ตอนที่ 6

ยอดตองบอกออกไปว่าใครก็ได้ไปส่งยอดเตยให้หน่อย ก่อนหน้ายอดเตยก็ไม่ยอม พอเขาบอกว่ามันไม่สะดวก ทั้งพิทย์ออกตัวว่าจะอยู่เฝ้าเขาเอง ให้ยอดเตยกลับไปพร้อมกับธารได้เลย ไม่ต้องห่วง

ยอดเตยถึงได้ยอมกลับบ้านพร้อมธาร พอสองคนนั้นออกไป พิทย์หันมามองหน้าเขาทันทีก่อนจะถามออกไป

“มึงรู้”

“อืม”

“คิดว่าไง คนนั้นก็เพื่อน คนนี้ก็น้อง”

“กูจะคิดอะไร อยู่ห่าง ๆ อย่างห่วง ๆ เรื่องของคนสองคนว่ะ”

ยอดตองไม่คิดจะเข้าไปก้าวก่ายเรื่องของธารกับยอดเตย

เขาพอดูออกอยู่บ้าง ปล่อยให้เป็นเรื่องของคนสองคน ตอนนี้เอาตัวเองให้รอดก่อน พิทย์ทำเพียงพยักหน้าให้ บอกว่าจะลงไปเอาชุดที่รถมาเปลี่ยน มันจะนอนเฝ้าเขาเอง

ยอดตองบอกไม่เป็นไร พิทย์ยังบอกว่าอยู่ได้ ค่อยช่วยมันคืนยามมันขอความช่วยเหลือ ไอ้นี่ฉลาดเสียด้วย ไม่ให้เกรงใจ แต่จะทวงบุญคุณทีหลัง กูกลัวใจมึงจริง ๆ คงไม่ให้กูไปรับกระสุนพ่อกับพี่ชายไอ้บาร์แทนมันหรอกใช่ไหมนะ

มาลย์ตื่นแต่เช้า อาบน้ำ แต่งตัว สำรวจตัวเองว่าเรียบร้อยดีแล้ว หน้าตาอ่อนใส ดวงตากลมโต ปากชมพูธรรมชาติ ผิวขาวเรียบเนียน

เธอสวมชุดกางเกงยีนสีขาวขายาวทรงกระบอก สวมเสื้อสายเดี่ยวชายเสื้อทับในกางเกง คลุมด้วยเสื้อแขนยาวสีดำอีกที ตรงเอวบางมีเข็มขัดเส้นเล็กสีดำ ผมสีน้ำตาลหนายาวถูกรวบขึ้นสูงด้วยกิ๊บหนีบเก็บผมอันใหญ่ ลำคอขาวมีสร้อยคอจี้ดอกกุหลาบเล็ก ๆ สะพายกระเป๋าสีดำใบเล็กที่ไหล่

วันนี้เธอตั้งใจจะไปเยี่ยมยอดตองที่โรงพยาบาล หญิงสาวกำลังก้าวขาออกจากห้อง เสียงโทรศัพท์เธอก็ดังขึ้นแจ้งเตือนว่ามีคนโทร.มา 

“สวัสดีค่ะ” 

“สวัสดีครับ ผมคือคนที่คุณขับรถชนเมื่อวาน” น้ำเสียงราบเรียบพูดขึ้นผ่านโทรศัพท์

มาลย์นิ่งไปนิด กลับมาคิด เมื่อกี้เธอก้าวขาไหนออกห้อง ต้องสลับขาก้าวออกไปเสียแล้ว ยอดตองโทร.มาอย่างนั้นเหรอ พยาบาลให้นามบัตรเธอกับเขา

“อะ... อ๋อค่ะ คุณเป็นยังไงบ้างคะ” ปลายสายนิ่งไปนาน มาลย์นึกว่าสายหลุด ยกโทรศัพท์ขึ้นมาดูเห็นสายยังต่ออยู่ ได้ยินเสียงอีกฝ่ายพูด เธอดันไม่ได้ยิน จับใจความไม่ได้กับประโยคเมื่อครู่

“คุณว่าอะไรนะคะ พอดีฉันฟังไม่ทัน”

“เปล่าครับ คุณพอจะมีเวลาเข้ามาคุยเรื่องรถกับผมไหม” 

“ได้ค่ะ บ่ายนี้หรือช่วงเย็นวันนี้ฉันจะเข้าไป คุณสะดวกนะคะ”

