Mag-log in“คนแก่วิ่งนิดเดียวก็เหนื่อย” รตีแกล้งว่าก่อนที่ณภัทรจะทำหน้ามันเขี้ยวใส่ยายตัวยุ่ง“คืนนี้คนแก่จะแสดงให้ดูว่ายังเตะปี๊บดังนะครับ” ณภัทรอุ้มร่างเล็กขึ้นจากพื้นเพื่อพาไปชำระล้างฟองสบู่ใต้ฝักบัวที่น้ำยังไหลอยู่“อิอิ...ไม่กลัวคนแก่หรอกค่ะ” รตีหัวเราะยั่วณภัทรอย่างน่ารักณภัทรล้างสบู่ออกจากร่างเล็กก่อนอุ้มร่างเปลือยไปวางบนเตียงหนาอีกครั้งเขาขึ้นไปทาบทับร่างเล็กนั้นแทบจะทันที ไม่รอให้เธอหนีไปไหน“พี่จะรักน้องรันแล้วนะครับ” ณภัทรบอกเด็กสาวเสียงพร่า รตีกะพริบตามองการกระทำของเขาอย่างใจจดใจจ่อ รู้สึกหายใจหอบๆ ท้องไส้ปั่นป่วนไปหมดณภัทรค่อยๆ แนบริมฝีปากหนาลงไปสัมผัสกับเรียวปากหวานอย่างแผ่วเบาก่อนค่อยๆ ตวัดลิ้นหนาหยอกเย้าอย่างเร่าร้อน เมื่อจุมพิตจนพอใจก็ลากไล้ลงมาตามลาดไหล่กลมกลึงกดสัมผัสอย่างหนักหน่วง แล้ววกกลับมาที่ปทุมถันอวบอิ่มเปลือยเปล่าที่ล่อตาล่อใจเหลือเกิน กลิ่นหอมจากสบู่ที่อาบน้ำและหยดน้ำพราวที่เกาะอยู่บนร่างน้อยช่างหอมจรุงใจและให้ความรู้สึกอยากสัมผัสขึ้นเป็นทวีคูณณภัทรจูบซับทั่วร่างเล็กที่น่าหลงใหลริมฝีปากหนาลากไล้ไปตามหน้าท้องแบนราบ ระเรื่อยลงไปตามขาเรียวเล็ก ต่ำลงไปจนสาวน้อยสะดุ้งเ
“อยากทานอะไรเปรี้ยวๆ ค่ะพี่ราม” วาโยพูดอย่างเปรี้ยวปาก“เดี๋ยวพี่จะให้เด็กไปซื้อให้นะครับ” หลังจากนั้นคนเป็นภรรยาที่แพ้ท้องเหมือนกันก็มานั่งกินอะไรด้วยกันอยู่ในสนามหญ้าหน้าบ้านราเมธกับวายุนั่งมองภรรยาสาวทั้งสองที่ตั้งหน้าตั้งตาทานมะม่วงน้ำปลาหวานอย่างเอร็ดอร่อยแล้วลอบกลืนน้ำลาย“พี่รามชิมไหมคะอร่อยมากเลยค่ะ” วาโยเอ่ยปากชวนเมื่อเห็นสามีนั่งมองเธอตาปริบๆ“พี่วาก็ชิมไหมคะ อร่อยอย่างที่วายบอกจริงๆ” ทั้งวาโยและรามาวดีหันไปบอกสามีหนุ่มเพราะเห็นเขานั่งกลืนน้ำลายลงคอติดๆ กันหลายครั้ง“ทานเข้าไปได้ยังไงเปรี้ยวขนาดนี้” ราเมธพูดกับภรรยาสาวและน้องสาว รู้สึกเสียวฟัน เข็ดฟันแทนเหลือเกิน“เด็กๆ ทำอะไรกันอยู่จ๊ะ” คุณฤทัยหิ้วปิ่นโตและตะกร้าใส่ของมามากมายเข้ามาหาลูกๆ หลานๆ“ทานมะม่วงน้ำปลาหวานกันอยู่ค่ะ” วาโยเอ่ยตอบ“อะไรครับคุณป้า” วายุหันไปมองเด็กรับใช้ที่หิ้วของมามากมาย“อาหารบำรุงจ้ะ คนท้องต้องบำรุงมากๆ ป้าเลยทำอาหารบำรุงมาให้หนูวายกับหนูริน” คุณฤทัยสั่งเด็กรับใช้ให้วางตะกร้าและปิ่นโตไปบนโต๊ะที่หลานๆ ข้างบ้านนั่งกันอยู่ราเมธมองอาหารที่วางอยู่ข้างหน้า ก่อนหันไปขอบคุณป้าฤทัย“ขอบคุณมากๆ ครับคุณป้า”
