LOGINยอดตองบอกออกไปว่าใครก็ได้ไปส่งยอดเตยให้หน่อย ก่อนหน้ายอดเตยก็ไม่ยอม พอเขาบอกว่ามันไม่สะดวก ทั้งพิทย์ออกตัวว่าจะอยู่เฝ้าเขาเอง ให้ยอดเตยกลับไปพร้อมกับธารได้เลย ไม่ต้องห่วง
ยอดเตยถึงได้ยอมกลับบ้านพร้อมธาร พอสองคนนั้นออกไป พิทย์หันมามองหน้าเขาทันทีก่อนจะถามออกไป
“มึงรู้”
“อืม”
“คิดว่าไง คนนั้นก็เพื่อน คนนี้ก็น้อง”
“กูจะคิดอะไร อยู่ห่าง ๆ อย่างห่วง ๆ เรื่องของคนสองคนว่ะ”
ยอดตองไม่คิดจะเข้าไปก้าวก่ายเรื่องของธารกับยอดเตย
เขาพอดูออกอยู่บ้าง ปล่อยให้เป็นเรื่องของคนสองคน ตอนนี้เอาตัวเองให้รอดก่อน พิทย์ทำเพียงพยักหน้าให้ บอกว่าจะลงไปเอาชุดที่รถมาเปลี่ยน มันจะนอนเฝ้าเขาเอง
ยอดตองบอกไม่เป็นไร พิทย์ยังบอกว่าอยู่ได้ ค่อยช่วยมันคืนยามมันขอความช่วยเหลือ ไอ้นี่ฉลาดเสียด้วย ไม่ให้เกรงใจ แต่จะทวงบุญคุณทีหลัง กูกลัวใจมึงจริง ๆ คงไม่ให้กูไปรับกระสุนพ่อกับพี่ชายไอ้บาร์แทนมันหรอกใช่ไหมนะ
มาลย์ตื่นแต่เช้า อาบน้ำ แต่งตัว สำรวจตัวเองว่าเรียบร้อยดีแล้ว หน้าตาอ่อนใส ดวงตากลมโต ปากชมพูธรรมชาติ ผิวขาวเรียบเนียน
เธอสวมชุดกางเกงยีนสีขาวขายาวทรงกระบอก สวมเสื้อสายเดี่ยวชายเสื้อทับในกางเกง คลุมด้วยเสื้อแขนยาวสีดำอีกที ตรงเอวบางมีเข็มขัดเส้นเล็กสีดำ ผมสีน้ำตาลหนายาวถูกรวบขึ้นสูงด้วยกิ๊บหนีบเก็บผมอันใหญ่ ลำคอขาวมีสร้อยคอจี้ดอกกุหลาบเล็ก ๆ สะพายกระเป๋าสีดำใบเล็กที่ไหล่
วันนี้เธอตั้งใจจะไปเยี่ยมยอดตองที่โรงพยาบาล หญิงสาวกำลังก้าวขาออกจากห้อง เสียงโทรศัพท์เธอก็ดังขึ้นแจ้งเตือนว่ามีคนโทร.มา
“สวัสดีค่ะ”
“สวัสดีครับ ผมคือคนที่คุณขับรถชนเมื่อวาน” น้ำเสียงราบเรียบพูดขึ้นผ่านโทรศัพท์
มาลย์นิ่งไปนิด กลับมาคิด เมื่อกี้เธอก้าวขาไหนออกห้อง ต้องสลับขาก้าวออกไปเสียแล้ว ยอดตองโทร.มาอย่างนั้นเหรอ พยาบาลให้นามบัตรเธอกับเขา
“อะ... อ๋อค่ะ คุณเป็นยังไงบ้างคะ” ปลายสายนิ่งไปนาน มาลย์นึกว่าสายหลุด ยกโทรศัพท์ขึ้นมาดูเห็นสายยังต่ออยู่ ได้ยินเสียงอีกฝ่ายพูด เธอดันไม่ได้ยิน จับใจความไม่ได้กับประโยคเมื่อครู่
“คุณว่าอะไรนะคะ พอดีฉันฟังไม่ทัน”
“เปล่าครับ คุณพอจะมีเวลาเข้ามาคุยเรื่องรถกับผมไหม”
“ได้ค่ะ บ่ายนี้หรือช่วงเย็นวันนี้ฉันจะเข้าไป คุณสะดวกนะคะ”
