LOGIN
เสียงพูดคุยครื้นเครงของพนักงานในร้าน ‘มาลย์ นวารา’ กำลังช่วยกันจัดกระถางดอกกุหลาบหลากหลายสายพันธุ์ขึ้นหลังรถกระบะคันใหญ่
อีกมุมของร้านมีหญิงสาวยืนอยู่หน้าจอโทรศัพท์ ด้านหลังและด้านข้างเธอมีต้นกุหลาบออกดอกหลายสีวางเรียงรายเต็มพื้นที่ มีพนักงานผู้ชายหลายคนคอยยื่นกระถางต้นกุหลาบให้เธออยู่ซ้ายขวาทั้งด้านหลัง
ส่วนด้านหน้าหลังโทรศัพท์มีหญิงสาวรุ่นราวคราวเดียวกันนั่งหน้าคอมพิวเตอร์ซึ่งทำหน้าที่เป็นแอดมินของร้าน ช่วยดูระบบหลังบ้านของเพจร้านกุหลาบ มาลย์ นวารา ในมือคนยืนหน้ากล้องถือกระถางต้นกุหลาบต้นใหญ่ ปากพูดคุยนำเสนอบอกถึงสายพันธุ์ หมุนกระถางไปมาเพื่อให้คนดูได้เห็นทุกมุมของฟอร์มกุหลาบในมือ
“ฟอร์มนี้เป็น บิชอปส์คาสเซิลโรส พุ่มสูงเจ็ดฟุต สวยมาก ดอกสีชมพูทรงนี้เลย ออกดอกดี ทนต่อโรคและแมลง กลิ่นโอลด์โรสหอมหวาน ๆ แบบคลาสสิก ลูกค้าท่านใดสนใจ ซีเอฟตามรหัสที่แสดงบนหน้าจอได้เลยนะคะ”
บอกราคาแจ้งรหัสให้คนชมหน้าไลฟ์ได้พิมพ์เพื่อสั่งซื้อ มีราคาตั้งแต่หลักร้อยถึงหลักหลายหมื่นต่อต้น บางต้นฟอร์มใหญ่ดอกสวยจนบังคนถือมิดไปทั้งตัว รอเวลาไม่นานก็ยกต้นใหม่ขึ้นมาพูดคล้ายกันอยู่วน ๆ ซ้ำ ๆ ผ่านไปหลายชั่วโมงถึงได้เปลี่ยนคนนำเสนอขายกุหลาบหน้าไลฟ์
“เดี๋ยวมาลย์ต้องลงแล้ว เจอกับน้องดาวต่อได้เลย ดอกกุหลาบร้านมาลย์ นวาราสวยทุกต้น ทุกฟอร์มแน่นอนค่ะ” หลังพูดจบ ยกมือไหว้สวัสดีลาคนดูหน้าไลฟ์เสร็จ เดินออกมาจากหน้าจอไลฟ์ พยักหน้าฉีกยิ้มเป็นกำลังใจให้ดาว แอดมิน และพนักงานที่ทำงานต่อ
หญิงสาวเดินออกมาจากจุดไลฟ์ขายไปที่หน้าร้าน มีพนักงานหลายคนกำลังช่วยกันแพ็ก กลุ่มหนึ่งห่อกระถางรองด้วยกระดาษพร้อมหุ้มด้วยพลาสติกอีกที ป้องกันไม่ให้ดินร่วงเลอะออกจากกระถางจนหมดก่อนถึงมือลูกค้า
ส่วนอีกกลุ่มใช้กระดาษสีขาวแผ่นใหญ่มีรูระบายอากาศห่อพันรอบช่วงลำต้น ใบ และช่วงดอกเพื่อไม่ให้ต้น กิ่ง ใบ และดอกเสียหาย
ถัดมาเป็นแผนกแพ็กใส่กล่องกระดาษตามไซซ์ แพ็กเสร็จรอให้พนักงานส่งของมารับไป ทางร้านส่งเองเมื่อมีคนสั่งเยอะ ๆ หรือพื้นที่จังหวัดใกล้เคียง
“มาลย์ เสร็จหรือยังลูก” เสียงถามดังมาจากด้านหลัง เจ้าของชื่อหันไปมองพร้อมฉีกยิ้มกว้างให้
“อีกนิดค่ะแม่ มาลย์ว่าจะช่วยพี่ ๆ แพ็กตรงนี้อีกสักหน่อย”