“คนเราต้องอยู่ห่างกันบ้าง อยู่ใกล้กันมากๆ เดี๋ยวจะเบื่อหน้ากัน” ราเมธเอ่ยเตือน“ไม่หรอก ฉันไม่เบื่อ แต่ที่นายพูดมาก็มีเหตุผล” วายุเออออ ทุกคนนั่นแหละ ไม่ได้เห็นหน้าก็คิดถึง แต่พออยู่ด้วยกันมากๆ ก็ไม่ดี ต้องมีเวลาเป็นส่วนตัวบ้าง ความรักและความคิดถึงมันจะได้เพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ ไม่ใช่ใกล้ชิดกันตลอดเวลาจนเบื่อหน้ากัน“งั้นตามสบายแล้วกัน ไว้ค่อยคุยกัน” ราเมธพูดขึ้นเมื่อเห็นเพื่อนรักขอตัวกลับ เมื่อวายุกลับไปแล้ว ราเมธจึงหันมาใกล้ร่างภรรยาสาวทำท่าจะสวมกอดแต่หญิงสาวหลบทัน เขาเลยคว้าอากาศแทน วาโยยิ้มยั่วยวนมาอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนวิ่งขึ้นบันไดบ้าน ราเมธมองตามร่างบอบบางของภรรยาสาวไปอย่างหมายมาด“คืนนี้จะเผด็จศึกไม่ให้หลับไม่ให้นอนเลย ขยันยั่วพี่จริงๆ เลยนะน้องวาย” ราเมธพูดและวิ่งตามภรรยาสาวขึ้นไปบนห้อง ปล่อยให้ณภัทรกับรตีคุยกันตามสบาย จริงๆ เขารู้แล้วล่ะว่าอะไรเป็นอะไร แต่ถ้าปล่อยให้น้องสาวคนเล็กไปอยู่ไกลหูไกลตาเขาก็นึกห่วง แม้จะรู้ดีว่าณภัทรเป็นคนดีก็เถอะ ยังไงก็ไม่เหมาะสม ถ้าให้อยู่ในสายตาเขาและให้ณภัทรทำอะไรเสียบ้าง ความสัมพันธ์จะได้คืบหน้า และที่สำคัญเขาก็เดาใจวายุถูก ว่ามันต้องออกมาเป็นแบบนี้
“ไม่อยากได้เงินแต่อยากได้ตัวใช่ไหมวะ” วายุพูดหัวเราะลงลูกคออย่างถูกใจ ณภัทรหน้าแดงซ่านเล็กน้อยเมื่อเพื่อนสนิทชอบรู้ทันเขาอยู่เรื่อย“ตัวก็อยาก แต่อยากได้หัวใจมากกว่า” คำตอบของณภัทรทำให้วายุถูกใจ ตบไหล่เพื่อนหนักๆ ยืนยันว่าวิธีนี้ต้องสำเร็จแน่ๆ หวงน้องสาวอย่างราเมธก็ต้องยอม คอยดูกันไปเถอะ“น้องรันจ๊ะ วันนี้พี่วาจะพาคุณครูคนใหม่มานะจ๊ะ” วาโยบอกน้องสาวอย่างเอ็นดู รตีเข้าไปกอดพี่สะใภ้อย่างประจบประแจง แนบใบหน้าเล็กน่ารักกับอกนิ่มของวาโย ราเมธมองน้องสาวคนเล็กตาเขม็งและมองเลยไปถึงอกอวบอิ่มของภรรยาสาวด้วย รตีเหลือบมองหน้าพี่ชายก่อนยิ้มน่ารักให้“พี่รามหวงเหรอคะ...