ตอนที่ 12

รุ่นน้องที่เห็นเธอต่างพากันยกมือไหว้ทักทาย ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ทั้งผู้ชายและผู้หญิง มาลย์เองรับไหว้บ้าง ก้มหน้ายิ้มให้บ้าง ใครจะไม่รู้จักพี่มาลย์สาวบริหารการตลาด เธอสวย เธอเก่ง และเธอหยิ่งกว่าใคร คนไม่รู้จักเธอคิดแบบนั้น แต่คนรู้จักเธอคิดกลับกัน เธอสวย เธอบ้า เธอซ่า และไม่ยอมใคร

ส่วนเรื่องที่คนคิดว่าหยิ่ง น่าจะเพราะเธอไม่ยุ่งกับคนที่ไม่รู้จักและไม่สนิท รุ่นน้องในสาขาต่างรู้จักเธอดีและเคารพเธอมาก บางคนยกให้เธอเป็นต้นแบบในการใช้ชีวิต ถึงแม้ครอบครัวจะไม่สมบูรณ์แบบ

มาลย์เรียนเก่งตั้งแต่เด็ก ด้วยความที่เห็นผู้เป็นแม่เลี้ยงเธอมาเพียงลำพังโดยไม่มีพ่อ ถึงจะมีป้าและพี่ ๆ ในไร่กุหลาบช่วยดูแล แต่สุดท้ายคนที่อยู่กับเธอมากสุดก็เป็นแม่อยู่ดี เพราะไม่อยากให้แม่ต้องลำบากใจอะไรมาก เธอถึงพยายามมาตั้งแต่เด็ก ชีวิตเธอไม่เคยขาดความอบอุ่น แม่เลี้ยงมาลามีให้เธอเสมอและมากพอ

มาลย์เดินมาถึงหน้าห้องกิจกรรมส่วนตัวสำหรับปีสี่ เปิดประตูเข้าไป น้ำเสียงอ่อนหวานดังขึ้นทักทายคนมาใหม่

“มาลย์มาแล้วเหรอ สองคนนั้นยังไม่มาเลย” แสนดี เพื่อนสาวหน้าตาน่ารัก จิตใจดีสมชื่อ เพื่อนคนแรกในกลุ่มของมาลย์

“มาแล้วย่ะ พวกชะนีน้อยหอยสังข์”

เสียงทุ้มแต่แหลมปี๊ดดังมาก่อนตัว พอมาลย์กับแสนดีหันไปมอง เป็นผู้ชายรูปร่างสูง หุ่นดีอย่างกับดาราเกาหลี หน้าตาผิวพรรณขาวสะอาดสดใสสุด ๆ 

“กำปั้นไม่รอเราเลย” เสียงผู้ชายอีกคนดูหอบเหนื่อยตามมาด้านหลัง

“ว้ายตายแล้ว สามี เหตุใดถึงเรียกเมียเช่นนี้ เรียกกาบี้สิคะที่รักขา” กำปั้นหรือกาบี้

เพื่อนชายใจหญิงแต่แต่งชาย จนบางทีมีสาวสวยมาขอเบอร์แลกไลน์อยู่หลายครั้ง เพื่อน ๆ ในกลุ่มไม่เคยคิดหรือติดปัญหากับเรื่องนี้ ติดอย่างเดียว นางหล่อมาก หน้าตาดี ผิวขาวใสสะอาดเหมือนอาบน้ำทุกสามนาที

ส่วนคนที่เรียกกาบี้ว่ากำปั้น คือเตเต้ ชายทั้งแท่ง มาดแมนแฮนด์ซัม จนได้เป็นเดือนคณะบริหาร แพ้ให้กับธารถึงไม่ได้ปีนไปถึงเดือนมหา’ลัย แต่เต้ไม่ได้อยากเป็นตั้งแต่แรก รุ่นพี่บังคับขอให้เขาลงประกวดทั้งนั้น

จะให้กาบี้ลง นางก็ไม่ยอม เตเต้เป็นนักกีฬาบาสเกตบอลทีมมหา’ลัยด้วย หล่อ สูง คม สาวตรึม แต่ไม่ชอบใคร มีแต่กาบี้นี่แหละที่คอยยัดเยียดความเป็นเมียให้เต้อยู่

“พอ ๆ เลย มานั่งนี่ จะได้คุยเรื่องงานกันสักที” แสนดีพูดขึ้นทั้งดึงลากแขนกาบี้หวังให้มานั่งลงข้าง ๆ ตัวเอง

แต่เตเต้ก้าวขายาว ๆ มานั่งลงที่นั่งข้างเธอเสียก่อน กาบี้ถึงได้นั่งลงข้างมาลย์ ส่วนแสนดีนั่งลงที่เดิมข้างเตเต้ ไม่ได้คิดอะไร คิดแค่ว่าเพื่อนอยากนั่งตรงนี้ หันไปฉีกยิ้มส่งให้คนนั่งข้างหนึ่งที เตเต้เองก็ยังมองเธออยู่ก่อนแล้ว เขายิ้มน้อย ๆ 

