ตอนที่ 7

พยาบาลออกไปแล้ว ทั้งห้องเหลือแค่เขา ยอดตองได้สติ ก้มมองดูกระดาษแข็งสี่เหลี่ยมแผ่นเล็กในมือ มาลย์ นวารา อย่างนั้นเหรอ คุ้น ๆ เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน

ยอดตองโทร.ถามประกันตั้งแต่เมื่อวานว่าลูกชายสุดรักของเขาเป็นอย่างไรบ้าง พอประกันบอกมาว่ารถพังแค่ไหน แผลทั้งหมดในตัวยังไม่เจ็บเท่ากับแผลในใจ

เจ้าโดนใจลูกชายสุดหวงของเขาเจ็บหนัก จะได้เปลี่ยนเกือบครึ่งคัน ค่าใช้จ่ายซื้อใหม่กับซ่อมพอ ๆ กัน ใครเขาจะไปซื้อใหม่กัน รถคันนี้พ่อซื้อให้เพราะเขาอยากได้มาก ขับมาหลายปี ไม่มีตกเทรนด์ ไม่มีตกรุ่น มีแต่แพงขึ้น เพราะของหายาก แรร์ไอเทมเหมือนเจ้าของมันนี่แหละ

ทางประกันยังแจ้งอีกว่าคู่กรณียอมรับผิดชอบทุกอย่าง ทั้งค่าซ่อมรถและค่าซ่อมคน ยอดตองคิ้วขมวดเมื่อได้ยินประโยคหลัง

ซ่อมคนอะไรกัน เขายังไม่พัง ยังอยู่ดี แค่ต้องใช้เวลาซ่อม เอ๊ย เวลารักษาหน่อย

เจ้าหน้าที่ประกันรีบขอโทษแทบไม่ทันที่เผลอพูดคำไม่สุภาพออกไป พอดีคุณผู้หญิงคู่กรณีพูดมาประมาณนี้ ผู้หญิง เสียงในหัวยอดตองดังขึ้นทันที

ผู้หญิงขับรถกระบะสี่ประตูชนจนทั้งเขาและลูกรักของเขาได้ซ่อมขนาดนี้เลยเหรอ อยากเห็นหน้าจริง ๆ ยอดตองกำกระดาษแผ่นเล็กในมือก่อนคลายออก มันยับย่นไปแล้ว แต่ยังพอเห็นตัวเลข 

เขาต่อสายหาเจ้าของนามบัตรนี้ทันที พอทางนั้นรับสาย จากที่ขมวดคิ้วไว้อยู่ก่อนแล้ว คิ้วหนายิ่งขมวดเข้าหากันอีก เสียงนี้มัน 

พอได้ยินเสียงเจ้าของเบอร์ มุมปากชายหนุ่มยกยิ้มขึ้น น้ำเสียงนี้มันยัยมาลย์หัวใจแน่ ๆ 

ยอดตองเมื่อรู้ว่าเป็นใคร ถึงได้รีบพูดออกไปว่าเขาคือคนที่เธอขับรถชน โทร.หาเพื่ออยากคุยและเคลียร์เรื่องรถ ได้ยินปลายสายพูดด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก แถมยังเรียกเขาว่า คุณ คุณเหรอ เธอไม่รู้ว่าเป็นเขาหรือแกล้งทำเป็นไม่รู้กันแน่

‘ยัยมาลย์หัวใจ’

ยอดตองเผลอพูดออกไปแบบนั้น ดีหน่อยที่ปลายสายพูดมาว่าฟังที่เขาพูดไม่ทัน ยอดตองเฉไฉถามออกไปว่าเธอสะดวกเข้ามาคุยเรื่องรถกับเขาไหมที่โรงพยาบาล ปลายสายรับปากว่าจะเข้ามาเย็นวันนี้ เขาบอกจะรอเธอ แล้ววางสายไป อยากรู้นักว่ามาเจอเขาแล้วจะทำหน้าอย่างไร

คนป่วยนั่ง ๆ นอน ๆ อยู่บนเตียง ประตูเปิดออก เขาหันขวับไปมองอย่างรวดเร็ว พอเห็นเป็นพยาบาลถึงได้ผ่อนลมหายใจออกเบา ๆ พยาบาลสาวฉีกยิ้มหวานมาแต่หน้าประตู ในมือถือถาดอาหารเช้าสำหรับคนป่วยมาให้ พร้อมช่วยจัดแจงให้เขาได้ทานบนเตียงอย่างดี ยังมีน้ำใจถามคนไข้

“มีอะไรให้ช่วยไหมคะ” สายตาพยาบาลทิ้งไว้ที่แขนขวาที่ใส่เฝือกอยู่

“พอได้ครับ ขอบคุณ” ยอดตองส่ายหน้า ทำเพียงยิ้มรับน้ำใจเท่านั้น เขาพอจะทานเองได้

พอพยาบาลออกไป คนป่วยก็กินได้ไม่กี่คำก็วาง เขาไม่ค่อยอยากอาหารโรงพยาบาลเท่าไรนัก หวังว่ายอดเตยจะไม่มามือเปล่า ปกติเขาป่วย น้องจะหาของอร่อยให้เขาได้ทานเพื่อที่จะได้อยู่ท้อง เวลากินยาจะได้ไม่กัดกระเพาะ ยอดเตยชอบบอกแบบนี้

