ตอนที่ 2

‘มาลย์ ที่มหา’ลัย ไม่มีหนุ่ม ๆ เข้าตาเลยเหรอลูก’

‘ไม่มีนะคะ’

‘หนูไม่คิดนึกชอบใครบ้างเลยเหรอ’

‘ไม่นะคะ ผู้ชายเป็นสิ่งที่น่ารำคาญ มาลย์เองก็ไม่อยากไปเป็นเรื่องน่ารำคาญของใคร’

‘อาจมีคนเต็มใจรำคาญมาลย์ก็ได้นะ’

‘ทำไมแม่อยากให้มาลย์มีแฟนคะ’

‘เปล่า แม่แค่เป็นห่วง กลัวมาลย์ขายไม่ออก’

‘แม่ก็... ขายไม่ออกก็อยู่กับแม่สิคะ’

ผู้เป็นแม่แอบถอนหายใจ จะบอกลูกสาวอย่างไรดีว่าป้าของเธอกำลังหาคู่หมั้นให้ แม่เลี้ยงไม่อยากบังคับมาลย์ในเรื่องนี้ ป้าของลูกผู้เป็นพี่สาวของสามีช่วยเหลือเลี้ยงดูลูกสาวกับเธอมาตลอด

แม่เลี้ยงมาลาเข้าใจในความหวังดีนี้ แต่ทุกอย่างต้องขึ้นอยู่กับความพอใจของลูก

มาลย์เองก็รักป้ามาก ป้าบอกป้าสอนอะไรก็ยอมทำตามอย่างว่าง่าย ที่ถามมาลย์ว่าไม่มีแฟนเหรอ หากลูกบอกว่ามีแฟน ป้าคงไม่หาคู่หมั้นให้ ไม่รู้ว่าเรื่องนี้มาลย์จะว่าอย่างไร ต้องหาวันคุยดี ๆ สักวัน

“พี่ตอง เตยจะสายแล้ว”

หญิงสาวใบหน้ารูปไข่ แก้มอิ่ม ตากลมโต นัยน์ตาสีน้ำตาลสวย เวลายิ้มมีบุ๋มข้างแก้ม ตอนนี้อย่าว่าแต่บุ๋มข้างแก้มเลย ยิ้มก็ไม่มีให้เห็นเมื่อเธอทำหน้างอคอหักเป็นปลาทูแม่กลอง รอให้พี่ชายตัวดีไปส่งที่มหา’ลัย

“มาแล้ว ๆ เร่งจริง รีบไปไหน” เสียงมาก่อนตัวคือพี่ชายเธอจริง

เจ้าของเสียงเดินพ้นประตูมา ผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่ ผิวขาวเนียนแต่เข้มกว่าน้องมาก ธรรมดาของผู้ชายเล่นกีฬากลางแจ้ง คิ้วหนาปลายตัดตรง ตาสองชั้น หางตาเฉียง นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มเกือบดำ จมูกโด่ง ริมฝีปากเรียวสวย ไหล่กว้าง ขายาว สมส่วน รวม ๆ แล้วดูหล่อเหลา มีเสน่ห์ไม่น้อย แต่แปลก ใบหน้ายิ้มกับไม่ยิ้มต่างกันลิบลับ 

“เล่นตัวจริง ยังไม่ครบเจ็ดวันเลยที่ต้องทำดีไถ่โทษนะ”

โทษที่ว่าคือการปล่อยให้น้องกลับมาบ้านพักเองโดยรถประจำทาง ใครโทร.มาเขาก็ไม่ได้รับ เพราะเมาหลับเป็นตาย

เลยต้องทำดีไถ่โทษโดยการทำตามน้องบอกน้องสอนทุกอย่าง เช่น ไปรับไปส่ง พาไปกินข้าว ตัวติดพี่เหมือนลูกลิงติดแม่ ไม่รู้ใครติดใคร ว่างไม่ได้ ชวนเพื่อนไปหาน้องที่คณะตลอด ไปเฝ้ามองดูน้องเหมือนส่งลูกอายุห้าขวบไปโรงเรียนครั้งแรกในชีวิต  

“รู้แล้วครับ รู้แล้ว ขับเจ้าโดนใจไปนะวันนี้ พี่จะเอาน้องไปเช็กด้วย เปิดเทอมแล้วจะไม่มีเวลา”

เจ้าโดนใจ น้องชายในไส้สายพันธุ์บิกไบก์คันใหญ่สีดำดูดุดันของเขา

“ก็ได้”

“เอ้านี่ เสื้อคลุม สวมทับไว้ อย่าให้ใครเห็น สงสารลูกตาเขา” พูดพร้อมยื่นเสื้อแจ็กเก็ตสีดำให้น้อง