“ยัยมาลย์ เรื่องรถกับคู่กรณีแกเป็นไงบ้างยะ” กาบี้นั่งลงได้ ยิงคำถามใส่คนข้าง ๆ ที่นั่งเงียบฟังเพื่อนพูด ทั้งยิ้มขบขันให้กับความวุ่นวายนี้

“จะเป็นยังไง เขาออกจากโรงพยาบาลแล้ว ส่วนเรื่องค่ารักษาให้พี่สุช่วยจัดการให้”

เพื่อนในกลุ่มรู้หมดแล้วว่ามาลย์ขับรถชนยอดตอง รวมทั้งแม่เธอด้วย แม่เลี้ยงมาลารู้เพราะมาลย์โทร.ขอให้พี่สุผู้จัดการร้านช่วยเคลียร์เรื่องค่ารักษาที่โรงพยาบาล แม่ดันได้ยิน

แม่เลี้ยงมาลาตกใจมาก ถามลูกว่าเป็นอะไรหรือเปล่า พอรู้ว่าเธอไม่เป็นอะไร แต่คู่กรณีได้นอนโรงพยาบาลอยู่หลายวัน ผู้เป็นแม่บ่นลูกสาวจนหูชา ทั้งยังบอกให้รับผิดชอบคู่กรณีเต็มที่ ดีแค่ไหนที่เขาไม่เอาเรื่องไปมากกว่านี้

ส่วนเพื่อนพอรู้ข่าวต่างพากันตกใจ ตกใจได้แป๊บเดียว พอรู้ว่ายอดตองปลอดภัยดีแล้ว แสนดีกับกาบี้กลับดูตื่นเต้นมาก

“แก ยัยมารปีศาจ ทำสามีในอนาคตฉันเกือบเดี้ยง” กาบี้ทำท่าทางเศร้าโศก ใช้ชายเสื้อเชิ้ตก้มหน้าซับน้ำตา เอาเสียสมจริงเลย

“ฉันเพื่อนแกไหม” มาลย์แขวะเพื่อนไปหนึ่งที

“สงสารยอดตองจัง เห็นว่าแขนเจ็บ แบบนี้แล้วยังจะเล่นบาสได้อยู่ไหม” แสนดีพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าสุด ๆ

หันไปทางเตเต้เพื่อขอความคิดเห็น เพื่อนก็กำลังมองเธออยู่พอดี หรือเขาไม่เคยละสายตาไปจากเธอ

“น่าจะเล่นไม่ได้สักพักใหญ่เลย”

เตเต้ตอบไปตามความจริงทั้งมองหน้าหวาน ๆ ของแสนดีไปด้วย มุมปากยกยิ้มอบอุ่น ไม่ได้เห็นเลยว่าเพื่อนตัวเองที่เป็นต้นเหตุให้คนที่เล่นบาสไม่ได้ไปพักใหญ่ทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก สลดแค่ไหน

“เอาน่ามาลย์ ยอดตองไม่เป็นอะไรมากก็ดีแล้ว อย่าคิดมากเลย ดูทำหน้าเข้า ยิ้มหน่อยสิ ยิ้ม” แสนดีหันมาเห็นสีหน้าเพื่อนไม่สู้ดีนัก

เธอถึงได้พูดออกไปให้มาลย์หายกังวล ไม่โทษตัวเอง มือเล็ก ๆ นุ่มนิ่มยื่นไปจับมือเพื่อนที่วางบนโต๊ะ อีกมือยกขึ้นสูง ใช้นิ้วชี้กับนิ้วกลางแยกออกห่างจากกัน จิ้มลงมุมปากให้มาลย์ยิ้มออกมา มาลย์เองพอเห็นความน่ารักของเพื่อนก็ยิ้มตาม

“เออ อุบัติเหตุนี่ ไม่มีใครอยากให้เกิด แกเองก็รับผิดชอบสามีฉันเต็มที่แล้ว” กาบี้พูดเสริมเพื่อนในกลุ่ม ไม่อยากให้มาลย์คิดมาก

“มาลย์อย่าคิดมากเลย ช่วงนี้ไม่มีแข่งอะไรมากหรอก ตองเองก็ยุ่งทำงานโพรเจกต์ ไม่ค่อยลงสนามแล้ว ส่วนมากให้รุ่นน้องลง ตองเพียงแค่เป็นโค้ชช่วยฝึกซ้อมให้รุ่นน้องเท่านั้น” เตเต้เองก็พูดให้เพื่อนรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง คนอย่างไอ้ตองมันตายยาก

“หล่อ เก่ง รวย อยากได้เป็นผัว” ไม่วายกาบี้ทำท่าเพ้อฝัน

“จริง” ไม่เว้นแม้แต่แสนดี

“เฮ้อ โอเค พักเรื่องนี้ไว้ก่อนเถอะ ไหน งานอาทิตย์หน้าต้องเสนอหัวข้อแล้วนะ” 

มาลย์ถอนหายใจยาวเหยียดก่อนจะหยิบแล็ปท็อปมาเปิด ถามเรื่องงานกับเพื่อนที่ทุกคนได้ไปหาข้อมูลมา กลุ่มเพื่อเธอถึงได้หันมาสนใจงานตัวเองแทน