5 ชวนออกไปข้างนอกครั้งแรก

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป

หลังจากที่เรย์เดนไปดูการก่อสร้างที่ต่างจังหวัดเป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์ วันนี้ก็เป็นวันที่เขากับลิษาพากันเดินทางกลับมากรุงเทพฯ

ฑิตากลับมาจากทำงานก็อาบน้ำแต่งตัว แล้วออกมานั่งในห้องนั่งเล่น พลางคิดว่านี่ก็ผ่านมาเป็นอาทิตย์แล้วที่คู่หมั้นของเธอไปทำงานที่ต่างจังหวัด

“วันนี้เขาจะกลับมาไหม” เรียวปากสีหวานพึมพำออกมาเบาๆด้วยความรู้สึกคิดถึงเขา

ติ๊ด แกร่ก

ประตูห้องคอนโดถูกสแกนเข้ามา ทำให้เจ้าของใบหน้าเรียวสวยหันไปมอง ก็เห็นร่างสูงเดินเข้ามา พลันหัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำด้วยความตื่นเต้นที่ได้เห็นร่างสูงที่ไม่ได้เห็นมาเป็นอาทิตย์แล้ว

เธอเก็บสีหน้าและเก็บอาการตื่นเต้นไม่ให้เขาเห็น มือเรียวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ก่อนเสียงทุ้มที่เดินเข้ามาจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงปกติ

“กลับมาถึงนานแล้วเหรอ”

“สักพักแล้วค่ะ” เธอละสายตาจากหน้าจอมือถือแล้วหันตอบเขาด้วยรอยยิ้มสดใส

“กินอะไรหรือยัง”

“ยังค่ะ”

“งั้นเดี๋ยวฉันพาเธอออกไปกินข้างนอกนะ ฉันก็ยังไม่ได้กินอะไรเลย”

“เออ ค่ะ” เธอรับคำด้วยความกระอึกกระอักเมื่ออยู่ๆเขาก็ชวนเธอออกไปทานข้าวข้างนอก เพราะมาอยู่ที่นี่สองเดือนแล้ว แต่วันนี้เขาเพิ่งจะชวนเธอออกไปข้างนอกเป็นครั้งแรก

“ฉันเอากระเป๋าเข้าไปเก็บก่อนนะ เดี๋ยวจะได้ออกไปเลย เธอจะไปทั้งชุดนั้น หรือจะเปลี่ยนเป็นชุดอื่น”

“เปลี่ยนเป็นชุดอื่นดีกว่าค่ะ” จากนั้นหญิงสาวก็ลุกจากโซฟาแล้วสาวเท้าตามร่างสูงเข้าไปในห้องนอน

เมื่อเธอสวมใส่ชุดเดรสเสร็จก็ออกไปจากห้องนอน เรย์เดนที่นั่งอยู่ในห้องโถงเมื่อเห็นร่างเล็กที่อยู่ในชุดเดรสสวยจึงลุกขึ้นเต็มความสูง ก่อนที่ทั้งสองจะพากันออกจากคอนโดไปขึ้นรถหรู มุ่งหน้าไปยังร้านอาหารแห่งหนึ่ง

เมื่อรับประทานอาหารเสร็จ เรย์เดนก็พาคู่หมั้นกลับคอนโด

คอนโด

เมื่อเรย์เดนกับฑิตาเดินมาถึงหน้าห้อง ประตูห้องฝั่งตรงข้ามก็ถูกเปิดออกมา ลิษาที่เห็นเรย์เดนยืนอยู่กับคู่หมั้นก็ออกอาการหึงหวงและชักสีหน้าไม่พอใจ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง

“นายไปไหนมาเหรอ”

“กลับมาจากกินข้าว”

“นายไม่คิดจะชวนฉันไปด้วยเหรอ”

“เธอเข้าห้องไปเถอะ” เรย์เดนบอกลิษาด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่ายที่เห็นเธอแสดงความหึงหวงเขากับฑิตา

ก่อนที่เขาจะหันมาสแกนคีย์การ์ดห้องตัวเอง ร่างสูงเดินเข้าห้องไปพร้อมกับฑิตา โดยไม่ได้ใส่ใจลิษาที่ยังยืนมองเขาอยู่ด้วยความรู้สึกหึงหวงและน้อยเนื้อต่ำใจ

สามเดือนผ่านไป

เป็นเวลาสามเดือนแล้วที่ฑิตาอยู่กับเรย์เดน

เมื่อวานพ่อของเรย์เดนบอกให้เรย์เดนพาฑิตาไปร่วมงานแต่งของญาติฝั่งพ่อของเขาในวันพรุ่งนี้ตอนเย็น

ร่างสูงที่เพิ่งกลับมาจากทำงานเข้ามาในคอนโดแล้วบอกกับคู่หมั้นที่นั่งอยู่ด้วยน้ำเสียงปกติ สีหน้าไม่ได้ยิ้มแย้ม

