ตอนที่ 3

เสียงล้อรถยนต์เบรกบดเสียดสีกับพื้นถนน ทั้งเสียงรถบิกไบก์ที่ไถลออกจากเจ้าของไปกระแทกกับฟุตพาท เสียงดังจนคนแถวนั้นต่างตกใจ รีบพากันเข้ามามุงดู รถขับผ่านไปผ่านมาจอดชะลอเป็นแถว

ยอดตองรู้สึกมึนหัว พอขยับตัว ความเจ็บก็วิ่งไปที่แขนขวาทันที ดีที่หัวเขายังใส่หมวกกันน็อก ไม่อย่างนั้นคงได้น็อกจริง ๆ แน่

เจ้าโดนใจรถบิกไบก์ลูกชายสุดรักของเขานอนแอ้งแม้งอยู่ถัดไป สายตาเริ่มมัว หัวเริ่มมึน ได้ยินเสียงคนเรียกใกล้ ๆ พยายามหรี่ตามองผ่านกระจกหมวก เห็นเพียงร่างบางรางเลือนของใครบางคนเดินตรงมาเรียกเขา ก่อนที่ยอดตองจะหมดสติไป

“คุณคะ ได้ยินฉันไหม ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ พี่คะ ช่วยเรียกรถพยาบาลให้หน่อยค่ะ พี่คะพี่ ช่วยเรียกรถพยาบาลทีค่ะ”

มาลย์ตกใจ เธอตัวสั่นเหมือนลูกนก พอรู้ว่าขับรถชนคน เธอรีบลงจากรถมาดูคนเจ็บทันที เธอไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ ตอนขับมามองแล้วมองอีก เห็นว่าไม่มีรถ อยู่ ๆ ดันมีมอเตอร์ไซค์ขับมาตรงหน้า เท้าแตะเหยียบเบรกไว้ก็ไม่ทันแล้ว

เธอประหม่าหรือสะเพร่าจนทำให้คนอื่นเจ็บตัว หญิงสาวโทษตัวเอง มือไม้สั่นไปหมด พอลงรถมาเห็นคนเจ็บนอนอยู่ หัวยังใส่หมวกกันน็อก มอเตอร์ไซค์คันใหญ่ของเขาดูจากรุ่นแล้ว ราคาน่าจะสูงพอ ๆ กับรถกระบะเธอหรืออาจสูงกว่า

ตั้งสติได้ มาลย์รีบขอให้คนแถวนั้นช่วยเรียกรถพยาบาล ทั้งเธอเองก็โทร.หาโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด หญิงสาวสีหน้าซีดเผือดตกใจไม่หาย กลัวคนเจ็บจะเป็นอะไรไป เธอจะทำอย่างไรดี

รอไม่นาน รถโรงพยาบาลก็มา เสียงไซเรนดังมาแต่ไกลเพื่อขอทางบนถนนมารับคนเจ็บฉุกเฉิน ด้านคนเจ็บ เขานิ่งไป มีพลเมืองดีช่วยเปิดกระจกหมวกกันน็อกออกให้ หวังให้เขาได้รับอากาศ ไม่มีใครกล้าถอด กลัวไปแตะตัวแล้วโดนจุดสำคัญ รอให้ทีมช่วยเหลือมาก่อน 

มาลย์ยืนมองคนเจ็บไม่ห่าง เธอกลัวเขาจะเป็นอะไรไปมากกว่านี้ มองเขาผ่านหมวกกันน็อกเหมือนจะคุ้นหน้าอยู่บ้าง แต่นึกไม่ออก รถพยาบาลมาถึง ทีมกู้ภัยช่วยกันปฐมพยาบาลเบื้องต้น พอทีมกู้ภัยชายคนหนึ่งถอดหมวกออก หญิงสาวเบิกตากว้าง

“ยะ ยอดตอง ยอดตองได้ยินไหม ได้ยินไหม อย่าเป็นอะไรไปนะ” มาลย์รีบเรียกชื่อเขาทันทีเมื่อเห็นหน้าคนเจ็บชัด ๆ ถึงว่าทำไมเธอถึงคุ้นหน้าเขา

ยอดตองถูกส่งตัวมาห้องฉุกเฉินโรงพยาบาลใกล้ ๆ ทันที ภายนอกเขาเจ็บหนัก แขนขวาร้าวต้องใส่เฝือก บนศีรษะมุมขวาเย็บไปสามเข็ม น่าจะเกิดจากการกระแทกกับหมวกกันน็อก นี่ขนาดมีหมวก ถ้าไม่ใส่ ไม่อยากคิดสภาพ เข่าขวาถลอก