“ครับ ผมจะรอ” เสียงชายหนุ่มยังคงราบเรียบเช่นเดิม ก่อนสายจะตัดไป 

คนฟังความคิดสะดุด เขาบอกจะรอ ต้องรอขนาดนั้นเลยเหรอ แค่คู่กรณีขับรถชน หรือยอดตองจะรู้แล้วว่าเป็นเธอ ช่างเถอะ ค่อยไปดูตอนบ่ายก็แล้วกัน

วันนี้เธอตั้งใจไปทำบุญ เสร็จแล้วจะไปซื้อของเยี่ยมคนป่วยสักนิด เมื่อเช้าคนของแม่พึ่งเอารถมาเปลี่ยนให้พอดี คิดอะไรเสร็จสรรพ ออกจากห้องไปทำตามแผนที่วางไว้ในหัว 

ด้านยอดตอง เขาตื่นมาพร้อมกับความระบมทั้งตัว พิทย์ที่นอนเฝ้าทั้งคืนคอยช่วยพยุงเข้าห้องน้ำหลายรอบ เขาโทร.บอกแม่แต่เช้า

แม่เลี้ยงรวีเกือบลมจับ ฟังจากน้ำเสียงและเสียงเอะอะโวยวายของผู้เป็นพ่อ ขอยาดมจากเด็กในบ้าน แม่เขาพอตั้งสติได้ รีบบอกให้พ่อพามาหาเขาทันที เห็นไหม บอกแล้ว ถ้าบอกตั้งแต่เมื่อคืน แม่ก็จะมาตั้งแต่เมื่อคืนเลย ยอดตองล้างหน้า แปรงฟัน ก่อนจะออกมาเห็นบาร์กำลังคุยโทรศัพท์

“ธารไม่สบายว่ะ บาร์ฝากซื้อยาเข้าไปให้ ว่าจะรอเจอพ่อกับแม่สักหน่อย” พิทย์เล่าให้เพื่อนฟังหลังจากยอดตองออกมาจากห้องน้ำ คนเล่ากำลังเก็บของตัวเองใส่กระเป๋า

“อาการหนักไหม มานอนเตียงข้างกูไหมล่ะ เดี๋ยวโทร.ชวนมัน” พอเริ่มขยับตัวทั้งขยับปากได้ก็เผยสกิลตีฝีปากกับเพื่อนเลย

“ไม่รู้ว่ะ ไปดูก่อน ถ้าไม่ดีขึ้นเดี๋ยวจองเตียงคู่กับมึงเลย โรยกลีบดอกเบญจมาศให้ด้วยทั้งสองเตียง” 

“ไม่ใช่งานแต่ง”

“กูหมายถึงงานศพ” ยอดตองพูดไม่ออกเสียง แต่พิทย์เป็นคนฉลาด มันด่าเขาว่าเป็นสัตว์สี่ขามีเขา

“กูไปนะ เดี๋ยวมา”

“โอเค มีอะไรก็โทร. จะจองเตียงหรือจองโลงค่อยแจ้งมา” พิทย์ยิ้มขำ ๆ ส่งให้เพื่อน ถึงได้เปิดประตูออกจากห้องไป

พิทย์ออกไปไม่นาน หมอกับทีมพยาบาลเข้ามาตรวจร่างกายยอดตองอีกรอบ แจ้งว่าไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง มีแค่แขนขวาที่ยังต้องใส่เฝือกและใช้ผ้าคล้องคอไว้ก่อน กับรอยเย็บบนหัว รอดูอาการสักคืนสองคืน ถ้าไม่มีอะไร หมอจะให้กลับไปพักฟื้นที่บ้านได้

ก่อนจะออกไป พยาบาลยังยื่นกระดาษแผ่นเล็กให้ ยอดตองยิ้มแฉ่ง อยากจะถ่ายรูปอวดน้องจริง ๆ ว่าสาวพยาบาลเห็นพี่ชายน้องหล่อจนต้องให้นามบัตร พอพยาบาลพูดขึ้น มุมปากที่ฉีกยิ้มอย่างหล่อเหลาของชายหนุ่มหุบทันที

“คู่กรณีคุณฝากไว้ให้ค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ” พยาบาลสาวสวยบอกทั้งยิ้มหวานให้ จริง ๆ เขาหล่อ แต่เขาดูแปลก เดี๋ยวยิ้ม เดี๋ยวไม่ยิ้ม