Mag-log in“นี่เบอร์เรา มีอะไรก็โทร.มานะ” ทั้งสองคนมองหน้ากันนิ่ง
ทำไมมันเหมือนฉากในละครที่พระเอกกับนางเอกกำลังจีบกันเลยนะ หญิงสาวรู้สึกใจกระตุกแปลก ๆ
“อะ... โอเค มีอะไรเราจะโทร.หา”
มาลย์พูดผ่านโทรศัพท์ออกไปกับคนตรงหน้า ฉีกยิ้มให้เขา แล้วบอกขอตัวกลับจริง ๆ
มาลย์เดินออกมาปิดประตูห้องพักคนป่วยลง มือเล็กยกขึ้นกุมตรงอกข้างซ้าย เป็นอะไรหนักหนาวันนี้ เต้นแรงเกินไปแล้ว ที่นี่โรงพยาบาลนี่ ตรวจสักหน่อยดีไหม มาลย์คิดเล่น ๆ พอจังหวะหัวใจกลับมาเต้นปกติ ถึงได้เดินออกมา ตรงไปรถยนต์ ขับกลับคอนโดฯ ตัวเอง
ส่วนคนในห้อง พอหญิงสาวออกไปแล้ว ยอดตองผ่อนลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ สายตามองหน้าจอโทรศัพท์ มุมปากยกยิ้มกว้าง เขาเมมเบอร์ของเธอไว้เสร็จสรรพ
“ยัยคู่กรณี”
ยอดตองรู้จักมาลย์มาตั้งแต่เรียนปีหนึ่งเพราะเป็นเพื่อนของเพื่อน ไม่ได้สนิทกันมาก แต่พอรู้ว่าเธอเป็นอย่างไร จริง ๆ เขาสนใจมาลย์อยู่บ้างเพราะเธอเป็นคนสวย มองไม่เบื่อ เก่ง แกร่ง ไม่ยอมคน ไม่ยุ่งกับใครโดยเฉพาะผู้ชาย รวมถึงเขาด้วย
เขาไม่เคยทำอะไรรุ่มร่ามหรือแสดงออกว่าสนใจเธอมากนัก แค่มอง พอมีโอกาสได้สบตากัน หญิงสาวทำเพียงยิ้มบาง ๆ ให้เขาเท่านั้น
ที่ยอดตองเรียกหญิงสาวว่า ‘ยัยมาลย์หัวใจ’ เพราะหลายครั้งที่เขาไปเที่ยว กำลังจะยืนหล่อ ๆ ให้สาวได้นัวเนียเล่นสักหน่อย มาลย์ก็โผล่มาเห็น
บางทีเขากำลังจะจูบสาวสวย เธอก็มาเจอ วันต่อมาแค่กำลังถูกสาว ๆ ลากออกจากโต๊ะ ดันชนเข้ากับเธอพอดี มาลย์ไม่ได้พูดหรือทักอะไรและไม่เคยเอาไปพูดถึงเมื่อเจอหน้า
ทุกอย่างที่ยอดตองกำลังคิดจะทำเป็นอันต้องหยุดลง เห็นหน้าเธอแล้วเขาไม่มีอารมณ์ ไม่ใช่ว่าเขาตายด้าน ยอดตองไม่มีอารมณ์กับผู้หญิงคนอื่น แต่ดันมีอารมณ์กับเธอ ผู้หญิงที่ชื่อ ‘มาลย์ นวารา’ แม่ดอกกุหลาบมาลย์ซ่อนหนามซ่อนรูป คนที่ไม่เคยสนใจเขา
ยอดเตยกลับมาจากคอนโดฯ ธารนานแล้ว หลังจากพิทย์กลับมา เธอแวะไปซื้อของ กว่าจะมาหาพี่ชายก็ค่ำ มาถึงห้องพักฟื้นคนป่วย รีบถามพี่ชายทันที
“พี่ตองกินอะไรหรือยัง” คนน้องถาม สายตามองเห็นผลไม้กับกระเช้าแบรนด์บำรุงร่างกายเต็มโต๊ะ สงสัยมีคนมาเยี่ยมพี่ชายเธอ
“เหลือแต่จะออกมาทางเดิม” น้องสาวทำหน้าครุ่นคิด
“ไปกินอะไรมา อิ่มขนาดนั้น”
ปกติพี่ชายไม่ชอบทานกับข้าวโรงพยาบาล เธอรู้ดี ข้าวต้มที่เธอทำมาหมดแล้วเพราะแบ่งไปให้เพื่อนเขาช่วงเย็น