อิอิ ถ้าหวงน้องรันจะไปนอนกอดพี่วายด้วยคืนนี้” ราเมธถึงกับสะดุ้งในคำพูดของน้องสาวคนเล็ก ส่วนวาโยหัวเราะสามีอย่างถูกใจ“เรานี่จริงๆ เลย เดี๋ยวพี่จะจับตีก้นซะให้เข็ด ซนอยู่แบบนี้ไง แล้วจะขายออกไหมนี่ พี่ชักจะหนักใจแล้วสิ” ราเมธส่ายหน้ามองน้องสาวคนเล็กรตีเงยหน้าขึ้นมองหน้าพี่สะใภ้ก่อนพูดว่า” ใครเหรอคะคุณครูคนใหม่ของน้องรัน”“ไม่ทราบเหมือนกันจ้ะ เห็นพี่วาบอกว่าจะพามาหาตอนเย็นนี้จ้ะ ก็คงใกล้จะมาแล้ว”วาโยก้มหน้ามองรตีอย่างเอ็นดู เด็กสาวแน
“อุ๊ย! พี่ราม คนบ้า คนเจ้าเล่ห์ แกล้งน้องวายเหรอคะ” หญิงสาวดิ้นรนทุบตีสามีหนุ่มเมื่ออยู่ดีๆ เขาก็โผล่ขึ้นมาจากน้ำและโอบกอดไปรอบร่างของเธอ“จับได้แล้ว แพ้แล้ว” ราเมธหัวเราะเสียงดังอย่างผู้มีชัยชนะ“นี่แน่ะๆๆ ทุบให้ตายเลย” หญิงสาวดิ้นรนออกจากอ้อมแขน เมื่อรู้ว่าโดนเขาแกล้งให้เธอเป็นห่วงแทบแย่“โธ่ๆๆ เมียจ๋า ถ้าพี่ไม่ทำอย่างนี้แล้วจะรู้ได้ยังไงว่าเมียพี่รักพี่ขนาดไหน”“ไม่ต้องมาทำเป็นพูดดีเลย” วาโยผลักร่างหนาออกห่างอย่างไม่สนใจ ก่อนที่หญิงสาวจะว่ายน้ำหนีขึ้นฝั่ง“น้องวายรอพี่ด้วย” ราเมธตะโกนเรียกภรรยาสาว ก่อนว่ายน้ำตามเธอขึ้นมา“คนดีของพี่อย่าโกรธพี่สิครับ นี่พี่ทำของโปรดของน้องวายทั้งนั้นเลยนะ” ราเมธเอาอกเอาใจภรรยาสาวด้วยการทำอาหารให้เธอทาน เขารู้สึกมีความสุขที่ได้ทำอาหารให้คนที่รัก“ไม่รู้ ไม่ชี้” วาโยแกล้งสะบัดหน้าไปทางอื่นอย่างมีแง่งอน ความจริงตอนเขาทำอาหารเธออยากช่วยอยู่เหมือนกัน เลยแกล้งเข้าไปหยิบๆ จับๆ ล้างผัก หั่นผักให้ เธอเห็นเขาตั้งใจทำอาหารให้เธอทานมากๆ แถมตอนปรุงรสยังให้เธอชิมอีกด้วย เธอแกล้งชิมแล้วก็ติโน่นตินี่ เขาก็เอาใจด้วยการปรุงให้ถูกใจเธอ แต่ความจริงอาหารที่เขาทำก็อร่อยอ
ราเมธค่อยๆ ก้มลงจุมพิตภรรยาสาวอีกครั้ง จุมพิตที่อ่อนโยนทำให้วาโยเผลอไผล ใช้แขนเรียวคล้องที่คอหนาและเปิดริมฝีปากให้เขาล่วงล้ำเข้ามาในโพรงปากหวาน ราเมธจุมพิตซ้ำไปซ้ำมา เหมือนจะสูบเลือดสูบเนื้อ เมื่อถอนริมฝีปากออกจากกัน ร่างทั้งสองก็หอบสะท้าน“น้องวาย...