บทที่ 4

แสงแดดที่ลอดผ่านม่านสีขาวนั้น ทำให้เปลือกตาของใครบางคนกระพริบตาขึ้นมาอย่างช้าๆ ในสมองของเธอกำลังทบทวนว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ แล้วพอเธอได้คิดใคร่ครวญเป็นอย่างดีแล้ว เธอก็ลืมตาขึ้นมาทันทีด้วยความตกใจ มันชิบหายแล้วจริงๆ น่ะสิ ก็เมื่อคืนเธอนอนกับผู้ชายคนหนึ่ง แล้วมันหลายรอบด้วย ด้วยความเมาผสมกับอะไรหฃายๆ อย่างและความฟิน เธอก็เลยปล่อยกายปล่อยใจไปเรื่อย แต่พอตั้งสติได้ ผู้หญิงที่พยายามรักษาความบริสุทธิ์ของตนเองมาทั้งชีวิตอย่างนันทิชา มุกตะวัน ถึงกับต้องก้มลงไปมองที่ร่างกายของตนเองทันที ชัดเลยเถอะ ชัดมากจริงๆ สภาพเปลือยแบบนี้ไม่ใช่ความฝันจริงๆ นั่นแหล่ะ

ตอนนี้มือของเธอพยายามลูบคลำไปที่ข้างๆ เพื่อที่จะพิสูจน์ว่าเขายังอยู่ที่นี่มั้ย และพอเธอคลำไปเท่านั้นแหล่ะ ชัดเจนจริงๆ ผิวกายที่อุ่นๆ ของเขา มันทำให้หญิงสาวรับรู้ในทันทีว่าเขายังอยู่ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันคือเรื่องจริงสินะ เธออายจริงๆ เธอจะทำยังไง หญิงสาวยังนอนนิ่ง และยังไม่ยอมลุกไปไหน

แต่เพราะร่างกายที่ขยับขึ้นลงของเธอ ทำให้ชายหนุ่มกำลังหลับสนิทเพราะว่าเพิ่งออกศึกหนักมาเมื่อคืนนี้ ต้องลืมตาตื่นขึ้นมา แล้วมองคนข้างๆ ถอนหายใจไปไม่รู้กี่ครั้งแล้ว ภัทรมองเสี้ยวหน้างามของหญิงสาวอยู่สักพัก ก่อนที่เขาจะตัดสินใจเรียกเธอ

“เลิกถอนหายใจแล้วมาตกลงกันดีๆ เถอะ” เสียงเข้มเอ่ยออกมาด้วยความจริงจัง หลังจากที่เขามองดูเธอถอนหายใจอยู่พักใหญ่ แล้วเธอก็ไม่มีทีท่าว่าจะทำอะไร ดังนั้นเขาก็เลยต้องเริ่มแทน

“มีอะไรต้องตกลง” หญิงสาวเอ่ยออกมา ในขณะมือเรียวเล็กของเธอกำลังทำการยื้อแย่งผ้าห่มจากเขา โดยที่เธอไม่ได้สนใจเลยว่าหากเธอสามารถทำได้สำเร็จ เขาจะอยู่ในสภาพไหนนั่นเอง

“มีสิ มีเยอะเลยล่ะ จะนอนคุยกันแบบนี้มั้ยล่ะ เผื่อว่าจะพลาดอีกรอบ” ภัทรเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ดึงเข้าไป ดึงเข้าไปเรื่อยๆ แล้วจะได้เห็นหุ่นที่แสนเพอร์เฟคของเขา ถ้าได้เห็นแล้วติดใจ เขาก็ไม่รู้ด้วยนะ

“ไม่ล่ะ คุณหันหลังเดี๋ยวนี้เลย ฉันแต่งตัวก่อน แล้วเราค่อยคุยกัน” เพราะว่าไม่ต้องการให้เขาเห็นสัดส่วนของตนเอง ทำให้เธอรีบไล่เขาให้หันหน้าหนี ทั้งที่เอาจริงๆ มันก็ไม่จำเป็นหรอกนะ ในเมื่อคืนที่ผ่านมาเขาก็เห็นทุกสัดส่วนของเธอแล้วล่ะ

“ผมเห็นหมดแล้ว ยังจะมาอายอะไรอีก” ภัทรเอ่ยออกมาด้วยท่าทางยียวน พร้อมกันนั้นยังยักคิ้วใส่หญิงสาวอีก น่าหมั่นไส้จริงๆ เธออยากจะตบเข้าสักที ได้ตัวเธอแล้วไม่พอ ยังจะมาวุ่นวายกับเธออีก จริงๆ แล้วเธอไม่อยากเคลียร์หรอกนะ อยากจะหนีไปเลย แต่ว่าเธอดันไม่ตื่นก่อนเขานี่สิ ก็เลยทำให้เธอต้องเผชิญหน้ากับเขา ทั้งที่ไม่ต้องการเผชิญหน้าเลยสักนิด