“ครับ ผมจะรอ” เสียงชายหนุ่มยังคงราบเรียบเช่นเดิม ก่อนสายจะตัดไป
คนฟังความคิดสะดุด เขาบอกจะรอ ต้องรอขนาดนั้นเลยเหรอ แค่คู่กรณีขับรถชน หรือยอดตองจะรู้แล้วว่าเป็นเธอ ช่างเถอะ ค่อยไปดูตอนบ่ายก็แล้วกัน
วันนี้เธอตั้งใจไปทำบุญ เสร็จแล้วจะไปซื้อของเยี่ยมคนป่วยสักนิด เมื่อเช้าคนของแม่พึ่งเอารถมาเปลี่ยนให้พอดี คิดอะไรเสร็จสรรพ ออกจากห้องไปทำตามแผนที่วางไว้ในหัว
ด้านยอดตอง เขาตื่นมาพร้อมกับความระบมทั้งตัว พิทย์ที่นอนเฝ้าทั้งคืนคอยช่วยพยุงเข้าห้องน้ำหลายรอบ เขาโทร.บอกแม่แต่เช้า
แม่เลี้ยงรวีเกือบลมจับ ฟังจากน้ำเสียงและเสียงเอะอะโวยวายของผู้เป็นพ่อ ขอยาดมจากเด็กในบ้าน แม่เขาพอตั้งสติได้ รีบบอกให้พ่อพามาหาเขาทันที เห็นไหม บอกแล้ว ถ้าบอกตั้งแต่เมื่อคืน แม่ก็จะมาตั้งแต่เมื่อคืนเลย ยอดตองล้างหน้า แปรงฟัน ก่อนจะออกมาเห็นบาร์กำลังคุยโทรศัพท์
“ธารไม่สบายว่ะ บาร์ฝากซื้อยาเข้าไปให้ ว่าจะรอเจอพ่อกับแม่สักหน่อย” พิทย์เล่าให้เพื่อนฟังหลังจากยอดตองออกมาจากห้องน้ำ คนเล่ากำลังเก็บของตัวเองใส่กระเป๋า
“อาการหนักไหม มานอนเตียงข้างกูไหมล่ะ เดี๋ยวโทร.ชวนมัน” พอเริ่มขยับตัวทั้งขยับปากได้ก็เผยสกิลตีฝีปากกับเพื่อนเลย
“ไม่รู้ว่ะ ไปดูก่อน ถ้าไม่ดีขึ้นเดี๋ยวจองเตียงคู่กับมึงเลย โรยกลีบดอกเบญจมาศให้ด้วยทั้งสองเตียง”
“ไม่ใช่งานแต่ง”
“กูหมายถึงงานศพ” ยอดตองพูดไม่ออกเสียง แต่พิทย์เป็นคนฉลาด มันด่าเขาว่าเป็นสัตว์สี่ขามีเขา
“กูไปนะ เดี๋ยวมา”
“โอเค มีอะไรก็โทร. จะจองเตียงหรือจองโลงค่อยแจ้งมา” พิทย์ยิ้มขำ ๆ ส่งให้เพื่อน ถึงได้เปิดประตูออกจากห้องไป
พิทย์ออกไปไม่นาน หมอกับทีมพยาบาลเข้ามาตรวจร่างกายยอดตองอีกรอบ แจ้งว่าไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง มีแค่แขนขวาที่ยังต้องใส่เฝือกและใช้ผ้าคล้องคอไว้ก่อน กับรอยเย็บบนหัว รอดูอาการสักคืนสองคืน ถ้าไม่มีอะไร หมอจะให้กลับไปพักฟื้นที่บ้านได้
ก่อนจะออกไป พยาบาลยังยื่นกระดาษแผ่นเล็กให้ ยอดตองยิ้มแฉ่ง อยากจะถ่ายรูปอวดน้องจริง ๆ ว่าสาวพยาบาลเห็นพี่ชายน้องหล่อจนต้องให้นามบัตร พอพยาบาลพูดขึ้น มุมปากที่ฉีกยิ้มอย่างหล่อเหลาของชายหนุ่มหุบทันที
