกับหัวเราะในลำคอ มันเป็นประสบการณ์วันไนท์แสตนด์ที่แปลกใหม่เลยทีเดียว

...ผู้ชายขายน้ำ...

คำนี้มันเหมาะกับเขาตอนนี้เหลือเกิน ปกติเคยแต่ซื้อเหยื่อกินแต่สถานการณ์เมื่อคืนเขากลับกลายเป็นเหยื่อที่ถูกแม่เสือน้อยซื้อกินเสียอย่างนั้น

ข้อเสนอที่เธอยื่นมาให้ว่าขอมีอะไรด้วยอีกมันยังคงดังก้องอยู่ในหัว รสสัมผัสนุ่มนิ่มมันยังคงชัดเจน แต่ถ้าเขาปฏิเสธมันก็คงจะแปลกและน่าเสียดาย

...แล้วเราจะได้เจอกันอีกสาวน้อย...

ส่วนทางด้านภัทรลดาเมื่อได้รับโทรศัพท์จากปลายสายที่เป็นตำรวจว่าน้องสาวถูกทำร้ายร่างกายเธอก็รีบบึ่งรถกลับไปที่บ้านทันที

หล่อนเคลียร์กับเจ้าหน้าที่ตำรวจรอบที่สามของเดือนได้แล้วมั่งกับเหตุการณ์แบบนี้กับคนเดิม ๆ

แทบจะเป็นเรื่องปกติที่น้องสาวถูกทำร้ายร่างกายบ่อยครั้ง ไม่ใช่จากใครที่ไหนหรอกแต่เป็นแฟนหนุ่มของน้องสาวที่เคยหึงหวงจนเกิดทะเลาะกันแล้วลงไม้ลงมือ

ช่วงแรก ๆเธอโกรธจนสั่นแจ้งความจนเป็นเรื่องใหญ่โตมาแล้ว แต่มันก็เท่านั้นกลับกลายเป็นว่าเธอก็ต้องกินอาหารหมาอยู่ตลอด

เขาถึงบอกไงว่าอย่าเข้าไปยุ่งเรื่องของผัวเมียพอเขาคืนดีกันก็จะกลายเป็นหมา ช่วงหลังเธอจึงไม่ค่อยเข้าไปยุ่ง ได้แต่เป็นห่วงอยู่ห่าง ๆ

“เป็นยังไงบ้าง เจ็บตรงไหนไหม”

เป็นประโยคที่แฝงไปด้วยความเป็นห่วงได้ยินกี่ครั้งภัทรระวีก็น้ำตาแตกเพราะเธอรักผู้ชายคนนั้นมากไม่เคยตัดใจได้เลยสักครั้ง

...แค่เขาทำดีด้วยนิดหน่อยเธอก็ยอมให้อภัยแล้ว

รอยฟกช้ำบนใบหน้าของน้องสาวยิ่งทำให้ภัทรลดาเกลียดแฟนน้องมากกว่าเดิมเสียอีก เธอเกลียดการใช้กำลังทำร้ายผู้หญิงมากที่สุด

เมื่อตอนยังเป็นเด็กเธอเคยเห็นพ่อทำร้ายร่างกายแม่แล้วยังต้องมาเห็นน้องสาวถูกทำร้ายจากแฟนอีก คนรักกันเขาทำกันแบบนี้เหรอ

นี่จึงเป็นสาเหตุที่ทำให้ไม่อยากแต่งงานมีสามีเพราะกลัวจะเจอแบบคนรอบตัวที่เธอเห็น

“คราวนี้ทะเลาะกันเรื่องอะไรอีกล่ะ”

เมื่อเห็นว่าน้องสาวเอาแต่นั่งชันเข่าร้องไห้ เธอจึงถามต้นสายปลายเหตุแล้วเอื้อมเอายาไปทาบริเวณรอยฟกช้ำ

“เขาคิดว่าวีเข้าโรงแรมกับเพื่อนผู้หญิงเพราะเราไปมีอะไรกัน”