“อิ่มอกอิ่มใจ”
คนบอกพูดยิ้ม ๆ ไม่ได้หันมามองหน้าน้อง คนน้องยิ่งฟังยิ่งงง อะไรของพี่เธอ
“อย่าเล่นเกมเยอะ แขนยิ่งเจ็บอยู่ เดี๋ยวหายช้ากันพอดี” พี่ไม่ตอบ เธอก็ไม่เซ้าซี้ ขี้เกียจพูดด้วย ถึงได้เดินไปนั่งเล่นโซฟาหน้าทีวี
วันนี้ยอดเตยจะนอนเฝ้าเขา ให้ตายอย่างไร เธอก็จะไม่กลับ คนเป็นพี่ไม่คิดจะขัดใจ แล้วแต่น้อง
ยอดตองนั่งเล่นเกมอยู่บนเตียงด้วยมือเดียว ปากยังด่าคนในเกมไม่หยุดว่ากากบ้างแหละ ทิ้งทีม ไม่ช่วยทีมบ้างแหละ แล้วไอ้คนที่มันโยนทั้งเกมทั้งโทรศัพท์ทิ้งแล้วแกล้งหลับเพราะสาวมาเยี่ยมเรียกว่าอะไร
ผ่านมาเกือบสัปดาห์
ยอดตองออกจากโรงพยาบาลมาพักฟื้นที่บ้าน พ่อกับแม่เข้ามาอยู่ด้วยสองวัน วันที่เหลือเป็นเพื่อนเขาที่แวะเวียนกันมา
ยอดเตยไปเข้าค่ายคุณธรรมของทางมหา’ลัยจัดขึ้นเพื่อให้น้องเฟรชชีปีหนึ่งไปทุกคน อุตส่าห์ไปนั่งนับลมหายใจ เดินย่อง ๆ กำหนดการเดินทุกย่างก้าว ขัดเกลาจิตใจอยู่ตั้งหลายวัน กลับมาพี่ชายอย่างเขาหวังเป็นอย่างยิ่งว่าน้องสาวสุดที่รักจะสงบปากสงบคำ เลิกบ่นเลิกด่าเรื่องนั้นเรื่องนี้พี่สักที
ด้านมาลย์ วันนี้เธอตื่นเช้า อาบน้ำ แต่งตัวเพื่อไปมหา’ลัย นัดกับกลุ่มเพื่อนไว้จะปรึกษากันเรื่องโครงการทำวิจัยเพื่อส่งให้อาจารย์พิจารณาช่วยในวันเปิดเรียนสัปดาห์หน้า
เธออยู่ปีสี่แล้ว ปีสุดท้ายต้องทำโครงการวิจัยเกี่ยวกับการตลาดส่งเพื่อเป็นโพรเจกต์จบ เข้ามหา’ลัยวันธรรมดาหรือไม่มีเรียน สามารถใส่ชุดลำลองได้
หญิงสาวอยู่ในชุดกางเกงสแล็กส์ทรงกระบอกผ้าทิ้งตัวสีครีม เสื้อเชิ้ตขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอก คอเสื้อทรงกว้างโชว์สร้อยคอประจำตัวเธอ รองเท้าผ้าใบสีขาวตัดขอบดำให้ความทะมัดทะแมง ผมยาวถูกรวบไว้ด้วยที่เก็บผมอันใหญ่ ปอยผมตกคลอเคลียลำคอขาว ใบหน้าอ่อนใสแต่งแต้มน้อยนิด
ขับรถออกจากคอนโดฯ ใช้เวลาไม่นานก็ถึงมหา’ลัย วันนี้ผู้คนดูครึกครื้นหลังจากปิดเทอมใหญ่
สัปดาห์หน้าจะเป็นวันเปิดเรียนจริง ๆ ขับรถผ่านคณะอื่นเห็นรุ่นพี่ของแต่ละสาขากำลังช่วยกันเตรียมงานรับน้อง บางคนเป็นสตาฟไปดูแลน้องปีหนึ่งที่ค่ายคุณธรรม มาลย์เป็นรุ่นพี่ปีสุดท้าย ไม่ต้องทำอะไรมาก จะเข้าไปดูตอนที่มีกิจกรรมสำคัญเท่านั้น