“นี่ปากหรือว่าอย่างอื่นคะ” นันทิชาเอ่ยถามออกมาด้วยความหมั่นไส้ ใจคอเขาจะไม่ยอมหันหน้าหนีเหรอ เธอจะรีบแต่งตัว แล้วก็รีบเคลียร์ไปทำไม แต่เขากลับเป็นอุปสรรคของเธอทุกทางเลย แบบนี้มันน่าจ่ายให้จบๆ จริงๆ

“ก็ปากน่ะแหล่ะ แต่แค่สงสัยว่าจะอายทำไม ผมเห็นหมดแล้วจริงๆ นะ” ชายหนุ่มตอบออกมาหน้าตาย เขาไม่ได้สนใจท่าทางโกรธที่เธอพยายามแสดงออกมาเลยสักนิด นั่นก็เพราะว่าเขาตั้งใจที่จะรับผิดชอบเธออยู่แล้ว ยังไงก็คงต้องเริ่มเรียนรู้ตัวตนของอีกฝ่ายตั้งแต่วันนี้แล้วล่ะ ไม่อย่างนั้นคงไม่มีทางรู้แน่ๆ ว่าเธอเป็นคนยังไง ยิ่งรู้จักเธอเร็ว เขาก็ยิ่งรู้ว่ามีอะไรที่ต้องปรับตัวเข้าหากันอีก

“นี่ถามจริงๆ ปากหมามาตั้งแต่เกิดเหรอ” นันทิชาเอ่ยถามออกมาอย่างเหลืออด ไอ้ที่อยากให้ทำ ไม่ยอมทำ ไอ้ที่ไม่อยากให้ทำ กลับอยากทำ มัวแต่มาเถียงเธออยู่นั่นแหล่ะ แล้วเมื่อไหร่จะได้แต่งตัว แล้วจะได้ออกไปให้พ้นความอับอายนี้เสียที

“ใช่มั้ง จะดูมั้ยเดี๋ยวผมจะอ้าปากให้ดู ผมก็อยากรู้เหมือนกันว่ามันมีหมาอยู่ในปากผมจริงๆ หรือเปล่า” ชายหนุ่มอ้าปากทันทีไม่รอช้า ด้วยเพราะว่าต้องการแกล้งหญิงสาวนั่นเอง ส่วนคนที่กำลังว่าเขาอยู่นั้น หันหน้าหนีแทบไม่ทัน

“นี่จะบ้าหรือไง ทำไมมาทำอะไรแบบนี้ ซวยจริงๆ เลย ฉันไม่น่ารู้จักคนอย่างคุณเลย บอกเลยว่าน่ากลัวมากจริงๆ พลาดแล้ว ฉันพลาดจริงๆ” นันทิชาเอ่ยออกมาด้วยความเครียด จะพูดอะไรพวกก็พาออกนอกเรื่องได้ตลอดเวลา เธอจะทำยังไงเธอถึงจะออกไปจากที่นี่ได้ โดยไม่ต้องมาอยู่ในห้องนี้กับเขา มันล่อแหลมเหลือเกิน กลัวว่าจะเกิดอีกครั้งน่ะสิ

“ก็คุณว่าผมปากหมาเอง แค่ผมอยากให้คุณพิสูจน์ ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรนะ” ชายหนุ่มเอ่ยออกมาพร้อมทั้งลอบยิ้มด้วยความพึงพอใจ เรื่องมันเลยเถิดมาถึงขั้นนี้แล้วจะนอนเคลียร์หรือว่านั่งเคลียร์ก็ว่ามาเถอะ เขาไม่ติดอะไร เขาพร้อมที่จะเคลียร์กับเธอตามที่เธอต้องการนั่นแหล่ะ

“ไม่หันก็ไม่ต้องหัน ฉันไม่สนใจแล้ว” ว่าแล้วหญิงสาวก็กระชากผ้าห่มด้วยความแรง ก่อนที่เธอจะใช้ห่อตัวของเธอแล้ว ก็ลงไปเก็บเอาชุดเดรสสีดำพร้อมกับอาภรณ์ชิ้นน้อยที่มันวางระเกะระกะอยู่ตามพื้น แล้วเธอจึงลากผ้าห่มของโรงแรมแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำไปทันที

ส่วนภัทรก็มองตามหญิงสาวด้วยความขบขัน จะหลบเขาได้กี่น้ำกันคนสวย เดี๋ยวสุดท้ายแล้วก็ต้องมาเจอกันอยู่ดี เธอไม่มีทางหลบเขาได้หรอก แล้วเรื่องที่ต้องเคลียร์ระหว่างเธอกับเขา มันก็ยังคงต้องเกิดขึ้นอยู่ดี