ช่วงสายของวัน เสียงเปิดประตูห้องพักคนป่วยอีกครั้ง คนนอนบนเตียงรีบหันไปมองอีกรอบคอแทบเคล็ด เห็นผู้เป็นแม่ก้าวเดินเข้ามาหาเขาเร็ว ๆ ยอดตองก็ฉีกยิ้มกว้างกลับไปให้

“ตอง เป็นไงบ้างลูก ยังเจ็บมากอยู่ไหม” มือนุ่มนิ่มลูบไล้ที่ไหล่ อีกข้างจับกรอบหน้าคมเข้มลูกชายอย่างอ่อนโยน

ยอดตองบอกแม่ไปว่าไม่เจ็บมากแล้ว ไม่เป็นอะไรแล้วเพื่อไม่อยากให้ท่านต้องคิดมาก ตัวเขาเองก็รู้สึกระบมอยู่บ้าง ไม่แน่ใจว่าเมื่อวานกับวันนี้ วันไหนเจ็บกว่ากัน ได้ยินเสียงผู้เป็นพ่อพูดขึ้น ทั้งสายตาที่สำรวจตั้งแต่หัวจดเท้า เท้าจดหัว ลูกชายเร็ว ๆ

“ไม่เป็นไรมากก็ดีแล้ว”

พ่อเลี้ยงหิรัญเป็นห่วงลูกชายไม่ต่างจากผู้เป็นเมีย แต่จะให้เขาเป็นลมล้มไปเหมือนคู่ชีวิตคงไม่ดีแน่ ดูท่าไม่เกินสัปดาห์คงกลับมาซ่าเหมือนเดิม

“หมอว่าไงบ้างคะ” เสียงน้องสาวถามขึ้น

“รอดูอาการอีกสักสองสามวัน ถ้าไม่มีอะไร น่าจะออกโรงพยาบาลกลับไปพักฟื้นที่บ้านได้” 

ยอดตองบอกออกไปตามที่หมอแจ้งไว้เมื่อเช้า สีหน้าทุกคนในบ้านถึงได้ดีขึ้นมา

ยอดตองฉีกยิ้มกว้างเมื่อเห็นคนในครอบครัวยิ้มออก ทุกคนในบ้านคงคิดมากและเป็นห่วงเขา

ยอดเตยชูถุงผ้าเก็บอุณหภูมิใบใหญ่ในมือให้ทุกคนดู บอกว่าเธอทำข้าวต้มทรงเครื่องมาให้ ทำสำหรับพ่อกับแม่ด้วย คงยังไม่ทานอะไรมาเพราะรีบมาหาเขา ยอดตองยิ้มแฉ่ง รู้สึกรอดตายแล้ว

ยอดเตยเอาข้าวต้มไปจัดใส่ถ้วย ยอดตองลงจากเตียงมีพ่อช่วยพยุง ทั้งตบไหล่เขาเบา ๆ พาเดินมาถึงโต๊ะทานข้าว แม่ยื่นมาจับมือเขาต่อจากพ่อพานั่งลงเก้าอี้ข้าง ๆ แค่นี้... แค่นี้ก็พอแล้วที่จะทำให้เขาหายเจ็บ

พ่อกับแม่นั่งพูดคุยถามไถ่ลูกทั้งสอง ทั้งอาการคนป่วย ทั้งเรื่องยอดเตยเริ่มเรียนมหา’ลัยมีเพื่อนเยอะไหม ปรับตัวได้บ้างหรือยัง

ยอดตองเองยังถามถึงงานที่บ้าน เขามีคิดไว้อยู่บ้าง อาจจะเข้าไปรับช่วงต่อจากพ่อ แต่พ่อบอกว่ายังไหว ถ้าลูกอยากไปทำงานที่อื่นหรือมีฝันของตัวเองก็เลือกทำก่อนได้เลย

ทานข้าวไปได้สักพัก ยอดเตยถามถึงพิทย์ พอยอดตองบอกว่าพิทย์รีบไปดูธาร เห็นว่าไม่สบาย พ่อแม่เขาถามอาการเพื่อนเขากันใหญ่

พ่อเลี้ยงหิรัญกับแม่เลี้ยงรวีรู้จักเพื่อนลูกชายดี เพราะถ้ามาบ้านพักในเมืองทีไร จะเห็นแก๊งเพื่อนเขาอยู่บ้านตลอด

ยอดตองหันหน้าไปมองน้องสาวนั่งหน้านิ่วคิ้วขมวด พอถามว่าเป็นอะไร ทำไมทำหน้าแปลก ๆ คนน้องรีบส่ายหัว โกหกไม่เก่งสักนิด เป็นห่วงไอ้ธารสินะ ดูท่าเพื่อนเขาคงมีหวังอยู่บ้าง