ตอนที่ 4

มาลย์เคลียร์เรื่องรถเสร็จ เธอกำลังจะรีบไปโรงพยาบาล แต่นึกขึ้นได้ ต้องไปส่งของให้ลูกค้า เมื่อเช้าเธอตื่นแต่เช้า ขับรถเข้ามาในเมืองเพื่อไปส่งกุหลาบให้กับทางโรงแรมที่จะเอาไปจัดสวน

ลูกค้าเจ้านี้สั่งหลายต้นแล้ว เส้นทางไม่ได้ไกลมาก แถมยังเป็นแถวมหา’ลัยเธอ มาลย์เลยขับรถมาส่งเอง

ทั้งจะเข้าไปดูคอนโดฯ ด้วย คอนโดฯ เก่าดันหมดสัญญา เธอถึงต้องย้ายคอนโดฯ ใหม่ทั้งที่เรียนปีสุดท้ายแล้วแท้ ๆ ก่อนหน้าหญิงสาวโทร.จองทำสัญญาเช่าพร้อมเข้าอยู่เรียบร้อยแล้ว

วันนี้แค่จะเข้าไปดูว่าการย้ายของเรียบร้อยดีไหม วันศุกร์สุดสัปดาห์แบบนี้ปกติเธอจะกลับบ้าน คิดไว้ว่าดูคอนโดฯ เสร็จจะกลับบ้าน ดูท่าน่าจะไม่ได้กลับแล้ว

เธอโทร.บอกแม่ว่าไม่ได้กลับบ้าน บอกเพียงว่าจะทำเรื่องการย้ายคอนโดฯ ก่อน เจอกันอีกทีสัปดาห์หน้า ผู้เป็นแม่ไม่ได้ว่าอะไร แต่กลับถามว่าทำไมน้ำเสียงลูกแปลก ๆ ไม่สบายหรือเปล่า เมื่อเช้ายังเห็นดี ๆ

มาลย์บอกแค่ว่าเหมือนจะเป็นหวัด ก่อนจะวางสาย แม่บอกว่าจะให้คนเอารถไปเปลี่ยนให้ ปกติเธอขับรถจีปคันใหญ่สัญชาติยุโรปสีดำดุดัน

พอวางสายจากแม่ ว่าจะไปโรงพยาบาลเพื่อไปเยี่ยมยอดตองและดูอาการเขา ทางคอนโดฯ โทร.มาแจ้งว่าทีมขนย้ายจะขนของเข้าห้องแล้ว ให้เธอเข้าไปดู

มาลย์ชั่งใจคิดอยู่นาน ขับรถไปตามทางมุ่งหน้าไปคอนโดฯ ตัวเอง เธอฝากนามบัตรกับพยาบาลไว้ให้เขาแล้ว มีอะไรคงโทร.มาหาเธอ ถ้าไม่โทร. เดี๋ยวพรุ่งนี้เธอจะไปหาเขาเอง

ขับรถมาถึงคอนโดฯ สูง ใกล้กับมหา’ลัยและไม่ไกลจากโรงพยาบาล พอขึ้นมาดูการขนย้ายว่าเรียบร้อยดีไหม เป็นที่น่าพอใจหรือเปล่า ทุกอย่างดูเรียบร้อยดี ทีมขนย้ายกลับไปแล้ว พนักงานคอนโดฯ ก็ออกไป

คอนโดฯ หรูใจกลางเมืองมองไปเห็นบึงน้ำขนาดใหญ่ แต่ทำไมในใจหญิงสาวถึงรู้สึกไม่ดีอยู่ตลอด มาลย์ถอนหายใจออก สูดหายใจเข้าอกแรง ๆ ทำงานให้เหนื่อย ทำให้หนัก จะได้เหงื่อและสบายตัวขึ้นมาบ้าง

เธอจัดของในห้องทุกอย่างให้เข้าที่เข้าทาง คอนโดฯ กว้างตกแต่งสีเบจง่าย ๆ ไม่ฉูดฉาด ไม่หวานแหวว ออกแนวเอิร์ทโทนอบอุ่นสะอาดสะอ้านสบายตา หนึ่งห้องนอน หนึ่งห้องน้ำ มีโซนโซฟา หน้าทีวี เคาน์เตอร์ครัว ระเบียงผนังกระจกมองเห็นวิวด้านนอก

