ตอนที่ 10

“ไม่/ครับ” สองเสียงดังขึ้นพร้อมกัน

เสียงแรกเป็นของมาลย์ เธอกำลังจะบอกพยาบาลว่าเธอไม่ใช่แฟนเขา ส่วนเสียงที่สองเป็นของยอดตอง เขาเพียงตอบรับคำของพยาบาลเท่านั้นเองจริง ๆ ส่วนพยาบาลได้ยินแบบนั้นก็ฉีกยิ้มกว้างให้ก่อนจะเดินออกจากห้องไป

มาลย์กำลังจะหันไปถามยอดตองว่าทำไมเขาไม่ปฏิเสธไป เดี๋ยวคนอื่นเข้าใจผิด พอหันไปหาคนป่วย เห็นยอดตองกำลังพยุงตัวเองลุกขึ้นนั่ง เธอถึงได้ปัดคำถามคาใจพวกนี้ออกไปก่อน เดินเข้าไปยืนชิดขอบเตียง โน้มตัวช่วยจับไหล่ดันหลังให้คนป่วยลุกขึ้นนั่ง

“เราช่วย” ยอดตองตัวเกร็งขึ้นมานิดเมื่อคนตรงหน้าเข้ามาใกล้ ลงไปแล้ว อย่านึกคึกขึ้นมาอีกนะมึง ขู่น้องชายตัวเองในใจเสร็จ

มาลย์ปล่อยมือจากเขา ปรับหัวเตียงยกขึ้นสูงให้ได้องศาเพื่อคนป่วยจะได้นั่งพิง ยังจัดแจงโต๊ะทานข้าวบนเตียง ทั้งนำอาหาร น้ำเปล่า และยามาไว้ตรงหน้าคนป่วยเสร็จสรรพ

“กินเองได้ไหม ถนัดหรือเปล่า”

ยอดตองกำลังจะยกช้อนข้าวเข้าปากอยู่แล้ว จู่ ๆ ช้อนก็ร่วงลงทันทีหลังหญิงสาวพูดจบ

“ไม่ค่อยถนัดหรอก แต่พอได้ ปกติพยาบาลจะมาช่วยบ้าง บางทีก็เพื่อน บางทีก็น้อง แต่ตอนนี้ไม่มีใครอยู่ก็น่าจะต้องช่วยตัวเอง”

คนป่วยพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไม่มีแววประชดประชันสักนิด

แต่กับมาลย์ เธออยากจะกลอกตามองบนเสียจริง ๆ ประโยคยาว ๆ ที่นาน ๆ เขาจะพูดที ทำไมมันฟังดูปักอกเธอทุกดอกเลยนะ ไม่มีใครอยู่ แล้วที่เธอยืนอยู่ตรงหน้าเขาไม่เรียกว่าคนหรือไง

“เดี๋ยวเราช่วย”

ยอดตองพยักหน้ารับเบา ๆ เป็นเชิงว่าอยากช่วยก็ช่วย ทั้งที่ในใจเต้นแรงดังกึกก้องอยู่ในอก

มาลย์ยื่นมือไปหยิบช้อนตักข้าวยื่นให้เขาถึงปาก ยอดตองเองก็อ้าปากรับง่าย ๆ ไม่ได้พูดหรืออิดออดอะไร

พอจะยื่นคำที่สอง สงสัยเธอตักคำใหญ่ไป อาหารในช้อนถึงได้ทำท่าจะหกเลอะปากเขา

เธอกลัวมันจะย้อยลงมาเลอะตัวคนป่วย ถึงได้รีบยื่นมือไปเช็ดออกให้ด้วยมือตัวเอง 

ยอดตองที่กำลังเคี้ยวข้าวอยู่หยุดชะงักทันที เมื่อมือนุ่มนิ่มหอมอ่อน ๆ หลังนิ้วของเธอแตะอยู่ริมฝีปากของเขาค้างอยู่แบบนั้น มาลย์เองก็ลืมตัวที่ถือวิสาสะไปแตะตัวเขา

ส่วนยอดตองยังนั่งมองคนตรงหน้านิ่ง แต่มือข้างใส่เฝือกที่มีสายห้อยคล้องคออยู่วางต่ำลงมาจากโต๊ะทานข้าวกำเข้าหากันแน่น

คนป่วยพยายามอย่างมากที่จะไม่ยื่นปากไปสัมผัสกับมือเธอไปมากกว่านี้ เอาออกสิ ถ้าไม่เอาออก เขาจะทำเป็นแกล้งขยับหน้าแล้วหอมมือนุ่มนิ่มของเธอเดี๋ยวนี้เลย

อย่างกับเธอได้ยินความคิดเขา มาลย์ถอยมือกลับพร้อมทั้งเดินไปหยิบกล่องกระดาษทิชชูที่โต๊ะข้างหัวเตียงดึงออกเร็ว ๆ สองสามแผ่นยัดใส่มือข้างไม่ใส่เฝือกของยอดตอง