“พรุ่งนี้ฉันจะพาเธอไปงานแต่ง”

“งานแต่งใครเหรอคะ” เธอเงยหน้ามองใบหน้าหล่อเหลาแล้วเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

“เป็นญาติฝ่ายพ่อฉันเอง”

“อ๋อค่ะ”

“เธอยังไม่มีชุดใส่ไปงานใช่ไหม”

“ใช่ค่ะ”

“งั้นก็ไปแต่งตัว เดี๋ยวฉันจะพาเธอไปซื้อ”

“ค่ะ” รับคำเสร็จ ร่างบางก็ลุกจากโซฟาไปเข้าห้อง

เมื่อฑิตาอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ชายหนุ่มก็พาคู่หมั้นไปยังห้างสรรพสินค้าชื่อดัง

ห้างสรรพสินค้า

เมื่อฑิตาเลือกชุดเดรสแบรนด์หรูที่เหมาะสำหรับใส่ไปงานแต่งเสร็จ เรย์เดนก็จัดการจ่ายค่าชุดด้วยบัตรเครดิต จากนั้นทั้งสองก็พากันออกไปจากร้าน ก่อนใบหน้าหล่อเหลาจะหันมาพูดกับเธอ

“เดี๋ยวฉันจะซื้อเสื้อผ้าให้เธออีก”

“ไม่เป็นไรค่ะ” เธอหันมองร่างสูงแล้วบอกด้วยรอยยิ้มอ่อน

“ฉันเห็นเสื้อผ้าเธอที่อยู่ในตู้มีน้อยมาก เธอไม่ชอบซื้อเสื้อผ้าเหรอ” เขาคิดว่าผู้หญิงส่วนใหญ่มักจะชอบซื้อเสื้อผ้า แต่พอเขาเห็นเสื้อผ้าของเธอที่มีอยู่ไม่กี่ชุดจึงรู้สึกสงสัยว่าทำไมเสื้อผ้าของเธอถึงมีน้อยเกินไป

“ฑิตาต้องใช้จ่ายอย่างประหยัดค่ะ จะให้ซื้อของตามใจตัวเองคงไม่ได้”

“ปกติพ่อเธอให้เงินใช้หรือเปล่า”

“พ่อให้เงินฑิตาไปโรงเรียนและส่งเสียฑิตาจนเรียนจบม.6 พอขึ้นปีหนึ่ง ฑิตาก็ต้องทำงานพาร์ทไทม์เพื่อที่จะต้องจ่ายค่าเทอมเองค่ะ” เธอตอบพร้อมรอยยิ้มตามประสา

“พ่อเธอก็รวยมากนะ แล้วทำไมถึงต้องให้เธอทำงานหาเงินเรียนเองด้วยล่ะ” เขาคิดว่าคงไม่มีคนรวยที่ไหนที่จะให้ลูกตัวเองออกไปทำงานพาร์ทไทม์เพื่อส่งตัวเองเรียน ถ้าเป็นครอบครัวที่ยากจนก็ว่าไปอย่าง

“พอฑิตาจบม.6 คุณป้าสิรินก็บอกให้ฑิตาหางานทำ เพราะคุณป้าสิรินบอกว่าจะไม่จ่ายค่าเทอมให้ค่ะ”

“อืม” เขาพยักหน้ารับรู้พลางคิดว่าเพราะเธอเป็นลูกเมียน้อยสินะ ภรรยาหลวงของพ่อเธอถึงได้เอาความโกรธแค้นที่ผัวนอกใจมาลงกับลูกเลี้ยงอย่างเธอแบบนี้

“งั้นเดี๋ยวฉันจะพาเธอไปซื้อเสื้อผ้านะ แล้วก็ของทุกอย่างที่ผู้หญิงควรจะมี”

“ขอบคุณค่ะ” ว่าแล้วเรย์เดนก็พาคู่หมั้นไปซื้อเสื้อผ้าแบรนด์เนมที่ฑิตาไม่เคยได้ซื้อ เขาซื้อให้เธอหลายชุดหลายยี่ห้อ เขาซื้อรองเท้าและกระเป๋าให้เธอ เสร็จแล้วทั้งสองจึงพากันกลับคอนโด

เมื่อมาถึงคอนโด เรย์เดนก็ลงจากรถแล้วเดินมาหยิบถุงของแบรนด์เนมที่มีอยู่หลายถุงออกมาจากท้ายรถ

“คุณเรย์เดนส่งมาให้ฑิตาช่วยถือบ้างก็ได้ค่ะ” เขายื่นถุงเสื้อผ้าสองถุงให้เธอเอาไปถือ และอีกหลายถุงเขาถือเอง จากนั้นทั้งสองจึงพากันเข้าไปในคอนโดหรูที่มีหลายสิบชั้น