“คู่กรณีคุณฝากไว้ให้ค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ” พยาบาลสาวสวยบอกทั้งยิ้มหวานให้ จริง ๆ เขาหล่อ แต่เขาดูแปลก เดี๋ยวยิ้ม เดี๋ยวไม่ยิ้ม
ตอนพิเศษ 4พอเธอคลอดลูกและมีระยะเวลาที่สามารถให้ยอดตองรักเธอแรง ๆ ได้ เขาก็ทำปกติ แต่พอคุยกันว่าน่าจะมีอีกสักคน คุณพ่อลูกหนึ่งก็ทำเหมือนรอบแรกคือเอาทุกหยาดหยดในตัวเขาใส่เข้ามาในตัวเธอ ค้างไว้อยู่นานและไม่พาไปอาบน้ำ หลังเสร็จกิจ คนเป็นพ่อบอก ‘นี่นับสอง’ มาลย์เริ่มชิน คนที่สองง่ายหน่อย แต่ตัวใหญ่เหมือนเดิม ลูกชายอีกแล้ว ทั้งคู่ไม่ติดว่าลูกเป็นเพศไหน แต่ลึก ๆ ในใจอยากได้ผู้หญิงสักคนยอดตองทำทุกวิธี ค้นเน็ตหาข้อมูลวิธีทำลูกสาว ทานอาหารเสริม ออกกำลังกาย ดูแลตัวเองอย่างดี ทั้งดูแลแม่พันธุ์เมียรักดีกว่าตัวเองเป็นเท่าตัว พอเขาบอกขออีกคน แต่มาลย์ยังไม่พร้อม ลูกทั้งสองคนยังเล็กมาก เขากลับบอกคนสุดท้ายปิดอู่ พอเธออนุญาตอย่างช่วยไม่ได้ เพราะพ่อยอดมุ่งมั่นตั้งใจเหลือเกิน ถึงเวลาเขาใส่ไม่ยั้ง ทำเอาหมดแรงทั้งคู่ ไม่วายยังบอกหลังเสร็จสุขสมเช่นเคย ‘นับสามลูกสาวพ่อตองกับแม่มาลย์มาแน่’ไม่นาน ผลออกมาจนลูกคลอด มาลย์แทบไม่อยากจะเชื่อ ลูกสาวจริง ๆ เธอคลอดเองคนนี้เพราะท้องสามเริ่มชิน อุ้มท้องครบเก้าเดือน น้องเป็นผู้หญิง ตัวไม่ใหญ่มาก ตอนคลอดเจ็บที่สุดเท่าที่เคยเจ็บมา ยอดตองอยู่ข้างตลอด คนร้องไห้ยังเป็นเขาเ
ตอนพิเศษ 3พอยอดตองเร่งจังหวะสุดท้าย มาลย์ถึงกับต้องส่ายหน้า ตัวเธอขยับขึ้นลงด้วยแรงโหมกระแทกกระทั้นเข้าลึก ยอดตองรับรู้ถึงโพรงนุ่มที่ตอดรัดถี่รัวจนเขาจะขาด ก่อนที่ทั้งคู่จะเกร็งกระตุกพร้อมกัน คนตัวโตยังจับสะโพกเธอตอกอัดดอกสุดท้ายจนมิดลำ ค้างไว้อยู่แบบนั้นนานหลายนาที มาลย์กระตุกซ้ำ ๆ ทั้งที่มีเขาอยู่ในตัวเธอ จนอาการเกร็งเริ่มดีขึ้น ยอดตองไม่ยอมผละถอย ยังแช่ตัวเขาไว้ในตัวเธอ “ตองคะ”“ครับ” “จะอยู่แบบนี้เหรอ”มาลย์ถามเขาออกไปเมื่อยอดตองยังนิ่งอยู่ ไม่ยอมขยับ เธอเริ่มอึดอัดเหมือนจะฉีก“แป๊บหนึ่งครับ รีดน้ำแป๊บ”“ตองจะมารีดน้ำอะไรนานขนาดนี้ พอแล้ว ถอยไปเลย มาลย์จุก”ได้ยินว่าเมียจุก คนรักเมียรีบถอนตัวออกทันทีพรวดเดียวหลุด ตัวเธอถึงกับกระตุกไปหนึ่งที เวลาเลยวันใหม่จวนจะเช้าแล้ว เธอกับเขายังไม่ได้นอน