ขอพี่นะคนดี ให้พี่ได้ไหม” ราเมธเอ่ยขอก่อนจะกดร่างบางลงไปที่พื้นทรายดังเดิม วาโยสัมผัสอากาศเย็นๆ ของเม็ดทราย เธอจึงผวาร่างน้อยๆ ราเมธปลดชุดของภรรยาสาวออกอย่างรีบร้อน ถอดจนเกลี้ยง เขากระชากชุดของตัวเองตาม แล้วปูบนพื้นทราย ริมฝีปากหนาซุกซบบนอกเปลือย วาโยครวญครางรับสัมผัสของสามีหนุ่มอย่างเต็มใจ ราเมธจับร่างเปลือยของหญิงสาวให้คุกเข่าในท่าคลานเข่า เขาขึ้นไปคร่อมทับร่างบางด้านบน กระซิบเรียกชื่อภรรยาสาวเสียงพร่า“น้องวาย...” ชายหนุ่มนำพาความแข็งแกร่งถูไถกับปากทางสวรรค์ ค่อยๆ สอดเข้าไปอย่างช้าๆ ประสานเข้าออกเป็นจังหวะรักไม่เร่งร้อน เสียงครางรับความคับแน่นและเสียวซ่าน เมื่อแก่นกายแข็งชันสอดเข้าไปในความอุ่นจัดคับแน่นนั้นราเมธใช้มือหนาจับเอวภรรยาสาวเอาไว้มั่น วาโยเอาใบหน้าสวยซบไปกับท่อนแขน เข่าและน่องเปลือยทับไปบนเสื้อของสามีที่ปูทับรองรับร่างไว้ เ
“นี่แกไปว่าหนูรินอย่างนั้นได้ยังไง เค้าออกจะหน้าตาสะสวยน่ารัก ขยัน เรียบร้อย และจากที่พ่อดูๆ มาก็เป็นแม่ศรีเรือน นี่ถ้าแกได้มาเป็นศรีภรรยา แกนั่นแหละจะโชคดี ผู้หญิงดีๆ อย่างนี้หาได้ที่ไหนอีก ไม่เหมือนแม่ผู้หญิงของแกแต่ละคน พ่อบอกตามตรงเทียบหนูรินไม่ได้สักคน” คุณวีรยุทธ์พูดอย่างถูกใจว่าที่ลูกสะใภ้
“อือ...พี่ภัทร เค้าหายใจไม่ออก” รตีดิ้นแต่ตายังหลับและเลิกดิ้นในที่สุด เมื่อร่างบางเริ่มซุกหาไออุ่นจากอกกว้างแทน ในที่สุดความเหนื่อยและความง่วงก็เข้ามาเยือนคนทั้งสอง รตีปรือตามองชายหนุ่มที่กอดเธอในอ้อมแขนอย่างรัดรึง“ตื่นแล้วเหรอสาวน้อย” ณภัทรหอมแก้มนวลใสนั่นฟอดใหญ่ ก่อนดึงร่างไปกอดแนบแน่นเข้าไปอีก
วาโยลงจากเครื่องก็มองหาคนมารับ บิดาบอกว่าพี่ชายของเธอจะมารับ หญิงสาวมองหาพี่ชาย แต่ไม่เห็นวี่แววของอีกฝ่าย“น้องวาย” วายุเรียกน้องสาวคนเดียว เมื่อเห็นเธอกำลังมองหาเขาอยู่“พี่วา...คิดถึงจังเลยค่ะ” วาโยกอดพี่ชายอย่างคิดถึง“คิดถึง...แต่เห็นไม่กลับมาสักที นี่คุณพ่อคงโทรไปตามให้กลับมาใช่ไหม” วายุกอดรั
“น้องรันเสร็จหรือยังจ๊ะ” รามาวดีเคาะประตูเรียกน้องสาวคนเล็ก เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังไม่ลงไปทานอาหารเช้าด้านล่างสักที“เสร็จแล้วค่ะพี่ริน” น้องรันเปิดประตูออกมายิ้มให้พี่สาวอย่างน่ารักในชุดนักศึกษารตีเรียนอยู่ปีสุดท้ายของมหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง ทุกวันพี่ชายกับพี่สาวจะสลับกันไปรับส่งเธอที่มหาวิทยา







