ตอนที่ 13

เวลาเที่ยงกว่า

มาลย์กับกลุ่มเพื่อนคุยงานจนเลยเวลาเที่ยง กาบี้แสนดีบ่นหิวแล้วหิวอีก ชวนกันหาอะไรกิน นั่งคิดอยู่นานก็เลือกไม่ได้ เตเต้เสนอไปกินที่ห้างฯ แถวมหา’ลัย ไม่ร้อนด้วย ไปถึงอาจคิดได้ว่าอยากกินอะไร คนเยอะหน่อย น่าจะได้อยู่ ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย เก็บของเตรียมตัวไปห้างฯ

 พอมาถึง เดินวนไปหนึ่งรอบ กาบี้แสนดีเลือกไม่ได้สักทีว่าอยากกินอะไร พอดีกับยืนอยู่หน้าร้านอาหารญี่ปุ่นจัดเซต มาลย์บอกร้านนี้แหละ ทุกคนหิวมากแล้ว ไม่มีใครขัด เดินเข้าไปในร้านพร้อมกัน

พอดีกับมีโต๊ะว่างข้างกระจกใสมองเห็นคนเดินผ่านไปผ่านมา พนักงานมารับเมนูอาหาร เลือกกันอยู่สักพักก็ได้เซตที่แต่ละคนอยากกิน ตอนเที่ยงคนเยอะ ท่าจะรอนาน นั่งคุยกันเรื่องนั้นเรื่องนี้อยู่ดี ๆ แสนดีดันร้องทักเสียเสียงดัง 

“นั่นยอดตองใช่ปะ” แสนดีพูดจบ ทุกคนหันออกไปมองนอกร้านพร้อมกัน

มาลย์เองก็ด้วย เป็นเขาจริง ๆ เดินคนเดียว มือข้างที่ไม่ได้ใส่เฝือกถือของเต็มมือ เหมือนใจเธอจะคันยุบยิบเมื่อเห็นหน้าเขา

หญิงสาวนั่งมองผ่านกระจกใสของร้านอาหารญี่ปุ่น เป็นเขาจริง ๆ ยอดตองกำลังเดินมาทางหน้าร้านอาหารที่กลุ่มเพื่อนเธอนั่งอยู่ แขนขวาเขายังใส่เฝือก มือซ้ายถือถุงสองสามถุง

“ทักไหม” เตเต้หันไปถามเพื่อนที่เป็นคู่กรณีกับยอดตอง มาลย์ยิ้มบาง ๆ พยักหน้าให้ อยากทักก็ทักสิ กลุ่มเพื่อนเธอก็รู้จักกับเขาดี

“รออะไรล่ะยะ” กาบี้จ้องหน้ามาลย์อยู่ก่อนแล้ว พอเห็นเพื่อนพยักหน้าเป็นสัญญาณดี รีบลุกพรวดพราดออกจากโต๊ะ ลากแสนดีไปด้วย

สองคนนี้ตื่นเต้นอะไรขนาดนั้น มาลย์คิดว่าเพื่อนในใจ ทั้งที่อกซ้ายตัวเองก็เต้นผิดจังหวะเมื่อเห็นหน้าเขา

ก่อนหน้านี้ยอดตองนั่ง ๆ นอน ๆ อยู่บ้านก็เบื่อ เพื่อนก็ไม่มาหา บอกจะมาพรุ่งนี้ทีเดียวทั้งกลุ่ม พ่อกับแม่ก็ไม่ว่าง น้องก็ไม่อยู่ เขาถึงได้ขับรถออกมาห้างฯ แถวบ้านเพื่อซื้อของใช้ประจำเดือนแทนน้อง เดี๋ยวกลับมาของใช้ในบ้านหมดได้บ่นเขาอีก

พอเดินเล่นซื้อของเสร็จ กำลังจะเดินออกจากห้างฯ ไปที่ลานจอดรถ กลับได้ยินเสียงเรียกชื่อตัวเองเสียก่อน

“ตอง ยอดตอง” เจ้าของชื่อหันไปมองตามเสียงเรียก

เห็นผู้หญิงหน้าตาน่ารักกับผู้ชายตัวสูง ผิวขาว หน้าตาดี แต่มองเขาด้วยสายตาระยิบระยับชอบกล ทั้งสองคนกำลังเดินเบียดไหล่กันมาทางเขา

“อ้าว กาบี้ แสนดี”

ยอดตองเอ่ยทักทายทั้งสองคนเมื่อเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า เขารู้จักเพื่อนกลุ่มนี้เพราะเตเต้เพื่อนร่วมทีมบาส ถ้าเห็นกาบี้กับแสนดี ก็ต้องมียัยมาลย์หัวใจสินะ

“ตองมาซื้อของเหรอ”

