2 เขาสองคนเป็นอะไรกัน

ตอนเย็น

เรย์เดนรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในเวลาเกือบห้าโมงเย็น สายตาคู่คมมองไปรอบๆห้องเพราะคิดว่าเธอที่เป็นคู่หมั้นคงจะอยู่ในห้อง

เมื่อไม่เห็นเธออยู่ในนี้ จึงขยับตัวลุกจากเตียง ร่างสูงหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเข้าห้องน้ำ

เมื่ออาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ก็ออกไปจากห้องนอนจึงเห็นหญิงสาวกำลังทำอาหารอยู่ในครัว

เขาละสายตาจากร่างบางแล้วสาวเท้าออกไปจากห้องคอนโด ชายหนุ่มเคาะประตูห้องฝั่งตรงข้าม

ก๊อกๆ

ไม่ถึงห้าวินาที หญิงสาวก็เปิดประตูให้ร่างสูงเข้าไปข้างใน

เมื่อทั้งคู่นั่งบนโซฟาเรียบร้อยแล้ว เธอก็เอ่ยขึ้นทันที

“นายให้คู่หมั้นนอนห้องไหนเหรอ”

“นอนห้องเดียวกับฉัน”

“ทำไมนายถึงไม่ให้คู่หมั้นนอนตรงอื่นล่ะ จะให้นอนห้องเดียวกับนายทำไม” เธอพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

“ก็ห้องนอนมันมีห้องเดียว แล้วจะให้เขาไปนอนตรงไหนล่ะ” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยสบอารมณ์ที่เธอใช้น้ำเสียงไม่พอใจพูดกับเขา

ลิษาที่รู้ว่าตัวเองพูดแบบใช้อารมณ์และทำให้เขาไม่พอใจ จึงพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนลง

“ให้เขานอนในห้องนั่งเล่นก็ได้นี่”

“ห้องนั่งเล่นก็คือห้องนั่งเล่น จะให้เป็นห้องนอนได้ไง”

“นายนอนห้องเดียวกับคู่หมั้นทุกคืนแบบนั้น แล้วถ้านายเกิดอดใจไม่ได้ แล้วทำแบบนั้นกับคู่หมั้นล่ะ” เธอพูดด้วยความรู้สึกกังวลและระแวง

เรย์เดนกับลิษาเป็นFWBกันมาสี่ปีแล้ว เธอหวงเขามากจึงไม่อยากให้เขาไปมีอะไรกับใคร เธออยากให้เขามีอะไรกับเธอแค่คนเดียวเหมือนกับสี่ปีที่ผ่านมา

“ถึงฉันกับเขาจะนอนเตียงเดียวกัน แต่ฉันไม่ได้คิดจะทำแบบนั้นกับเขาสักหน่อย”

“นายพูดจริงนะ” เธอยิ้มร่าเมื่อได้ยินอย่างนั้น

“อืม”

“แล้ววันนี้นายอยากทำไหม หลายวันแล้วนะที่เราไม่ได้มีอะไรกัน”

เขาครุ่นคิดนิดหนึ่งแล้วตอบออกไป

“ค่อยทำแล้วกัน วันนี้ฉันไม่ค่อยมีอารมณ์”

“แต่ฉันมี นายทำให้ฉันหน่อยสิ” เธอส่งสายตาแสดงความต้องการให้เขาเห็นอย่างไม่ปกปิดว่าเธอมีความต้องการเรื่องอย่างว่าจริงๆ

“ค่อยวันอื่นแล้วกันนะ”

“พรุ่งนี้ได้ไหมเรย์เดน”

“ฉันไม่รับปากนะ ฉันกลับห้องก่อน” พูดจบ ร่างแกร่งก็ลุกขึ้นเต็มความสูงแล้วออกจากห้องไป ทิ้งให้ลิษาที่นั่งอยู่ชักสีหน้าไม่พอใจและรู้สึกหงุดหงิดที่เมื่อมีอารมณ์นั้น แต่ไม่ได้ระบายออก พลางคิดว่าทุกครั้งที่เธอชวนเขาทำเรื่องอย่างว่า เขาไม่เคยปฏิเสธสักครั้ง แต่วันนี้เขากลับปฏิเสธเธออย่างไม่มีความลังเลเลย

หนึ่งเดือนผ่านไป

เป็นเวลาหนึ่งเดือนแล้วที่ฑิตามาอยู่กับเรย์เดน และต้องนอนเตียงเดียวกัน แต่ห่มผ้าคนละผืน ดังนั้นทั้งสองจึงไม่เคยแตะเนื้อต้องตัวกัน