แต่เหมือนมาลย์จะได้งีบหลับไปช่วงยอดตองซอยไม่แรงมากเธอเหนื่อยจนหลับตอนคนตัวโตบรรเลงบทรัก แล้วตื่นมาใหม่เมื่อเขากระตุ้นด้วยห้วงอารมณ์จนเสร็จสุขสมทั้งสองฝ่าย นี่สินะที่ยอดตองชอบพูด ‘นอนเลย เราทำเอง’ เขาทำจริง ๆยอดตองลุกจากเตียง หยิบริโมตลดอุณหภูมิเครื่องปรับอากาศให้เย็นลง จัดท่าทางให้มาลย์นอ
ตอนพิเศษ 2“ว่างั้นแหละ”แฝดพี่เห็นด้วยอย่างมาก ดูจากผลงานแล้ว วัดนี้เหมือนจะปลุกเสกไม่ถึง เพราะมันไม่ได้ผล“ใช้ไม่ได้ทั้งกลุ่ม เราต่างหากที่เจ๋ง” บาร์เสริมทับมาอีกคน ซึ่งเพื่อนเขาแต่ละคนมาเป็นคู่ เครื่องรางที่ว่าขลังมันจะไปสู้ความคลั่งรัก ความจริงจังจริงใจของพวกเขาได้อย่างไร แต่ละคนมุ่งมั่นตั้งใจกว่าสิ่งอื่นใดก็เรื่องเมียเนี่ยแหละยอดตองยังนึกด่าเพื่อนในใจ กลับเป็นมาลย์เสียเองที่ดึงมือเขาให้หันหน้ามาทางเธอ มือเล็กข้างหนึ่งจับลำคอแกร่งให้โน้มลงมาหาแล้วประกบริมฝีปากลงแผ่วเบา เสียงคนโห่แซวดังอีกรอบ กาบี้ทำท่ากรี๊ดกร๊าดอย่างคนไม่ยอม ไม่สามารถตัดใจให้ขาดได้ทั้งที่ตนมีหนุ่มหล่อล่ำนั่งข้าง ส่วนแสนดีและเตเต้ฉีกยิ้มอย่างยินดีให้เพื่อนของพวกเขา สองมือจับกันแน่นยอดตองพอได้สติ คว้าเอวบางเข้าหา จูบตอบแนบลงแผ่วเบา ไม่นานเขาถึงได้ผละออก ยังยื่นจมูกแตะลงหน้าผากมนอย่างรักใคร่และหวงแหน“รักครับเมีย”มาลย์ฉีกยิ้มขำให้กับคำพูดห่าม ๆ ของคนตรงหน้า ทั้งสองคนยิ้มให้กัน ก่อนจะหันไปทางแขกพร้อมขอบคุณทุกคนที่มาร่วมยินดี หลังจากเสร็จพิธีแต่งงานเรียบง่าย แขกในงานรับประทานอาหารร่วมกัน ทั้งงานเลี้ยงปาร์ตี้ตอนเย
ตอนพิเศษ 1 หลังจากยอดตองขอมาลย์แต่งงานในวันฉลองรับปริญญาของทั้งคู่ที่สวนกุหลาบ ผ่านมาสามเดือน งานแต่งถูกจัดขึ้นใหญ่โตที่ไร่กุหลาบมาลย์ นวารา แขกมาร่วมแสดงความยินดีกันล้นหลาม ส่วนมากเป็นญาติผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย รวมถึงกลุ่มเพื่อนของเจ้าบ่าวเจ้าสาวมากันครบงานแต่งงานจัดขึ้นตอนเย็น เพราะยอดตองกับมาลย์ปรึกษาคุยกันก่อนหน้าว่าหมั้นไปแล้ว จริง ๆ ยอดตองอยากจัดหมั้นอีกรอบให้คนรักของเขาดี ๆ แต่มาลย์กลับไม่คิดแบบนั้น “ไม่ต้องจัดงานหมั้นอีกรอบนะคะตอง ช่วงเช้าทำบุญไหว้พระก็พอ ไปจบที่งานเลี้ยงตอนเย็นเลย