แสนดีพูดขึ้น ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้ยอดตอง ใครจะไม่ชอบ ทั้งหล่อ ทั้งรวย เก่งอีกต่างหาก

“อ๋อ ใช่ พอดีมาซื้อของใช้เข้าบ้านน่ะ”

“พ่อบ้านสุด ๆ” เสียงกาบี้กระซิบพูดกับแสนดีผ่านไรฟัน

“ตองดีขึ้นแล้วใช่ไหม พวกเราไม่ได้ไปเยี่ยมเลย พอรู้ข่าวจากมาลย์ ตองก็ออกจากโรงพยาบาลแล้ว”

ตั้งสติได้ กาบี้ถึงถามออกไป มือยังบีบแขนแสนดีให้เลิกบิดตัวเป็นเกลียวสักที

“ดีขึ้นมากแล้ว เหลือแค่แขนนี่แหละ ขอบใจนะ แล้วมากันสองคนเหรอ”

“พวกเรามากินข้าวร้านอาหารญี่ปุ่นตรงนี้เอง ตองกินอะไรหรือยัง ไปกินด้วยกันไหม”

แสนดีชวนเพื่อนต่างคณะ ปกติพวกเขามีเคยไปหาอะไรทานด้วยกันบ้าง เวลากลุ่มเพื่อนพวกเขาไปหาเต้ที่สนามบาส ยอดตองก็ไปด้วย

“เตเต้กับมาลย์ก็อยู่นะ รออยู่ตรงนั้น” แสนดียังพูดย้ำว่ามากับใครบ้าง นิ้วเล็ก ๆ ชี้ไปมุมร้าน

ยอดตองมองตามนิ้วของแสนดี ถึงได้เห็นหญิงสาวที่กวนใจเขามาหลายวันนั่งหันหน้ามาทางเขาอยู่ พอได้สบตากัน หัวใจเขากลับมาทำงานหนักอีกแล้ว

ตอนแรกว่าจะปฏิเสธเพราะเขาถือของเต็มมือ คงไม่สะดวก แต่พอเห็นใครบางคน ยอดตองก็อยากสะดวกขึ้นมา

ชายหนุ่มพยักหน้าตอบรับเพื่อนสองคน ทั้งกาบี้และแสนดียังมาแย่งของจากมือเขาไปถือไว้ ยอดตองบอกไม่เป็นไรก็ไม่ทันแล้ว ทั้งสองคนหมุนตัวเดินนำเข้าร้านไปแล้ว

พอเข้ามานั่งในร้าน กาบี้ให้ยอดตองนั่งชิดขอบกระจกตรงข้ามกับมาลย์ คนนั่งข้างเธอเป็นแสนดี ส่วนข้างเขาเป็นกาบี้ ถัดไปเป็นเต้ เธอยิ้มทักทายให้เบาบาง ยอดตองยังไม่ทันทักเธอ เต้ก็พูดขึ้นเสียก่อน

“ไอ้ตอง มึงโอเคนะ” เตเต้ชะโงกหน้ามาถามเพื่อนเพราะนั่งอยู่ริมสุดของโต๊ะ 

“อืม... ดีขึ้นเยอะ” เต้ส่งข้อความทั้งโทร.หาเขาตั้งแต่รู้ข่าว

ยอดตองสนิทกับเต้พอ ๆ กับแก๊งห้าคนนั้น ต่อให้ตบหัวมันจนโยก มันก็ไม่โกรธ เพราะคิดแค่ว่าเพื่อนสะกิดเพื่อเรียกคุย

“ตองกินอะไร เดี๋ยวเราสั่งให้”

มาลย์เงยหน้าจากเมนูอาหารที่ดูกับแสนดีอยู่ หันไปถามคนมาใหม่ เขามองเธออยู่พอดี

“มาลย์กินอะไร เราก็กินอันนั้น” ยอดตองพูดจบ ทั้งโต๊ะเงียบลงทันที

แสนดีฉีกยิ้มกว้าง กาบี้กลอกตา ส่วนเตเต้คิ้วขมวด ได้กลิ่นแปลก ๆ จากความแพรวพราวของเพื่อนอย่างยอดตอง

“เรากินข้าวหน้าเนื้อ ตองกินได้ไหม”

“กินได้”

มาลย์พยักหน้ารับ ช่วยกันสั่งอาหารกับแสนดี รอไม่นานอาหารก็มาถึงโต๊ะ ทุกคนต่างพูดคุยกันไปด้วย กินข้าวไปด้วย

ยอดตองเองเขากินได้ปกติ ถึงจะไม่ค่อยถนัดนัก เจ็บมาหลายวัน เขาเริ่มปรับตัวได้ ทำอะไรด้วยมือเดียวก็หลายอย่าง โดยเฉพาะ... นั่นแหละ