ตอนที่ 5

เพื่อนพูดเท่านั้น ไอ้เจ้าของรถมอเตอร์ไซค์ก็ลุกพรวดพราด บอกเพื่อนว่าจะไปเอง ถึงได้เดินออกจากห้องพัก ไม่รู้ตัวเลยสักนิด โดนเพื่อนไล่ต้อนตัวเองเสียจนมุม

ยอดตองหายใจเหนื่อยหอบ เป็นห่วงน้องก็เป็นห่วง ไม่ใช่นั่งร้องไห้ขี้มูกโป่งแล้วนะ ไม่นานหมอกับพยาบาลเข้ามาตรวจหลังจากเขาฟื้น ถามคำถามคล้าย ๆ เพื่อนเขา แต่ไม่ได้หยาบเหมือนไอ้พวกที่นั่งเล่นอยู่โซฟาหน้าทีวี

พอหมอมา พากันลุกมายืนฟังอย่างตั้งใจ หมอแจ้งอาการยอดตองโดยรวม เพื่อนเขาพากันยืนฟังเงียบ ๆ พยักหน้าตามที่หมอแจ้งว่าคนป่วยควรทำอะไร ไม่ควรทำอะไรบ้าง

หมอกับทีมพยาบาลออกไปแล้ว ส่วนเพื่อนพอดูอาการเขาแล้วเห็นว่าดีขึ้นมาก พวกมันก็หันหน้าหนี แยกย้ายกันไปนั่ง ๆ นอน ๆ หายใจทิ้งเฝ้าเขาอยู่โซฟาที่เดิม 

แต่พอเขาจะเข้าห้องน้ำก็ลุกพรวดพราดกันเข้ามาช่วยพยุง ไม่เกี่ยงกันสักนิด ก็อยากขอบใจอยู่หรอก เดี๋ยวเอาไว้ขอบใจตอนลูกพวกมันเกิดละกัน

ชีวินกับชีวีบอกขอกลับบ้านก่อน แม่โทร.ตาม มีอะไรให้โทร.หาได้เลย เช่นเดียวกับบาร์ที่ต้องกลับไปดูร้าน มีอะไรให้แจ้งมันไปเหมือนกัน พิทย์บอกเดี๋ยวอยู่เฝ้ายอดตองเอง ให้เพื่อนกลับไปก่อน ทั้งอยากรอธารด้วย

พอชีวิน ชีวี และบาร์ออกไปได้ไม่นาน ประตูห้องพักถูกเปิด คนที่เดินเข้ามาเป็นน้องสาวเขา ยอดเตยเดินเร็ว ๆ มาที่เตียงพี่ชาย 

ยอดตองสำรวจน้องมองเท้าจดหัว หัวจดเท้าอยู่สองรอบ เห็นว่าน้องกลับครบสามสิบสองดีก็ฉีกยิ้ม ยักคิ้วยียวนให้น้องไป แต่ยัยน้องหน้าตึงยิ่งกว่าแผลที่ถูกเย็บบนหัวเขาเสียอีก ตึงอะไรขนาดนั้น

ดูจากสายตา ยอดเตยกำลังสำรวจเขาตั้งแต่หัว ตัว แขน เหลือขาที่เธอทิ้งสายตานานกว่าจุดอื่น คนเป็นพี่ถึงได้บอกไปว่าไม่ได้เจ็บขนาดนั้น เข่าขวาถลอกนิดหน่อย กับช่วงเอวเคล็ด พันผ้าก๊อซไว้แค่นั้น

ยอดเตยถามเขาว่าบอกพ่อกับแม่หรือยัง ยอดตองยังไม่ได้บอกเพราะไม่อยากให้พวกท่านเป็นห่วง แล้วถ้าบอก กลัวพวกท่านต้องรีบขับรถเข้ามาหาเขาตอนดึก ๆ คงไม่สะดวกแน่ บอกน้องไปว่าพรุ่งนี้จะบอกพ่อกับแม่แต่เช้า ยอดเตยทำเพียงพยักหน้ารับรู้ 

พอดีกับพยาบาลนำยากับอาหารมาให้ แขนข้างใส่เฝือกดันเป็นแขนด้านที่ถนัด ไม่วายให้น้องป้อนข้าวป้อนยาจนเสร็จ ยอดเตยยังใจดีเช็ดตัวให้พี่อีก เช็ดไปเช็ดมาดันร้องไห้