“คุณมาลย์ พอเลยค่ะ ไม่ต้องทำแล้ว ปล่อยให้พวกพี่ทำเถอะ พรุ่งนี้คุณมาลย์มีไปส่งกุหลาบให้ลูกค้าแต่เช้าไม่ใช่เหรอคะ”
พี่สุ ผู้จัดการร้านมือขวาของแม่เลี้ยงมาลาพูดขึ้น เธอทำงานที่นี่มาหลายปี ดูแลทุกอย่างช่วยแม่เลี้ยงมาลา รวมถึงเลี้ยงดูคุณมาลย์ของทุกคน
“เอางั้นก็ได้ค่ะ พี่ ๆ ก็สู้ ๆ นะคะ”
ยังทำท่าทางกำมือยกขึ้นตรงหน้าเป็นเชิงบอกว่าสู้ ๆ ให้กับพนักงานทุกคน
คนในร้านต่างยิ้มแย้มอารมณ์ดีด้วยความน่ารักของลูกสาวเจ้าของไร่กุหลาบนี้
เธอควงแขนผู้เป็นแม่เดินออกไปหลังร้าน ตรงไปตามทางจะเป็นทางไปไร่กุหลาบที่ปลูกทั้งแบบเปิดและแบบปิด เลี้ยวซ้ายมานิดจะเป็นตัวบ้าน
บ้านปูนสองชั้นสีขาวครีม หน้าต่าง ประตู ระเบียงตกแต่งด้วยไม้สีน้ำตาลเข้มรูปทรงสวยงามดูเรียบง่ายอบอุ่น ข้าง ๆ ประตูบ้านมีต้นกุหลาบเลื้อยสูงใหญ่ขึ้นไปจนถึงระเบียงชั้นสองออกดอกสีชมพูสดเต็มต้น
เปิดประตูเข้าบ้านไปเป็นห้องโถงกว้าง มีชุดโซฟาสีเบจจัดวางไว้ให้คนในบ้านได้พักผ่อนและโซนห้องครัวที่อยู่ลึกเข้าไปด้านใน ส่วนด้านซ้ายมือเป็นห้องน้ำไว้ใช้ด้านล่าง ชั้นบนเป็นห้องนอน
“ขึ้นไปอาบน้ำพักผ่อนเถอะลูก แม่ดูบัญชีต่ออีกนิด” ผู้เป็นแม่พูดขึ้นเมื่อเดินเข้ามาในตัวบ้าน
“โอเคค่ะ แม่เองก็ต้องมะ...”
“ไม่โหมงานหนัก อย่าลืมพักผ่อน มีอะไรให้บอกมาลย์ ใช่ไหม”
ลูกสาวยังพูดไม่ทันจบประโยคดี แม่ก็พูดดักอย่างรู้ทัน ทั้งสองยิ้มหัวเราะให้กันอย่างนึกขำ
“ว้า รู้ทันซะแล้ว”
“หนูพูดบ่อยพอ ๆ กับเรียกแม่ รู้ไม่ทันสิแปลก” แม่เลี้ยงมาลารู้ดีว่าลูกสาวพูดด้วยความเป็นห่วง
“แม่รู้ทันขนาดนี้ ลูกจะไหวตัวทันได้ยังไงเวลาดื้อ” หญิงสาวยังพูดเย้าแหย่ผู้เป็นแม่
“ลูกจะดื้อเมื่อไหร่ จะดื้อกี่โมง” ลูกสาวคนเดียวสำหรับแม่เลี้ยงแล้วไม่ดื้อเลย ลูกไม่เคยทำอะไรให้หนักใจ
“รักแม่ที่สุด ฟอด~” พูดจบหอมแก้มนิ่มผู้เป็นแม่ฟอดใหญ่ หมุนตัวเดินขึ้นห้องไปอย่างอารมณ์ดี
แม่เลี้ยงมาลา เจ้าของร้านเจ้าของไร่กุหลาบ ‘มาลย์ นวารา’ ชื่อไร่ชื่อร้านตั้งตามชื่อลูกสาว แม่เลี้ยงมาลาดูแลกิจการต่อจากสามีที่เสียไปหลายปีด้วยอาการป่วย กว่าจะทำใจผ่านมาได้ก็เพราะมีลูกที่คอยอยู่ข้าง ๆ พี่สาวสามี
รวมทั้งพนักงานในร้านในไร่คอยช่วยเหลือ ตอนที่พึ่งเสียคู่ชีวิตไปดูวุ่นวายไม่น้อย กว่าจะปรับตัวได้และดูแลธุรกิจ กว่าจะเข้ามือ ใช้เวลาอยู่พักใหญ่ ทุกวันนี้ทุกอย่างลงตัวดีแล้ว