“ปาก เพราะปากแบบนี้ พี่ถึงไม่มีแฟนสักที” คนโดนน้องแขวะยิ้มอย่างอารมณ์ดี ไม่ได้รู้สึกถือสาอะไร 

“ยืมมือหน่อยสิ” คนพี่ยกมือขึ้นสองข้าง พยักพเยิดหน้าให้น้องยกนิ้วตัวเองขึ้นมา

“เอาไปทำไม” คนน้องทำหน้างง

“นิ้วพี่ไม่พอนับชื่อสาว ๆ” พูดจบยักคิ้วให้หนึ่งทีอย่างยียวน กวนอวัยวะเบื้องล่าง

“ไปเถอะ เตยสายแล้ว” 

น้องสาวถอนหายใจ ยกมือเล็กตบไหล่พี่ชายเบา ๆ เป็นเชิงว่าให้กำลังใจ เธอไม่เชื่อเรื่องสาวพี่สักนิด

ยอดตองมองน้องอย่างนึกเคืองเมื่อเห็นท่าทางน้องสาวแบบนั้น กวนได้ใครมาวะ เขาเดินเชิดหน้าไปเอารถบิกไบก์ที่โรงจอด เสียงสตาร์ตรถดังกึกก้อง ขับมาชะลอให้น้องสาวตัวดีขึ้นมานั่ง

ยอดเตยยิ้มหวานยียวนให้พี่ชาย เธอมัดเสื้อแขนยาวไว้เอวหลวม ๆ เพื่อทับชายกระโปรง ก่อนจะจับบ่าพี่ขึ้นไปนั่งด้านหลัง คนพี่นึกแกล้งน้อง ใช้เท้าตบเกียร์ปล่อยครัชรถกระตุกจะออกตัว 

คนน้องตกใจเกือบหงายหลัง รีบคว้าชายเสื้อพี่ทั้งสองข้างไว้ ใบหน้ากระแทกแผ่นหลังแข็ง ๆ ของพี่เต็ม ๆ พี่น้องตบตีทะเลาะกันตลอดทาง ผู้คนขับรถผ่านไปผ่านมาหันมอง

พอมาถึงมหา’ลัย ยอดตองเลยง้อน้องด้วยการบอกจะมารับ แล้วจะพาไปกินชาบู เย็นนี้พี่เลี้ยง ย้ำอีกว่าห้ามหนีกลับก่อน ห้ามไปกับเพื่อน เดี๋ยวจะมารับเอง คนน้องจากหน้าหัก ๆ งอ ๆ ก็ยิ้มแป้นทันที พี่น้องแยกย้าย ต่างคนต่างไปทำหน้าที่ของตัวเอง

ยอดตอง ทิวากร หนุ่มหล่อคณะวิศวกรรมไฟฟ้าปีสี่ พ่วงตำแหน่งกัปตันทีมบาสเกตบอลชายของมหา’ลัย ไม่ได้ชอบถึงกับต้องเล่นเป็นอาชีพหลัก แต่เขาก็รักและสนใจมากกว่าทุกอย่าง ได้ทั้งเหงื่อ ได้ทั้งกำลังตามประสาผู้ชาย

เขามีเพื่อนอยู่ห้าคนที่สนิทกันมาก แบบที่ว่าตบหัวกันก็ไม่โกรธ แถมยังคิดว่าเพื่อนแค่สะกิดอีกต่างหาก และเพื่อนต่างสาขาบ้างประปราย ส่วนมากที่สนิทจะเป็นเพื่อนและรุ่นน้องที่เล่นบาสด้วยกัน

ตั้งแต่เริ่มเรียนมหา’ลัยจนจะเรียนจบ เขาไม่เคยมีแฟนเป็นตัวเป็นตน วัน ๆ อยู่แต่กับเพื่อน รุ่นน้อง มีบ้างสาว ๆ ที่เข้ามาขอคุยด้วย เขาก็คุยด้วยปกติ แต่ไม่ได้จริงจังกับใคร

วันนี้เป็นวันศุกร์สุดสัปดาห์ ยอดตองมาส่งน้องที่สาขา ก่อนจะวนรถเพื่อกลับไปสาขาตัวเองซึ่งอยู่ไม่ไกล ห่างกันเพียงสามช่วงตึก

เมื่อคืนเขาโทร.นัดกับเพื่อนเรียบร้อย พอนึกได้ว่าลืมแล็ปท็อป ถึงได้วนรถขับออกจากมหา’ลัย เพื่อกลับไปเอาที่บ้าน

พอจะเลี้ยวรถยูเทิร์น ดันมีรถกระบะสี่ประตูมุ่งตรงมาทางเขาและพุ่งชนยอดตองเข้าเต็ม ๆ จนตัวชายหนุ่มกระเด็นกลิ้งออกจากรถ