คนเป็นพี่กำลังเคลิ้มสบายตัวกลับรู้สึกถึงน้ำอุ่น ๆ หยดลงหลังมือตัวเอง เขานั่งเท้าแขนเอนตัวไปด้านหลังด้วยมือข้างเดียว น้องคงเห็นช่วงตัวพี่ที่เป็นรอยฟกช้ำไปทั่วตัว ยอดเตยเป็นห่วงเขามาก เขารู้ดี

“เตย พี่ไม่เป็นไร” บอกให้น้องสบายใจ เขาไม่เป็นอะไรแล้วจริง ๆ

“ไม่ต้องพูดแล้ว... ฮึก” ยอดเตยพยายามข่มเสียงสะอื้นไว้ในลำคอ

“ไม่พูดแล้ว เลิกร้องไห้ หน้าแดงตาแดงไปหมดแล้ว” ยอดตองกลับมานั่งตัวตรงดี ๆ ดึงแขนน้องมานั่งลงบนเตียงข้างตัวเอง จับหัวคนร้องไห้ซบลงบ่าเบา ๆ ทั้งลูบกลุ่มผมเป็นเชิงปลอบ

“พี่ไม่เป็นไรแล้ว ไม่เป็นอะไรแล้วจริง ๆ เลิกร้องไห้ เดี๋ยวปวดหัว ปวดตาหรอก” บอกน้องซ้ำ ๆ ย้ำว่าเขาไม่เป็นอะไรแล้ว

ยอดเตยซบที่บ่าพี่ ปล่อยน้ำตาไหลทะลักออกมาทั้งเสียงสะอึกสะอื้น เธอกลัวพี่จะเป็นอะไรไปจริง ๆ มีกันแค่สองคนนี่ พี่ชายเธอไม่เคยเจ็บขนาดนี้ พอเห็นเขาเป็นแบบนี้ เธอก็อดห่วงไม่ได้

เสียงร้องไห้ยอดเตยดังขึ้น พิทย์กับธารที่นั่งอยู่โซฟาต่างหันมามอง ยอดตองทำเพียงพยักหน้าให้เพื่อน พิทย์ยิ้มเชิงบอกว่าเข้าใจ

ส่วนธารไม่ยิ้ม ไม่แสดงสีหน้าอะไร สายตามันมองใคร มองเขาหรือมองน้องเขากันแน่ ยอดเตยหยุดร้อง น้ำตาเธอเหือดแห้งหลังจากผ่านการร้องไห้มาสักพัก เงยหน้าขึ้นมองพี่ตัวดี

“ขี้แยจริง พี่ไม่เป็นอะไรง่าย ๆ หรอก จนกว่าจะหาพี่สะใภ้มาให้เตย” 

“ตลก ใครจะเอาพี่”

“ยืมมือหน่อยสิ”

“มุกเก่าปัดตก”

“เช็ดตัวให้ใหม่เลย มีแต่คราบน้ำตาเต็มหลัง”

ยอดตองยิ้มขำ ๆ ให้น้องสาว เห็นน้องงอน เห็นน้องโกรธ ยังดีกว่าเห็นน้องร้องไห้

“เช็ดเองสิ”

คนน้องปากก็พูดไปอย่างนั้น สุดท้ายก็เช็ดตัวให้พี่อีกรอบจนเสร็จ

พอเช็ดตัวเสร็จ ยอดตองหันไปมองนาฬิกาที่ผนังอีกรอบ ดึกมากแล้ว เตยไม่มีเสื้อผ้า ยังอยู่ในชุดนักศึกษามาทั้งวัน

ธารก็มาหาเขาตั้งแต่เช้า พิทย์เองก็เฝ้าเขาอยู่ตลอด ถึงห้องจะดูกว้างขวาง ก็ยังไม่สะดวกสำหรับทุกคนอยู่ดี

คนเจ็บบอกให้เพื่อนกลับบ้านไป พอได้ยินแบบนั้น ธารยังบ่นอยู่เลยว่าอยู่โรงพยาบาลนานจนจะป่วยตามเขาไปอีกคน