ตอนนี้ลูกสาวของเธอกำลังจะขึ้นปีสี่ ปีสุดท้ายของการเรียน ลูกตั้งใจเรียนเสมอ ไม่ดื้อ ไม่เคยทำให้ต้องเป็นห่วง
เรื่องผู้ชายแทบจะไม่มีให้เห็นทั้งที่ใคร ๆ ก็บอกว่าลูกสาวบ้านนี้สวยพอ ๆ กับดอกกุหลาบทั้งไร่ บางคนยังบอกว่าไม่รู้จะมองดอกกุหลาบหรือมองเจ้าของร้านดี เคยถามลูกไปหลายครั้งว่าไม่คิดจะมีแฟนบ้างเหรอ
**********
ฝากคุณนักอ่านกดติดตาม พิศสรา ด้วยน๊า มีนิยายสนุก ๆ มาลงเยอะเลยค่ะ
ติดต่อนักเขียนได้ที่ : เพจเฟซบุ๊ก : นามปากกาพิศสรา
ตอนพิเศษ 4พอเธอคลอดลูกและมีระยะเวลาที่สามารถให้ยอดตองรักเธอแรง ๆ ได้ เขาก็ทำปกติ แต่พอคุยกันว่าน่าจะมีอีกสักคน คุณพ่อลูกหนึ่งก็ทำเหมือนรอบแรกคือเอาทุกหยาดหยดในตัวเขาใส่เข้ามาในตัวเธอ ค้างไว้อยู่นานและไม่พาไปอาบน้ำ หลังเสร็จกิจ คนเป็นพ่อบอก ‘นี่นับสอง’ มาลย์เริ่มชิน คนที่สองง่ายหน่อย แต่ตัวใหญ่เหมือนเดิม ลูกชายอีกแล้ว ทั้งคู่ไม่ติดว่าลูกเป็นเพศไหน แต่ลึก ๆ ในใจอยากได้ผู้หญิงสักคนยอดตองทำทุกวิธี ค้นเน็ตหาข้อมูลวิธีทำลูกสาว ทานอาหารเสริม ออกกำลังกาย ดูแลตัวเองอย่างดี ทั้งดูแลแม่พันธุ์เมียรักดีกว่าตัวเองเป็นเท่าตัว พอเขาบอกขออีกคน แต่มาลย์ยังไม่พร้อม ลูกทั้งสองคนยังเล็กมาก เขากลับบอกคนสุดท้ายปิดอู่ พอเธออนุญาตอย่างช่วยไม่ได้ เพราะพ่อยอดมุ่งมั่นตั้งใจเหลือเกิน ถึงเวลาเขาใส่ไม่ยั้ง ทำเอาหมดแรงทั้งคู่ ไม่วายยังบอกหลังเสร็จสุขสมเช่นเคย ‘นับสามลูกสาวพ่อตองกับแม่มาลย์มาแน่’ไม่นาน ผลออกมาจนลูกคลอด มาลย์แทบไม่อยากจะเชื่อ ลูกสาวจริง ๆ เธอคลอดเองคนนี้เพราะท้องสามเริ่มชิน อุ้มท้องครบเก้าเดือน น้องเป็นผู้หญิง ตัวไม่ใหญ่มาก ตอนคลอดเจ็บที่สุดเท่าที่เคยเจ็บมา ยอดตองอยู่ข้างตลอด คนร้องไห้ยังเป็นเขาเ
ตอนพิเศษ 3พอยอดตองเร่งจังหวะสุดท้าย มาลย์ถึงกับต้องส่ายหน้า ตัวเธอขยับขึ้นลงด้วยแรงโหมกระแทกกระทั้นเข้าลึก ยอดตองรับรู้ถึงโพรงนุ่มที่ตอดรัดถี่รัวจนเขาจะขาด ก่อนที่ทั้งคู่จะเกร็งกระตุกพร้อมกัน คนตัวโตยังจับสะโพกเธอตอกอัดดอกสุดท้ายจนมิดลำ ค้างไว้อยู่แบบนั้นนานหลายนาที มาลย์กระตุกซ้ำ ๆ ทั้งที่มีเขาอยู่ในตัวเธอ จนอาการเกร็งเริ่มดีขึ้น ยอดตองไม่ยอมผละถอย ยังแช่ตัวเขาไว้ในตัวเธอ “ตองคะ”“ครับ” “จะอยู่แบบนี้เหรอ”มาลย์ถามเขาออกไปเมื่อยอดตองยังนิ่งอยู่ ไม่ยอมขยับ เธอเริ่มอึดอัดเหมือนจะฉีก“แป๊บหนึ่งครับ รีดน้ำแป๊บ”“ตองจะมารีดน้ำอะไรนานขนาดนี้ พอแล้ว ถอยไปเลย มาลย์จุก”ได้ยินว่าเมียจุก คนรักเมียรีบถอนตัวออกทันทีพรวดเดียวหลุด ตัวเธอถึงกับกระตุกไปหนึ่งที เวลาเลยวันใหม่จวนจะเช้าแล้ว เธอกับเขายังไม่ได้นอน แต่เหมือนมาลย์จะได้งีบหลับไปช่วงยอดตองซอยไม่แรงมากเธอเหนื่อยจนหลับตอนคนตัวโตบรรเลงบทรัก แล้วตื่นมาใหม่เมื่อเขากระตุ้นด้วยห้วงอารมณ์จนเสร็จสุขสมทั้งสองฝ่าย นี่สินะที่ยอดตองชอบพูด ‘นอนเลย เราทำเอง’ เขาทำจริง ๆยอดตองลุกจากเตียง หยิบริโมตลดอุณหภูมิเครื่องปรับอากาศให้เย็นลง จัดท่าทางให้มาลย์นอ
ตอนพิเศษ 2“ว่างั้นแหละ”แฝดพี่เห็นด้วยอย่างมาก ดูจากผลงานแล้ว วัดนี้เหมือนจะปลุกเสกไม่ถึง เพราะมันไม่ได้ผล“ใช้ไม่ได้ทั้งกลุ่ม เราต่างหากที่เจ๋ง” บาร์เสริมทับมาอีกคน ซึ่งเพื่อนเขาแต่ละคนมาเป็นคู่ เครื่องรางที่ว่าขลังมันจะไปสู้ความคลั่งรัก ความจริงจังจริงใจของพวกเขาได้อย่างไร แต่ละคนมุ่งมั่นตั้งใจกว่าสิ่งอื่นใดก็เรื่องเมียเนี่ยแหละยอดตองยังนึกด่าเพื่อนในใจ กลับเป็นมาลย์เสียเองที่ดึงมือเขาให้หันหน้ามาทางเธอ มือเล็กข้างหนึ่งจับลำคอแกร่งให้โน้มลงมาหาแล้วประกบริมฝีปากลงแผ่วเบา เสียงคนโห่แซวดังอีกรอบ กาบี้ทำท่ากรี๊ดกร๊าดอย่างคนไม่ยอม ไม่สามารถตัดใจให้ขาดได้ทั้งที่ตนมีหนุ่มหล่อล่ำนั่งข้าง ส่วนแสนดีและเตเต้ฉีกยิ้มอย่างยินดีให้เพื่อนของพวกเขา สองมือจับกันแน่นยอดตองพอได้สติ คว้าเอวบางเข้าหา จูบตอบแนบลงแผ่วเบา ไม่นานเขาถึงได้ผละออก ยังยื่นจมูกแตะลงหน้าผากมนอย่างรักใคร่และหวงแหน“รักครับเมีย”มาลย์ฉีกยิ้มขำให้กับคำพูดห่าม ๆ ของคนตรงหน้า ทั้งสองคนยิ้มให้กัน ก่อนจะหันไปทางแขกพร้อมขอบคุณทุกคนที่มาร่วมยินดี หลังจากเสร็จพิธีแต่งงานเรียบง่าย แขกในงานรับประทานอาหารร่วมกัน ทั้งงานเลี้ยงปาร์ตี้ตอนเย
ตอนพิเศษ 1 หลังจากยอดตองขอมาลย์แต่งงานในวันฉลองรับปริญญาของทั้งคู่ที่สวนกุหลาบ ผ่านมาสามเดือน งานแต่งถูกจัดขึ้นใหญ่โตที่ไร่กุหลาบมาลย์ นวารา แขกมาร่วมแสดงความยินดีกันล้นหลาม ส่วนมากเป็นญาติผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย รวมถึงกลุ่มเพื่อนของเจ้าบ่าวเจ้าสาวมากันครบงานแต่งงานจัดขึ้นตอนเย็น เพราะยอดตองกับมาลย์ปรึกษาคุยกันก่อนหน้าว่าหมั้นไปแล้ว จริง ๆ ยอดตองอยากจัดหมั้นอีกรอบให้คนรักของเขาดี