หลังจากวันนั้นที่ไปเยี่ยมยอดตองที่โรงพยาบาล เธอไม่ได้ไปหาเขาอีก ทำเพียงส่งข้อความหาเขาทุกวัน ถามถึงอาการป่วยของยอดตองเท่านั้น ยอดตองเองก็ตอบกลับมาปกติ ข้อความไม่มีอะไรนอกเหนือจากนี้
เธอรู้เพียงว่าเขาออกจากโรงพยาบาลกลับมาพักฟื้นที่บ้านแล้ว ดูเหมือนอาการเขาจะดีขึ้นมาก เหลือแค่แขนที่ยังใส่เฝือกอยู่ ยอดตองบอกอีกสามสี่วันก็คงได้ถอดเฝือก มาลย์เองยุ่งเรื่องจัดของที่ย้ายคอนโดฯ ให้เข้าที่ พอเสร็จก็ต้องมานั่งเรียบเรียงหาข้อมูลเพื่อทำโครงการวิจัย
หญิงสาวขับรถเลี้ยวเข้าจอดข้างตึกสูง ป้ายหน้าตึกตัวอักษรขนาดใหญ่แสดงให้เห็นว่า คณะบริหารสาขาการตลาด เปิดประตูลงรถ คว้ากระเป๋าแล็ปท็อปเดินเข้าไปในตึก
ตอนพิเศษ 4พอเธอคลอดลูกและมีระยะเวลาที่สามารถให้ยอดตองรักเธอแรง ๆ ได้ เขาก็ทำปกติ แต่พอคุยกันว่าน่าจะมีอีกสักคน คุณพ่อลูกหนึ่งก็ทำเหมือนรอบแรกคือเอาทุกหยาดหยดในตัวเขาใส่เข้ามาในตัวเธอ ค้างไว้อยู่นานและไม่พาไปอาบน้ำ หลังเสร็จกิจ คนเป็นพ่อบอก ‘นี่นับสอง’ มาลย์เริ่มชิน คนที่สองง่ายหน่อย แต่ตัวใหญ่เหมือนเดิม ลูกชายอีกแล้ว ทั้งคู่ไม่ติดว่าลูกเป็นเพศไหน แต่ลึก ๆ ในใจอยากได้ผู้หญิงสักคนยอดตองทำทุกวิธี ค้นเน็ตหาข้อมูลวิธีทำลูกสาว ทานอาหารเสริม ออกกำลังกาย ดูแลตัวเองอย่างดี ทั้งดูแลแม่พันธุ์เมียรักดีกว่าตัวเองเป็นเท่าตัว พอเขาบอกขออีกคน แต่มาลย์ยังไม่พร้อม ลูกทั้งสองคนยังเล็กมาก เขากลับบอกคนสุดท้ายปิดอู่ พอเธออนุญาตอย่างช่วยไม่ได้ เพราะพ่อยอดมุ่งมั่นตั้งใจเหลือเกิน ถึงเวลาเขาใส่ไม่ยั้ง ทำเอาหมดแรงทั้งคู่ ไม่วายยังบอกหลังเสร็จสุขสมเช่นเคย ‘นับสามลูกสาวพ่อตองกับแม่มาลย์มาแน่’ไม่นาน ผลออกมาจนลูกคลอด มาลย์แทบไม่อยากจะเชื่อ ลูกสาวจริง ๆ เธอคลอดเองคนนี้เพราะท้องสามเริ่มชิน อุ้มท้องครบเก้าเดือน น้องเป็นผู้หญิง ตัวไม่ใหญ่มาก ตอนคลอดเจ็บที่สุดเท่าที่เคยเจ็บมา ยอดตองอยู่ข้างตลอด คนร้องไห้ยังเป็นเขาเ
ตอนพิเศษ 3พอยอดตองเร่งจังหวะสุดท้าย มาลย์ถึงกับต้องส่ายหน้า ตัวเธอขยับขึ้นลงด้วยแรงโหมกระแทกกระทั้นเข้าลึก ยอดตองรับรู้ถึงโพรงนุ่มที่ตอดรัดถี่รัวจนเขาจะขาด ก่อนที่ทั้งคู่จะเกร็งกระตุกพร้อมกัน คนตัวโตยังจับสะโพกเธอตอกอัดดอกสุดท้ายจนมิดลำ ค้างไว้อยู่แบบนั้นนานหลายนาที มาลย์กระตุกซ้ำ ๆ ทั้งที่มีเขาอยู่ในตัวเธอ จนอาการเกร็งเริ่มดีขึ้น ยอดตองไม่ยอมผละถอย ยังแช่ตัวเขาไว้ในตัวเธอ “ตองคะ”“ครับ” “จะอยู่แบบนี้เหรอ”มาลย์ถามเขาออกไปเมื่อยอดตองยังนิ่งอยู่ ไม่ยอมขยับ เธอเริ่มอึดอัดเหมือนจะฉีก“แป๊บหนึ่งครับ รีดน้ำแป๊บ”“ตองจะมารีดน้ำอะไรนานขนาดนี้ พอแล้ว ถอยไปเลย มาลย์จุก”ได้ยินว่าเมียจุก คนรักเมียรีบถอนตัวออกทันทีพรวดเดียวหลุด ตัวเธอถึงกับกระตุกไปหนึ่งที เวลาเลยวันใหม่จวนจะเช้าแล้ว เธอกับเขายังไม่ได้นอน แต่เหมือนมาลย์จะได้งีบหลับไปช่วงยอดตองซอยไม่แรงมากเธอเหนื่อยจนหลับตอนคนตัวโตบรรเลงบทรัก แล้วตื่นมาใหม่เมื่อเขากระตุ้นด้วยห้วงอารมณ์จนเสร็จสุขสมทั้งสองฝ่าย นี่สินะที่ยอดตองชอบพูด ‘นอนเลย เราทำเอง’ เขาทำจริง ๆยอดตองลุกจากเตียง หยิบริโมตลดอุณหภูมิเครื่องปรับอากาศให้เย็นลง จัดท่าทางให้มาลย์นอ
ตอนพิเศษ 2“ว่างั้นแหละ”แฝดพี่เห็นด้วยอย่างมาก ดูจากผลงานแล้ว วัดนี้เหมือนจะปลุกเสกไม่ถึง เพราะมันไม่ได้ผล“ใช้ไม่ได้ทั้งกลุ่ม เราต่างหากที่เจ๋ง” บาร์เสริมทับมาอีกคน ซึ่งเพื่อนเขาแต่ละคนมาเป็นคู่ เครื่องรางที่ว่าขลังมันจะไปสู้ความคลั่งรัก ความจริงจังจริงใจของพวกเขาได้อย่างไร แต่ละคนมุ่งมั่นตั้งใจกว่าสิ่งอื่นใดก็เรื่องเมียเนี่ยแหละยอดตองยังนึกด่าเพื่อนในใจ กลับเป็นมาลย์เสียเองที่ดึงมือเขาให้หันหน้ามาทางเธอ มือเล็กข้างหนึ่งจับลำคอแกร่งให้โน้มลงมาหาแล้วประกบริมฝีปากลงแผ่วเบา เสียงคนโห่แซวดังอีกรอบ กาบี้ทำท่ากรี๊ดกร๊าดอย่างคนไม่ยอม ไม่สามารถตัดใจให้ขาดได้ทั้งที่ตนมีหนุ่มหล่อล่ำนั่งข้าง ส่วนแสนดีและเตเต้ฉีกยิ้มอย่างยินดีให้เพื่อนของพวกเขา สองมือจับกันแน่นยอดตองพอได้สติ คว้าเอวบางเข้าหา จูบตอบแนบลงแผ่วเบา ไม่นานเขาถึงได้ผละออก ยังยื่นจมูกแตะลงหน้าผากมนอย่างรักใคร่และหวงแหน“รักครับเมีย”มาลย์ฉีกยิ้มขำให้กับคำพูดห่าม ๆ ของคนตรงหน้า ทั้งสองคนยิ้มให้กัน ก่อนจะหันไปทางแขกพร้อมขอบคุณทุกคนที่มาร่วมยินดี หลังจากเสร็จพิธีแต่งงานเรียบง่าย แขกในงานรับประทานอาหารร่วมกัน ทั้งงานเลี้ยงปาร์ตี้ตอนเย
ตอนพิเศษ 1 หลังจากยอดตองขอมาลย์แต่งงานในวันฉลองรับปริญญาของทั้งคู่ที่สวนกุหลาบ ผ่านมาสามเดือน งานแต่งถูกจัดขึ้นใหญ่โตที่ไร่กุหลาบมาลย์ นวารา แขกมาร่วมแสดงความยินดีกันล้นหลาม ส่วนมากเป็นญาติผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย รวมถึงกลุ่มเพื่อนของเจ้าบ่าวเจ้าสาวมากันครบงานแต่งงานจัดขึ้นตอนเย็น เพราะยอดตองกับมาลย์ปรึกษาคุยกันก่อนหน้าว่าหมั้นไปแล้ว