“โทษที มันเลอะน่ะ”

หญิงสาวพูดออกไปเร็ว ๆ เธอไม่มองหน้าเขาสักนิด รู้สึกว่าอุณหภูมิในห้องจะเพิ่มขึ้นหรือเปล่านะ หน้าเธอถึงได้เห่อร้อน ใจยังเต้นแรงแปลก ๆ ยอดตองเองก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป

หลังจากป้อนข้าว ป้อนยาให้คนป่วยจนเสร็จ มาลย์บอกว่ามีผลไม้ เธอซื้อมาเยี่ยมเขาเยอะเลย จะกินเลยไหม เดี๋ยวปอกให้ คนป่วยพยักหน้ารับ

ช่วงเช้ามาลย์ทำบุญให้เจ้ากรรมนายเวรที่มองไม่เห็นไปแล้ว ตกช่วงเย็นมาก็ทำความดีลบล้างความผิดกับเจ้ากรรมนายเวรตัวเป็น ๆ สักหน่อย

ยอดตองทานอาหารของโรงพยาบาลหมดเกลี้ยงไม่เหลือข้าวสักเม็ด พอมาลย์ปอกส้มกับแอปเปิลให้ เขาก็กินอย่างว่าง่ายแล้วก็หมด จนเธอต้องถามเขาออกไป

“เอาอีกไหม”

“เอาอะไร”

“ผลไม้ไง”

“ไม่เอาผลไม้ อิ่มแล้ว”

เขาอิ่มจนจุกท้องจะแตกตั้งแต่กับข้าวโรงพยาบาลแล้ว

แต่พอเธอเสนอผลไม้ให้ก็ไม่อยากขัดศรัทธา คนอยากทำความดีลบล้างความผิดนี่ ยอดตองไม่คิดโทษโกรธหญิงสาวที่ขับรถชนเขา อุบัติเหตุไม่มีใครอยากให้เกิด

แล้วที่บอกออกไปว่าไม่เอาผลไม้เพราะอิ่มแล้วคือเรื่องจริง แต่ถ้าเอาอย่างอื่น อาจจะขอคิดดูก่อน เพราะยังไม่อิ่ม แถมยังไม่เคยได้ชิมและก็โคตรอยากจะชิม

มาลย์เดินหายเข้าไปในโซนครัว เธอล้างจาน เก็บผลไม้ในตู้เย็น เช็ดไม้เช็ดมือตัวเองออกมา ยอดตองหันมามองหน้าเธออยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดขึ้น

“มาลย์จะกลับเลยไหม” จริง ๆ ใจเขาเองยังอยากให้เธออยู่ต่อ แต่กลัวค่ำมืดมากกว่านี้ มาลย์ยกนาฬิกาที่สวมอยู่ข้อมือเล็กมาดู ก่อนจะหันไปมองหน้ายอดตอง

“ว่าจะกลับเลย ตองอยู่ได้ไหม”

“อยู่ได้”

“งั้นเรากลับก่อนนะ มีอะไรโทร.หาได้เลย” หญิงสาวพูดพร้อมฉีกยิ้มให้คนบนเตียง

“นามบัตรที่ให้ไว้ เบอร์โทร.มาลย์เลยเหรอ” 

“อ๋อ เบอร์ร้านน่ะ เบอร์ที่ใช้กับคนสนิทอีกเบอร์”

“เราขอเบอร์นั้นได้ไหม”

คนพูดสายตายังจับจ้องใบหน้าหวาน ๆ ไม่วางตา หญิงสาวชะงักไปนิดก่อนจะยิ้มออกมา

“ได้สิ โทรศัพท์ตองล่ะ เดี๋ยวเราเมมเบอร์ไว้ให้”

ยอดตองชี้ไปที่ลิ้นชักข้างหัวเตียง มาลย์เดินไปเปิดลิ้นชัก หยิบโทรศัพท์ออกมา

“รหัส”

“1234”

“ง่ายไปไหม” มาลย์ฉีกยิ้มกว้าง นึกขำการตั้งรหัสโทรศัพท์ของเขา

“ไม่ง่ายนะ ดูแล้วก็ยากอยู่”

“หมายถึงรหัส”

“อืม”

“โอเค อะ เสร็จแล้ว เบอร์เรา มีอะไรก็โทร.มานะ” ชายหนุ่มยื่นมือไปรับโทรศัพท์มาถือไว้ก่อนจะกดอะไรอยู่หน้าจอ

มาลย์เองพูดจบกำลังจะขอตัวกลับ มือถือเธอดันมีสายเข้า พอเห็นว่าเบอร์แปลก เธอก็กดรับทันทีเผื่อมีธุระสำคัญ ส่วนคนบนเตียงยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหูตัวเองเช่นกัน