ๆ แต่มาลย์กลับไม่คิดแบบนั้น “ไม่ต้องจัดงานหมั้นอีกรอบนะคะตอง ช่วงเช้าทำบุญไหว้พระก็พอ ไปจบที่งานเลี้ยงตอนเย็นเลย ดีไหม” “แต่ตอง...” ว่าที่เจ้าบ่าวพูดไม่ทันจบ ว่าที่เจ้าสาวพูดขัดขึ้นเสียก่อน“แค่มีตอง มาลย์ก็พอใจแล้ว”คนโดนอ้อนใจเหลวไปแล้ว ยอดตองฉีกยิ้มออกมาพร้อมยกมือจับลูบข้างแก้มเมียของเขา “มักน้อยจังเลยนะ”มาลย์จับมือคนรักที่เขาชอบลูบแก้มลูบตัวแตะเธอเหลือเกิน“มักน้อยที่ไหน มีตองเราก็มักมากแล้ว”ยอดตองยิ้มกว้างกว่าเดิมให้กับเธอ นานทีปีหน แม่คุณจะหยอดมุกใส่กัน“อย่ามาอ้อน อยากท้องก่อนแต่งไหม” จากลูบไล้แปรเปลี่ยนเป็นจับบิดแก้มนิ่มเบามือด้วยความมันเขี้ยว เบาจนคนโดนบิดไม่รู้สึกเจ็บสักนิด ได้แต่ยิ้มขำให้เขา“อี
“มาลย์เหนื่อยไหม” เสียงนุ่มทุ้มน่าฟังของคนข้าง ๆ ทำเอาใจเธอยังคงคันยุบยิบกับเขาเสมอ“ตองล่ะ เหนื่อยไหม” ยอดตองมองหน้าคนรัก ยิ้มทั้งตาทั้งปากส่งให้เธอ “เหนื่อย แต่ทนได้ ขอแค่มีมาลย์อยู่ตรงนี้ข้าง ๆ เรา” ได้ยินแบบนั้น ทำเอาคนฟังรู้สึกเขินมานิด“มาลย์ก็เหมือนกัน ขอแค่มีตองอยู่ตรงนี้ มาลย์ก็ไม่เหนื่อยและไม่กลัวอะไรทั้งนั้น” จู่ ๆ ยอดตองก็ลุกออกจากชิงช้ามานั่งคุกเข่าลงตรงหน้า ขาข้างหนึ่งชันขึ้นเท้าแขน ยื่นมาจับมือเธอไว้ทั้งสองข้าง“งั้นตองขออยู่ตรงนี้ข้างมาลย์ รักและดูแลมาลย์ตลอดไปได้ไหม”เธอฉีกยิ้มกว้าง ก้มหน้าลงด้วยความเขิน พอเงยหน้าจะสบตากับเขา กลับมีแหวนอยู่ตรงหน้า หืม แหวนเธอ เขาเอาไปตั้งแต่เมื่อไหร่ พอเธอจะถามออกไปก็ต้องชะงัก“แต่งงาน แต่งงานกับตองได้ไหม”เสียงชายหนุ่มติดสั่นน้อย ๆ ใบหน้ายังยิ้มหวานให้กับเธอ มาลย์กำลังจะตอบเขาอยู่แล้ว แต่กลับได้ยินเสียงหยุกหยิกจากหลังพุ่มไม้ “วินมึงยืนดี ๆ ดิ๊”“ไอ้แฝดนี่มดมันกัด ขยับไปหน่อยไอ้บาร์”“อย่าผลัก เดี๋ยวล้ม”“ไอ้ธารเหยียบเท้ากู”“เงียบ ๆ ดิ๊”เสียงหยุกหยิกไม่ใช่แค่ไม้พุ่มนี้ ยังมีอีกหลายพุ่มที่ขยับ พอยอดตองกระแอม ไฟทั่วบริเวณก็สว่างโร่
ยอดตองอาบน้ำให้ทั้งเขาและเธอจนเสร็จ อุ้มร่างบางออกจากห้องน้ำ ทั้งที่เนื้อตัวเปลือยเปล่า ตัวเธอแดงไปทั้งตัว ยิ่งจุดนั้นไม่ต้องพูดถึง อยากจะดึงทึ้งหัวตัวเองเสียจริง กับเธอเขาพยายามแล้วที่จะไม่บ้าพลังขนาดนั้น มันอดไม่ได้ เธอเองก็สู้เขากลับ แค่ไม่ถึกทนเท่าเขาแค่นั้นเองยอดตองเช็ดตัวเธอจนแห้งดี