จริง ๆ ยอดตองอยากจัดหมั้นอีกรอบให้คนรักของเขาดี ๆ แต่มาลย์กลับไม่คิดแบบนั้น “ไม่ต้องจัดงานหมั้นอีกรอบนะคะตอง ช่วงเช้าทำบุญไหว้พระก็พอ ไปจบที่งานเลี้ยงตอนเย็นเลย ดีไหม” “แต่ตอง...” ว่าที่เจ้าบ่าวพูดไม่ทันจบ ว่าที่เจ้าสาวพูดขัดขึ้นเสียก่อน“แค่มีตอง มาลย์ก็พอใจแล้ว”คนโดนอ้อนใจเหลวไปแล้ว ยอดตองฉีกยิ้มออกมาพร้อมยกมือจับลูบข้างแก้มเมียของเขา “มักน้อยจังเลยนะ”มาลย์จับมือคนรักที่เขาชอบลูบแก้มลูบตัวแตะเธอเหลือเกิน“มักน้อยที่ไหน มีตองเราก็มักมากแล้ว”ยอดตองยิ้มกว้างกว่าเดิมให้กับเธอ นานทีปีหน แม่คุณจะหยอดมุกใส่กัน“อย่ามาอ้อน อยากท้องก่อนแต่งไหม” จากลูบไล้แปรเปลี่ยนเป็นจับบิดแก้มนิ่มเบามือด้วยความมันเขี้ยว เบาจนคนโดนบิดไม่รู้สึกเจ็บสักนิด ได้แต่ยิ้มขำให้เขา“อี
“มาลย์เหนื่อยไหม” เสียงนุ่มทุ้มน่าฟังของคนข้าง ๆ ทำเอาใจเธอยังคงคันยุบยิบกับเขาเสมอ“ตองล่ะ เหนื่อยไหม” ยอดตองมองหน้าคนรัก ยิ้มทั้งตาทั้งปากส่งให้เธอ “เหนื่อย แต่ทนได้ ขอแค่มีมาลย์อยู่ตรงนี้ข้าง ๆ เรา” ได้ยินแบบนั้น ทำเอาคนฟังรู้สึกเขินมานิด“มาลย์ก็เหมือนกัน ขอแค่มีตองอยู่ตรงนี้ มาลย์ก็ไม่เหนื่อยและไม่กลัวอะไรทั้งนั้น” จู่ ๆ ยอดตองก็ลุกออกจากชิงช้ามานั่งคุกเข่าลงตรงหน้า ขาข้างหนึ่งชันขึ้นเท้าแขน ยื่นมาจับมือเธอไว้ทั้งสองข้าง“งั้นตองขออยู่ตรงนี้ข้างมาลย์ รักและดูแลมาลย์ตลอดไปได้ไหม”เธอฉีกยิ้มกว้าง ก้มหน้าลงด้วยความเขิน พอเงยหน้าจะสบตากับเขา กลับมีแหวนอยู่ตรงหน้า หืม แหวนเธอ เขาเอาไปตั้งแต่เมื่อไหร่ พอเธอจะถามออกไปก็ต้องชะงัก“แต่งงาน แต่งงานกับตองได้ไหม”เสียงชายหนุ่มติดสั่นน้อย ๆ ใบหน้ายังยิ้มหวานให้กับเธอ มาลย์กำลังจะตอบเขาอยู่แล้ว แต่กลับได้ยินเสียงหยุกหยิกจากหลังพุ่มไม้ “วินมึงยืนดี ๆ ดิ๊”“ไอ้แฝดนี่มดมันกัด ขยับไปหน่อยไอ้บาร์”“อย่าผลัก เดี๋ยวล้ม”“ไอ้ธารเหยียบเท้ากู”“เงียบ ๆ ดิ๊”เสียงหยุกหยิกไม่ใช่แค่ไม้พุ่มนี้ ยังมีอีกหลายพุ่มที่ขยับ พอยอดตองกระแอม ไฟทั่วบริเวณก็สว่างโร่