ช่วงเอวน่าจะเคล็ดเพราะมีรอยช้ำเขียวรอบตัวเป็นวงกว้างช่วงลำตัว พยาบาลพันผ้าก๊อซไว้รอบเอวและช่วงอก หมอตรวจอย่างละเอียดจนแน่ใจว่าคนเจ็บไม่ได้เป็นอะไรไปมากกว่านี้ แต่คงต้องรอดูอาการหลังจากฟื้นอีกที

ก่อนหน้านี้ยอดตองเป็นคนเจ็บอุบัติเหตุฉุกเฉิน ไม่มีญาติ แถมยังหมดสติ

พยาบาลพยายามใช้นิ้วมือคนไข้สแกนโทรศัพท์ก่อนจะโทร.หาเบอร์แรกที่โชว์ในบันทึกการโทร.เพื่อติดต่อหาญาติคนไข้

ซึ่งเป็นธาร เพื่อนสนิทหนึ่งในห้าคน ธารรีบมาโรงพยาบาลด้วยความเร็วทั้งร้อนใจเป็นห่วงเพื่อน จัดการห้องพักค่ารักษาให้ยอดตองก่อนทั้งหมด คนเจ็บยังอยู่ในห้องฉุกเฉินและยังไม่ได้สติ

ธารถามถึงอาการเพื่อน หมอแจ้งเพียงว่ายอดตองเจ็บแค่ภายนอกเท่านั้น ตอนนี้ยังไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง รอให้เจ้าตัวฟื้นก่อน ถึงจะตรวจดูอาการทั้งภายนอกและภายในอย่างละเอียดอีกครั้ง 

ทั้งยังแจ้งว่าคนเจ็บน่าจะหลับยาว ไม่น่าเกินสี่ถึงหกชั่วโมงก็น่าจะรู้สึกตัว ธารคุยกับหมอเสร็จ บุรุษพยาบาลย้ายยอดตองออกจากห้องฉุกเฉินขึ้นลิฟต์ไปชั้นบนห้องพักฟื้น

ธารเดินข้างเตียงเพื่อนตลอด เขาเองก็ร้อนใจ ตกใจ เป็นห่วง แล้วนี่น้องสาวเพื่อนเขารู้เรื่องหรือยัง ถ้ารู้แล้ว เธอจะตกใจมากแค่ไหนนะ คิดหนักในอกทั้งทำสีหน้าคิดไม่ตก ไม่รู้ห่วงใครมากกว่ากันระหว่างน้องเพื่อนกับเพื่อน นึกได้รีบส่งข้อความเข้าไปในกลุ่มแชตเพื่อส่งข่าว 

ด้านมาลย์ เธอไม่ได้ตามยอดตองไปที่โรงพยาบาลเพราะต้องเคลียร์เรื่องรถ รถกระบะเธอที่ขนต้นกุหลาบเต็มท้ายไม่เสียหายอะไรเลย ทั้งรถ ทั้งต้นไม้

แต่รถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่เขาพังยับ ประกันรถยอดตองเข้าเคลมทันที ไวกว่าประกันรถเธอด้วยซ้ำ ประกันทั้งสองฝ่ายคุยกัน มาลย์จะรับผิดชอบทุกอย่างทั้งเรื่องรถและคน 

เธอยังตกใจไม่หายทั้งเป็นห่วงคนเจ็บ ป่านนี้เขาจะเป็นอย่างไรบ้างก็ไม่รู้ได้ เธอฝากนามบัตรของตัวเองไว้กับพยาบาล ถ้ามีอะไรฉุกเฉินให้โทร.หาได้เลยทันที พยาบาลไม่ได้โทร.มา น่าจะไม่มีอะไร

มาลย์รู้จักยอดตองเพราะเตเต้เพื่อนสนิทกลุ่มเธอเป็นนักกีฬาบาสทีมเดียวกันกับยอดตอง เธอไม่ได้สนิทกับเขา แค่พอรู้จักว่าเป็นใคร ยอดตองทักทายเธอบ้าง เธอเองไม่เคยทักเขาก่อน ทำเพียงยิ้มให้เวลาที่มีสถานการณ์ต้องเจอหน้ากันเท่านั้น