ตื่นเช้ามาฑิตาก็ออกไปทำงานที่โรงแรมหรู ซึ่งเธอทำแบบพาร์ทไทม์มาตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัย เธอทำงานอยู่แผนกเซอร์วิสรูม

ที่เธอต้องทำงานพาร์ทไทม์ก็เพราะว่า คุณป้าสิรินภรรยาของคุณพ่อบอกให้เธอทำงานหาเงินจ่ายค่าเทอมเอง เธอที่เป็นคนอะไรก็ได้จึงไปสมัครทำงานพาร์ทไทม์ที่โรงแรม

ถึงตอนนี้จะเรียนจบมาห้าเดือนแล้ว แต่เธอก็ยังคงทำงานที่นั่นอยู่

ด้านเรย์เดน ทุกวันเขากับลิษาก็ไปบริษัทพร้อมกันและกลับมาคอนโดพร้อมกันอย่างเช่นสี่ปีที่ลิษาเป็นเลขาของเขามา

กระทั่งวันนี้ ตอนเย็น

เมื่อฑิตาลงจากรถหน้าคอนโด ก็เห็นร่างสูงลงจากรถหรูมาพร้อมกับหญิงสาวคนหนึ่ง ฑิตาที่เห็นจึงรู้สึกสงสัยว่าผู้หญิงคนนั้นคือใครกัน

ร่างบางสาวเท้าเข้าไปในตึกคอนโด ก้าวเดินตามหลังคนทั้งสองไปเข้าลิฟต์ เธอยืนชิดกับแผงปุ่มกดลิฟต์อย่างเงียบๆ ก่อนเสียงของลิษาจะเอ่ยขึ้น

“เดี๋ยวนายมาหาฉันที่ห้องหน่อยนะ วันนี้ฉันจะทำอาหารที่นายชอบให้กิน”

“อืม”

ฑิตาที่ได้ยินอย่างนั้นจึงรู้สึกแปลกใจ พลางมีความรู้สึกว่าเขาสองคนมีความสนิทสนมกันมาก ถึงได้ชวนไปทานข้าวที่ห้อง

เขาสองคนเป็นอะไรกันนะ หรือพวกเขาเป็นเพื่อนกัน

ติ๊ง

เมื่อประตูลิฟต์เปิด คนตัวเล็กก็สาวเท้าไปยังห้องคอนโดที่เธออยู่มาหนึ่งเดือนแล้ว โดยเรย์เดนกับลิษาสาวเท้าตามหลังฑิตา

เมื่อทั้งสามคนมาหยุดอยู่หน้าห้องของตัวเอง ฑิตาก็หยิบคีย์การ์ดขึ้นจะแตะไปยังประตู ลิษาแตะคีย์การ์ดไปที่ประตูพร้อมกับเอ่ยขึ้น

“นายจะเข้าห้องไปกับฉันเลยไหม”

ฑิตาที่ได้ยินอย่างนั้นจึงหันไปมองทางหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างเขา จึงได้รู้ว่าห้องของหญิงสาวอยู่ตรงข้ามกับห้องของเขา

“เธอไปทำอาหารให้เสร็จก่อนเถอะ ฉันอาบน้ำเสร็จ แล้วจะเข้าไปกิน”

“ได้” ลิษารับคำด้วยรอยยิ้มแล้วเปิดประตูห้อง พร้อมกับฑิตาก็เปิดประตูเข้าห้องเช่นกัน โดยมีร่างสูงเดินตามเธอเข้ามา

ร่างเล็กสาวเท้าเข้าห้องนอนแล้วหยิบชุดลำลองในตู้ จากนั้นจึงเอาเข้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำ

ร่างบางที่อยู่ในเสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นออกมาจากห้องน้ำ จึงเห็นคู่หมั้นร่างสูงนุ่งแต่ผ้าขนหนู

เธอที่เห็นมัดกล้ามหน้าท้องของชายหนุ่มก็มีอาการเลิ่กลั่ก ใบหน้าร้อนผ่าว ก่อนจะสาวเท้าออกจากห้องไปพลางหัวใจเต้นระส่ำ ทั้งที่หนึ่งเดือนมานี้เธอก็ได้เห็นเขานุ่งแต่ผ้าขนหนูบ่อยๆ แต่เห็นทีไรหัวใจของเธอก็เต้นผิดจังหวะทุกที อาการที่เป็นอยู่นี้ คงจะเป็นอาการที่เธอชอบเขาแล้วสินะ