ยอดตองอาบน้ำให้ทั้งเขาและเธอจนเสร็จ อุ้มร่างบางออกจากห้องน้ำ ทั้งที่เนื้อตัวเปลือยเปล่า ตัวเธอแดงไปทั้งตัว ยิ่งจุดนั้นไม่ต้องพูดถึง อยากจะดึงทึ้งหัวตัวเองเสียจริง กับเธอเขาพยายามแล้วที่จะไม่บ้าพลังขนาดนั้น มันอดไม่ได้ เธอเองก็สู้เขากลับ แค่ไม่ถึกทนเท่าเขาแค่นั้นเองยอดตองเช็ดตัวเธอจนแห้งดี ทั้งหาชุดนอนมาสวมใส่ให้ ก็ชุดที่มาลย์หาไว้นั่นแหละ ยังอุตส่าห์เป่าผมให้อีก มาลย์พอนั่งได้ แต่โอนเอนจนเขาต้องให้พิงตัวเอาไว้ เป่าผมอยู่นานกว่าจะแห้ง อุ้มหญิงสาวไปนอนที่เตียงมาลย์กึ่งหลับกึ่งตื่น แต่จะไปทางหลับมากกว่า เธอไม่หือไม่อือ ตัวอ่อนปวกเปียก ยอดตองวางร่างนุ่มนิ่มลงบนเตียงกว้าง ห่มผ้าให้ เขาเข้าไปเก็บเศษซากที่ทำไว้ในห้องน้ำ เก็บเข้าที่จนสะอาด กลับมานอน สอดแขนแกร่งรองคอให้คนหลับ รั้งตัวเธอมาอยู่ในอ้อมอก จมูกโด่งจดจูบซับกลุ่มผม ทั้งแก้มนวลและหน้าผากมนอย่างรักใคร่ “รักจังเลย แม่คู่หมั้นกรณีของยอดตอง” มาลย์ส่งเสียงอื้ออึงในลำคอ ขยับเข้าหาคนตัวโต ยอดตองยิ้มอย่างพอใจก่อนจะหลับไปพร้อมกับเธอ มาลย์ตื่นสายในรอบหลายเดือน เธอแทบขยับไม่ได้ หนักกว่าครั้งแรกด้วย เจอของจริงมันเป็นอย่างนี้เองสินะ ไม่น่าไปทำต
หลังทานข้าวจ่ายเงินเสร็จสรรพ เต้เป็นคนจ่ายไปก่อน เดี๋ยวจะเคลียร์กันทีหลัง มาลย์บอกว่าส่วนของยอดตอง เธอจะเป็นคนจ่าย ชายหนุ่มบอกไม่เป็นอะไร เธอยังยืนยันคำเดิม เขาถึงไม่พูดอะไรอีก ข้าวมื้อเดียวมันจะไปพออะไร คนโลภคิดในใจ“ตองมายังไง” เต้ถามขึ้นหลังจากทุกคนออกมาจากร้านอาหาร“นั่งแกร๊บคาร
เวลาเที่ยงกว่ามาลย์กับกลุ่มเพื่อนคุยงานจนเลยเวลาเที่ยง กาบี้แสนดีบ่นหิวแล้วหิวอีก ชวนกันหาอะไรกิน นั่งคิดอยู่นานก็เลือกไม่ได้ เตเต้เสนอไปกินที่ห้างฯ แถวมหา’ลัย ไม่ร้อนด้วย ไปถึงอาจคิดได้ว่าอยากกินอะไร คนเยอะหน่อย น่าจะได้อยู่ ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย เก็บของเตรียมตัวไปห้างฯ
รุ่นน้องที่เห็นเธอต่างพากันยกมือไหว้ทักทาย ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ทั้งผู้ชายและผู้หญิง มาลย์เองรับไหว้บ้าง ก้มหน้ายิ้มให้บ้าง ใครจะไม่รู้จักพี่มาลย์สาวบริหารการตลาด เธอสวย เธอเก่ง และเธอหยิ่งกว่าใคร คนไม่รู้จักเธอคิดแบบนั้น แต่คนรู้จักเธอคิดกลับกัน เธอสวย เธอบ้า เธอซ่า และไม่ยอมใครส่วนเรื่องที่ค
“ไม่/ครับ” สองเสียงดังขึ้นพร้อมกันเสียงแรกเป็นของมาลย์ เธอกำลังจะบอกพยาบาลว่าเธอไม่ใช่แฟนเขา ส่วนเสียงที่สองเป็นของยอดตอง เขาเพียงตอบรับคำของพยาบาลเท่านั้นเองจริง ๆ ส่วนพยาบาลได้ยินแบบนั้นก็ฉีกยิ้มกว้างให้ก่อนจะเดินออกจากห้องไปมาลย์กำลังจะหันไปถามยอดตองว่าทำไมเขาไม่ปฏิเสธไป เดี๋ยว