กว่าจะเก็บของเสร็จ ปาไปเกือบค่ำ เธอสั่งอาหารง่าย ๆ มาทาน กินได้ไม่กี่คำก็อิ่ม เสร็จก็เก็บของต่อ แต่ในหัวนึกถึงแต่เรื่องเมื่อเช้าและนึกถึงแต่อีกคนว่าเขาจะเป็นอย่างไรบ้าง 

ช่วงเย็น

ยอดตองรู้สึกตัวตื่น เขานิ่วหน้าเพราะความเจ็บรู้สึกระบมไปทั้งตัว เสียงแหบห้าวดังอื้ออึงในลำคอ

“ไอ้ตอง เป็นไงบ้าง จำกูได้ไหม ชื่ออะไร ไหนบอกซิ” ดูท่าเพื่อนเขาจะดูละครหลังข่าวเยอะไปหน่อย

ยอดตองเกือบหลุดขำ แต่ยังรู้สึกปวดตัวเลยกลั้นไว้ ทำเพียงพยักหน้าให้ธาร ก่อนจะขอน้ำกิน รู้สึกคอแห้งปากแห้งไปหมด

“น้ำ ขอน้ำหน่อย”

“อ้าปาก” ธารหันไปคว้าแก้วน้ำเสียบหลอดยื่นเข้าปากเพื่อน

เสียงเปิดประตูห้องพักฟื้นเข้ามา ธารกับยอดตองหันไปมอง เป็นกลุ่มเพื่อนเขาเดินนำมาโดยสองแฝดชีวิน ชีวี ตามด้วยพิทย์ หลังสุดเป็นบาร์ เดินตรงมาที่เตียงเร็ว ๆ

“เป็นไงบ้างวะ” 

“เจ็บมากไหม ดูท่าน่าจะไกลหัวใจ”

“มันเจ็บตรงไหนบ้างเนี่ย สภาพ”

“มันไปชนกับใครมา ประตูนรกไม่เปิดเหรอวันนี้ ถึงรอดมาได้”

คำถามจากเพื่อนแต่ละคนสกิลปากเสียอยู่ตามระดับความดี ดูแล้วศีลเสมอกันทั้งกลุ่ม ถ้ายอดตองไม่นอนป่วยเป็นผักจากการถูกรถชน สกิลปากเขาก็ดีไม่แพ้ใครหน้าไหน แลดูภูมิใจ 

ยอดตองกำลังประมวลผลในหัว เขาเหมือนลืมอะไรไปสักอย่าง อยากรู้มากตอนนี้กี่โมงแล้ว เหลือบตาเพ่งมองนาฬิกาบนผนัง ฉิบหาย ลืมน้อง

“เฮ้ย !!! ยอดเตย กูลืมเตย น้องรอกูที่มหา’ลัย” เสียงคนป่วยดังลั่นห้อง เขาลุกขึ้นนั่งจนลืมเจ็บ

เมื่อเช้าดันไปย้ำแล้วย้ำอีกกับน้องว่าอย่าไปไหน พี่จะไปรับ ฟ้าเริ่มมืดแล้วด้วย น้องไม่ชอบความมืด การกระทำไวกว่าความคิด มือข้างที่ไม่ได้ใส่เฝือกรีบดึงผ้าห่มออก เตรียมจะลุกจากเตียง

“มึงจะบ้าเหรอ เจ็บขนาดนี้ นอนลง” ชีวียืนอยู่ใกล้สุดรีบกดไหล่คนเจ็บไว้เบา ๆ ให้นอนลงที่เตียงตามเดิม ไม่เจียมสังขารสักนิด เจ็บจะตายอยู่แล้ว

บาร์พูดให้เพื่อนสบายใจว่าเตยโตแล้ว เขาไม่ไปรับ น้องก็กลับเองได้ไหม

ยอดตองรู้ แต่เขาบอกว่าย้ำให้น้องรอ พิทย์หาทางออกโดยให้ธารไปรับยอดเตย เพราะมันขับมอเตอร์ไซค์มา เร็วสุด รถไม่ติด น่าจะถึงตัวยอดเตยเร็วกว่าคนอื่น

ธารยังมองหน้าเพื่อนนิ่ง คิดอยู่นาน ชีวินถึงได้บอกว่าเอากุญแจมอเตอร์ไซค์ธารมา เดี๋ยวเขาไปรับยอดเตยเอง