ทั้งหาชุดนอนมาสวมใส่ให้ ก็ชุดที่มาลย์หาไว้นั่นแหละ ยังอุตส่าห์เป่าผมให้อีก มาลย์พอนั่งได้ แต่โอนเอนจนเขาต้องให้พิงตัวเอาไว้ เป่าผมอยู่นานกว่าจะแห้ง อุ้มหญิงสาวไปนอนที่เตียงมาลย์กึ่งหลับกึ่งตื่น แต่จะไปทางหลับมากกว่า เธอไม่หือไม่อือ ตัวอ่อนปวกเปียก ยอดตองวางร่างนุ่มนิ่มลงบนเตียงกว้าง ห่มผ้าให้ เขาเข้าไปเก็บเศษซากที่ทำไว้ในห้องน้ำ เก็บเข้าที่จนสะอาด กลับมานอน สอดแขนแกร่งรองคอให้คนหลับ รั้งตัวเธอมาอยู่ในอ้อมอก จมูกโด่งจดจูบซับกลุ่มผม ทั้งแก้มนวลและหน้าผากมนอย่างรักใคร่ “รักจังเลย แม่คู่หมั้นกรณีของยอดตอง” มาลย์ส่งเสียงอื้ออึงในลำคอ ขยับเข้าหาคนตัวโต ยอดตองยิ้มอย่างพอใจก่อนจะหลับไปพร้อมกับเธอ มาลย์ตื่นสายในรอบหลายเดือน เธอแทบขยับไม่ได้ หนักกว่าครั้งแรกด้วย เจอของจริงมันเป็นอย่างนี้เองสินะ ไม่น่าไปทำต
หลังทานข้าวจ่ายเงินเสร็จสรรพ เต้เป็นคนจ่ายไปก่อน เดี๋ยวจะเคลียร์กันทีหลัง มาลย์บอกว่าส่วนของยอดตอง เธอจะเป็นคนจ่าย ชายหนุ่มบอกไม่เป็นอะไร เธอยังยืนยันคำเดิม เขาถึงไม่พูดอะไรอีก ข้าวมื้อเดียวมันจะไปพออะไร คนโลภคิดในใจ“ตองมายังไง” เต้ถามขึ้นหลังจากทุกคนออกมาจากร้านอาหาร“นั่งแกร๊บคาร
เวลาเที่ยงกว่ามาลย์กับกลุ่มเพื่อนคุยงานจนเลยเวลาเที่ยง กาบี้แสนดีบ่นหิวแล้วหิวอีก ชวนกันหาอะไรกิน นั่งคิดอยู่นานก็เลือกไม่ได้ เตเต้เสนอไปกินที่ห้างฯ แถวมหา’ลัย ไม่ร้อนด้วย ไปถึงอาจคิดได้ว่าอยากกินอะไร คนเยอะหน่อย น่าจะได้อยู่ ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย เก็บของเตรียมตัวไปห้างฯ
รุ่นน้องที่เห็นเธอต่างพากันยกมือไหว้ทักทาย ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ทั้งผู้ชายและผู้หญิง มาลย์เองรับไหว้บ้าง ก้มหน้ายิ้มให้บ้าง ใครจะไม่รู้จักพี่มาลย์สาวบริหารการตลาด เธอสวย เธอเก่ง และเธอหยิ่งกว่าใคร คนไม่รู้จักเธอคิดแบบนั้น แต่คนรู้จักเธอคิดกลับกัน เธอสวย เธอบ้า เธอซ่า และไม่ยอมใครส่วนเรื่องที่ค
“นี่เบอร์เรา มีอะไรก็โทร.มานะ” ทั้งสองคนมองหน้ากันนิ่งทำไมมันเหมือนฉากในละครที่พระเอกกับนางเอกกำลังจีบกันเลยนะ หญิงสาวรู้สึกใจกระตุกแปลก ๆ“อะ... โอเค มีอะไรเราจะโทร.หา”มาลย์พูดผ่านโทรศัพท์ออกไปกับคนตรงหน้า ฉีกยิ้มให้เขา แล้วบอกขอตัวกลับจริง ๆมาลย์เดินออกมาปิดประตูห