เมื่อเห็นว่าหญิงสาวเข้าไปในห้องน้ำแล้ว เขาก็ไม่อยากที่จะแกล้งเธออีกต่อไป เขารีบลุกขึ้นมาจากเตียง ก่อนที่จะเก็บเสื้อผ้าที่มันวางระเกะระกะอยู่ที่พื้น เพื่อมาสวมใส่ให้เรียบร้อยเหมือนเดิม เพื่อรอใครบางคนออกมาเคลียร์เรื่องที่เกิดขึ้นนั่นเอง

ทางด้านนันทิชาก็รีบแต่งตัวด้วยความรีบร้อน นาทีนี้เธออยากจะก้าวออกไปจากตรงนี้เหลือเกิน เธอไม่ไหวแล้ว เธออายมากจริงๆ อายที่เธอทำตัวเอย่างนี้ ปัญหาของเธอ เธอไม่ควรระบายมันออกมาผ่านเครื่องดื่มมึนเมา แล้วสุดท้ายเธอก็ทำในสิ่งที่เธอไม่เคยคาดคิดว่าชีวิตนี้เธอจะทำแบบนี้

แล้วเป็นยังไงล่ะ ต้องมานั่งแก้เรื่องแบบนี้ ทั้งที่มันไม่ควรจะเกิดเลยตั้งแต่ต้น เวรกรรมจริงๆ นันทิชาเดินวนไปมาอยู่ในห้องน้ำ เธอพยายามทำใจอยู่พักใหญ่ เพราะไม่อยากจะเห็นหน้าเขา และระหว่างที่เธอเดินวนไปมาอยู่นั้น เสียงเคาะประตูก็ทำให้เธอหลุดออกมาจากภวังค์นั่นเอง

“ออกมาได้แล้วครับ ถ้าไม่ออกมาผมจะถือว่าคุณอยากจะค้างที่นี่อีกคืน” ชายหนุ่มเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้ม คิดจะหลบหน้าเขาเหรอ จะหลบได้นานแค่ไหน เพราะว่าสุดท้ายแล้ว ทั้งเขาและเธอก็ต้องเช็คเอ้าท์ออกจากโรงแรมอยู่ดี

“ออกแล้ว วุ่นวายจริงๆ” ว่าแล้วหญิงสาวก็ยอมเปิดประตูออกไป ด้วยเพราะว่ากลัวว่าเขาจะทำอย่างนั้นจริงๆ เพราะว่าถ้าเขาใช้กำลังขืนใจเธออีก เธอไม่น่ารอด ด้วยหน้าตา ท่วงท่าและลีลาแบบนั้น เธอกลัวใจตัวเอง ไม่รู้ว่าเธอจะทนได้นานแค่ไหนหากว่าเกิดเหตุการณ์แบบนั้นขึ้นจริงๆ

“ไม่ได้วุ่นวาย แต่ผมต้องการเคลียร์กับคุณ” ชายหนุ่มเอ่ยออกมาจริงจัง หลังจากที่หญิงสาวออกมาจากห้องน้ำแล้วนั่นเอง นาทีนี้เขาเปลี่ยนไปคนละคนก็ว่าได้ จริงจังขึ้นมาทันทีเลยล่ะ

“คงไม่มีอะไรต้องคุยกันหรอกนะ อยากได้เงินใช่มั้ยล่ะ เดี๋ยวฉันให้” หญิงสาวเอ่ยออกมาด้วยท่าทางจริงๆ ก่อนที่เธอจะเดินไปหากระเป๋าสตางค์ของตนเอง เพื่อที่จะให้เงินเขา ส่วนชายหนุ่มมองตามอย่างไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตนเองเห็น ตลกล่ะ เขาเนี่ยนะอยากได้เงิน เขาเริ่มสนุกแล้วน่ะสิ เขาอยากรู้ว่าแม่เศรษฐีดูไบคนนี้จริงๆ แล้วกำลังจะทำอะไร

“ค่าตัวของผมให้เท่าไหร่ดีล่ะ” ในเมื่อมาแบบนี้ เขาก็ตามน้ำทันที เอ่ยขอค่าตัวของตนเองมันคงไม่ผิดหรอกนะ เพราะเขามั่นใจว่าเมื่อคืนเขาบริการดีจริงๆ

“เอาไป หมดกระเป๋าของฉันมีเท่านี้ แล้วก็อย่าไปพูดที่ไหนล่ะว่าฉันหิ้วคุณออกมาจากผับ นี่ถือว่าเป็นค่าเสียหายแล้วกัน ฉันไปล่ะ” ว่าแล้วหญิงสาวก็ทำท่าทางเหมือนว่าจะเดินออกจากห้องไปทันที แต่ทว่าเธอกลับถูกเขารั้งที่แขนของเธอเอาไว้