“ฮะ คิดได้ไง ปัญญาอ่อนมาก” หล่อนถึงกับสบถออกมา

ความหึงหวงปัญญาอ่อนแบบนี้เธอคิดว่ามีแต่ในละครเท่านั้นไม่คิดว่าจะมาเจอกับคนในครอบครัวตัวเอง

“เมื่อไรแกจะคิดได้แล้วเดินออกมาสักที ฮะ ยัยวี”

“วีขออดทนให้ถึงที่สุดก่อนนะพี่ดา ถ้ามันสุดจริงๆแล้ววีจะเป็นคนเดินออกไปเอง”

ภัทรระวีบอกกับคนเป็นที่สาวด้วยรอยยิ้มที่เปื้อนน้ำตาก็น้องสาวเธอพูดแบบนี้แล้ว เธอจะทำอะไรได้ เผือกมากไปก็ไม่ดี

เพราะที่ผ่านมาอาหารหมาก็ขายดีเพราะเธอนี้แหละ...

“สวัสดีค่ะ ภัทรลดาติดต่อจากบริษัท...ประกันภัย ขออนุญาตเรียนสายสักครู่นะคะ”

น้ำเสียงหวานพูดผ่านปลายสายเพื่อนำเสนอโปรดักซ์ประกัน แต่พอน้ำเสียงลูกค้าที่ตอบกลับมาราวกับระเบิดจะลงเธอก็ได้เอ่ยขอโทษและวางสายไป

“วันนี้ยังขายไม่ได้เลยอ่าพี่นุช”

ภัทรลดาหันกลับไปหาหัวหน้าแผนกด้วยสีหน้าละห้อย แต่พี่นุชกลับเรียกเธอไปหาเพื่อฟังไฟล์เสียงว่าทำไมตัวเธอเองถึงขายไม่ได้

“ยัยนุชเรียกน้อง ๆ เก็บของกินก่อนเร็ว ผู้บริหารพาท่านประธานคนใหม่มาตรวจงาน”

เสียงหัวหน้าแผนกทีมอื่นตะโกนบอกพี่นุช แล้วความวุ่นวายก็เกิดขึ้นพนักงานบริษัทนับร้อยต่างเก็บกวาดตะให้ดูเรียบร้อยเพื่อเอาหน้าคนเป็นเจ้านาย

...เรียกสั้น ๆ ก็คือผักชีโรยหน้า

“นี่คือห้องขายค่ะคุณต้นน้ำ ซึ่งทีมขายจะมีทั้งหมดห้าทีม ซึ่งแต่ละทีมจะขายกันคนละโครงการ ส่วนห้องที่เลยไปด้านในจะเป็นห้องคิวซีเอาไว้ตรวจสอบคุณภาพไฟล์เสียงค่ะ”

ผู้บริหารระดับสูงที่เดินตามหลังเอ่ยอธิบายแต่โซนแต่ละแผนกให้กับต้นน้ำฟัง ชายหนุ่มกวาดสายตาไปทั่วห้องจนไปสะดุดกับร่างเพรียวที่อยู่ห่างออกไปจนสุดมุมห้อง

‘ภัทรลดา’

เขาแทบจะจำเธอได้ในทันทีเมื่อเห็นแค่แผ่นหลัง จะให้เขาลืมทรวดทรงที่ได้สัมผัสในคืนนั้นได้อย่างไร ผู้หญิงแปลกประหลาดที่ทำให้เขานึกถึง

‘เธอเป็นพนักงานที่บริษัทเขาเหรอเนี่ย...’

“รบกวนหยุดขายก่อน แล้วเรียกพนักงานทุกคนมารวมตัวกันหน่อยครับ”

ชายหนุ่มยิ้มมุมปากแบบมีเลศนัย เขาอยากเห็นสีหน้าหล่อนตอนที่รู้ว่าเขาเป็นประธานบริษัทของที่นี่จริง ๆ