ดีไหม” “แต่ตอง...” ว่าที่เจ้าบ่าวพูดไม่ทันจบ ว่าที่เจ้าสาวพูดขัดขึ้นเสียก่อน“แค่มีตอง มาลย์ก็พอใจแล้ว”คนโดนอ้อนใจเหลวไปแล้ว ยอดตองฉีกยิ้มออกมาพร้อมยกมือจับลูบข้างแก้มเมียของเขา “มักน้อยจังเลยนะ”มาลย์จับมือคนรักที่เขาชอบลูบแก้มลูบตัวแตะเธอเหลือเกิน“มักน้อยที่ไหน มีตองเราก็มักมากแล้ว”ยอดตองยิ้มกว้างกว่าเดิมให้กับเธอ นานทีปีหน แม่คุณจะหยอดมุกใส่กัน“อย่ามาอ้อน อยากท้องก่อนแต่งไหม” จากลูบไล้แปรเปลี่ยนเป็นจับบิดแก้มนิ่มเบามือด้วยความมันเขี้ยว เบาจนคนโดนบิดไม่รู้สึกเจ็บสักนิด ได้แต่ยิ้มขำให้เขา“อี
“มาลย์เหนื่อยไหม” เสียงนุ่มทุ้มน่าฟังของคนข้าง ๆ ทำเอาใจเธอยังคงคันยุบยิบกับเขาเสมอ“ตองล่ะ เหนื่อยไหม” ยอดตองมองหน้าคนรัก ยิ้มทั้งตาทั้งปากส่งให้เธอ “เหนื่อย แต่ทนได้ ขอแค่มีมาลย์อยู่ตรงนี้ข้าง ๆ เรา” ได้ยินแบบนั้น ทำเอาคนฟังรู้สึกเขินมานิด“มาลย์ก็เหมือนกัน ขอแค่มีตองอยู่ตรงนี้ มาลย์ก็ไม่เหนื่อยและไม่กลัวอะไรทั้งนั้น” จู่ ๆ ยอดตองก็ลุกออกจากชิงช้ามานั่งคุกเข่าลงตรงหน้า ขาข้างหนึ่งชันขึ้นเท้าแขน ยื่นมาจับมือเธอไว้ทั้งสองข้าง“งั้นตองขออยู่ตรงนี้ข้างมาลย์ รักและดูแลมาลย์ตลอดไปได้ไหม”เธอฉีกยิ้มกว้าง ก้มหน้าลงด้วยความเขิน พอเงยหน้าจะสบตากับเขา กลับมีแหวนอยู่ตรงหน้า หืม แหวนเธอ เขาเอาไปตั้งแต่เมื่อไหร่ พอเธอจะถามออกไปก็ต้องชะงัก“แต่งงาน แต่งงานกับตองได้ไหม”เสียงชายหนุ่มติดสั่นน้อย ๆ ใบหน้ายังยิ้มหวานให้กับเธอ มาลย์กำลังจะตอบเขาอยู่แล้ว แต่กลับได้ยินเสียงหยุกหยิกจากหลังพุ่มไม้ “วินมึงยืนดี ๆ ดิ๊”“ไอ้แฝดนี่มดมันกัด ขยับไปหน่อยไอ้บาร์”“อย่าผลัก เดี๋ยวล้ม”“ไอ้ธารเหยียบเท้ากู”“เงียบ ๆ ดิ๊”เสียงหยุกหยิกไม่ใช่แค่ไม้พุ่มนี้ ยังมีอีกหลายพุ่มที่ขยับ พอยอดตองกระแอม ไฟทั่วบริเวณก็สว่างโร่
ยอดตองอาบน้ำให้ทั้งเขาและเธอจนเสร็จ อุ้มร่างบางออกจากห้องน้ำ ทั้งที่เนื้อตัวเปลือยเปล่า ตัวเธอแดงไปทั้งตัว ยิ่งจุดนั้นไม่ต้องพูดถึง อยากจะดึงทึ้งหัวตัวเองเสียจริง กับเธอเขาพยายามแล้วที่จะไม่บ้าพลังขนาดนั้น มันอดไม่ได้ เธอเองก็สู้เขากลับ แค่ไม่ถึกทนเท่าเขาแค่นั้นเองยอดตองเช็ดตัวเธอจนแห้งดี ทั้งหาชุดนอนมาสวมใส่ให้ ก็ชุดที่มาลย์หาไว้นั่นแหละ ยังอุตส่าห์เป่าผมให้อีก มาลย์พอนั่งได้ แต่โอนเอนจนเขาต้องให้พิงตัวเอาไว้ เป่าผมอยู่นานกว่าจะแห้ง อุ้มหญิงสาวไปนอนที่เตียงมาลย์กึ่งหลับกึ่งตื่น แต่จะไปทางหลับมากกว่า เธอไม่หือไม่อือ ตัวอ่อนปวกเปียก ยอดตองวางร่างนุ่มนิ่มลงบนเตียงกว้าง ห่มผ้าให้ เขาเข้าไปเก็บเศษซากที่ทำไว้ในห้องน้ำ เก็บเข้าที่จนสะอาด กลับมานอน สอดแขนแกร่งรองคอให้คนหลับ รั้งตัวเธอมาอยู่ในอ้อมอก จมูกโด่งจดจูบซับกลุ่มผม ทั้งแก้มนวลและหน้าผากมนอย่างรักใคร่ “รักจังเลย แม่คู่หมั้นกรณีของยอดตอง” มาลย์ส่งเสียงอื้ออึงในลำคอ ขยับเข้าหาคนตัวโต ยอดตองยิ้มอย่างพอใจก่อนจะหลับไปพร้อมกับเธอ มาลย์ตื่นสายในรอบหลายเดือน เธอแทบขยับไม่ได้ หนักกว่าครั้งแรกด้วย เจอของจริงมันเป็นอย่างนี้เองสินะ ไม่น่าไปทำต
หลังทานข้าวจ่ายเงินเสร็จสรรพ เต้เป็นคนจ่ายไปก่อน เดี๋ยวจะเคลียร์กันทีหลัง มาลย์บอกว่าส่วนของยอดตอง เธอจะเป็นคนจ่าย ชายหนุ่มบอกไม่เป็นอะไร เธอยังยืนยันคำเดิม เขาถึงไม่พูดอะไรอีก ข้าวมื้อเดียวมันจะไปพออะไร คนโลภคิดในใจ“ตองมายังไง” เต้ถามขึ้นหลังจากทุกคนออกมาจากร้านอาหาร“นั่งแกร๊บคาร
เวลาเที่ยงกว่ามาลย์กับกลุ่มเพื่อนคุยงานจนเลยเวลาเที่ยง กาบี้แสนดีบ่นหิวแล้วหิวอีก ชวนกันหาอะไรกิน นั่งคิดอยู่นานก็เลือกไม่ได้ เตเต้เสนอไปกินที่ห้างฯ แถวมหา’ลัย ไม่ร้อนด้วย ไปถึงอาจคิดได้ว่าอยากกินอะไร คนเยอะหน่อย น่าจะได้อยู่ ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย เก็บของเตรียมตัวไปห้างฯ
รุ่นน้องที่เห็นเธอต่างพากันยกมือไหว้ทักทาย ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ทั้งผู้ชายและผู้หญิง มาลย์เองรับไหว้บ้าง ก้มหน้ายิ้มให้บ้าง ใครจะไม่รู้จักพี่มาลย์สาวบริหารการตลาด เธอสวย เธอเก่ง และเธอหยิ่งกว่าใคร คนไม่รู้จักเธอคิดแบบนั้น แต่คนรู้จักเธอคิดกลับกัน เธอสวย เธอบ้า เธอซ่า และไม่ยอมใครส่วนเรื่องที่ค
“นี่เบอร์เรา มีอะไรก็โทร.มานะ” ทั้งสองคนมองหน้ากันนิ่งทำไมมันเหมือนฉากในละครที่พระเอกกับนางเอกกำลังจีบกันเลยนะ หญิงสาวรู้สึกใจกระตุกแปลก ๆ“อะ... โอเค มีอะไรเราจะโทร.หา”มาลย์พูดผ่านโทรศัพท์ออกไปกับคนตรงหน้า ฉีกยิ้มให้เขา แล้วบอกขอตัวกลับจริง ๆมาลย์เดินออกมาปิดประตูห







