4 เลขาคู่นอน

ร่างสูงกลับเข้ามาในห้องคอนโดของตัวเอง เมื่อเห็นร่างบางนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น จึงเดินเข้ามาหย่อนตัวนั่งข้างเธอด้วยความคุ้นเคย เพราะหนึ่งเดือนที่เธอนอนเตียงเดียวกับเขา มันทำให้เขารู้สึกคุ้นเคยกับเธอขึ้นมานิดหน่อย

ก่อนจะพูดอธิบายออกไป

“ลิษากับฉันเคยเป็นเพื่อนกันตอนเรียนมอปลาย พอจบมอปลายฉันกับลิษาก็ไม่ได้เจอกันเลย และเมื่อสี่ปีก่อนลิษามาสมัครงานที่บริษัทของฉัน ฉันก็เลยให้ลิษามาทำงานเป็นเลขาของฉัน”

ย้อนกลับไปเมื่อสี่ปีก่อน

เมื่อลิษาได้เข้ามาเป็นเลขาของเขา ลิษาก็ย้ายมาอยู่คอนโดเดียวกับเขา และบังเอิญได้อยู่ห้องตรงข้ามกับห้องของเขา

กระทั่งลิษาเป็นเลขาให้เขาได้สองเดือน ในตอนเย็นของวันหนึ่ง ลิษาซื้อกับแกล้มและเหล้ามา ลิษาชวนเขาเข้าไปดื่มในคอนโดของเธอ

เขากับลิษาดื่มกันจนผ่านไปหลายชั่วโมง เขากับลิษาเมามากจนขาดสติ และเขากับลิษาก็เผลอมีอะไรกัน

ลิษาที่ติดใจรสเซ็กส์ของเรย์เดน ตื่นเช้ามาลิษาจึงพูดกับเรย์เดนว่า

‘เรามาเป็นFWBกันดีกว่านะเรย์เดน’

‘การเป็นFWBคือต้องไม่รักกันนะ เธอรู้ใช่ไหม’

‘ฉันรู้’

‘งั้นเราก็มาเป็นFWBกัน แต่ถ้าต่อไปฉันมีแฟน เธอก็ห้ามหึงห้ามหวง และถ้าฉันต้องจบความสัมพันธ์กับเธอ เธออย่าโกรธฉันนะ’

‘โอเค ตามนั้น’

‘เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเรา เธอห้ามไปบอกใคร’

‘ฉันจะไม่บอกใครเด็ดขาด’

“เรื่องระหว่างฉันกับลิษา เริ่มแรกมันเกิดขึ้นเพราะความไม่ได้ตั้งใจ”

ฑิตาพูดสวนขึ้น

“ไม่ได้ตั้งใจ แต่คุณกับเขาก็นอนกันมาสี่ปีแล้ว จนกระทั่งตอนนี้คุณก็ยังเข้าไปนอนกับเขาอยู่” เธออดไม่ได้ที่จะพูดแกมประชดประชัน พลางคิดว่าตัวเองกำลังหึงคู่หมั้นอยู่งั้นเหรอ

“ฉัน…” เขาพูดไปทันจบประโยค

พรึบ!

ร่างเล็กก็ลุกจากโซฟาแล้วเดินไปเข้าห้องนอน ร่างสูงถอนหายใจยาวพร้อมกับหยัดตัวลุกเดินตามเธอเข้าไปในห้องนอน จึงเห็นว่าเธออาบน้ำอยู่

เขาหยิบบุหรี่กับไฟแช็กที่วางอยู่ในลิ้นชักข้างเตียง แล้วเดินออกไปจากห้องนอน ก่อนไม่นานร่างบอบบางที่อยู่ในชุดนอนกางเกงขาสั้นสีหวานจะออกมาจากห้องน้ำ

หญิงสาวเดินมาหย่อนสะโพกนั่งบนเตียงพลางคิดว่าเมื่อกี้เธอไม่น่าพูดประชดเขาเลย เขาจะไปนอนกับผู้หญิงของเขา คู่หมั้นธุรกิจอย่างเธอก็ไม่ควรแสดงความไม่พอใจออกมาให้เขาเห็น

พวกเขาสองคนคงมีความรู้สึกผูกพันกันมากพอสมควร ถึงได้มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันมาตั้งสี่ปี

เธอพ่นลมหายใจออกมาอย่างปลงๆ พลางคิดว่าคู่หมั้นอย่างเธอไม่ควรไปก้าวก่ายหรือพูดประชดประชันเขาอีก เขาจะไปนอนกับเลขาของเขาก็เป็นสิทธิ์เขา เธอไม่มีสิทธิ์อะไรจะไม่พอใจเขา

เมื่อคิดได้อย่างนั้น ร่างอรชรก็ล้มตัวนอนพลางดึงผ้านวมของตัวเองขึ้นมาห่ม ก่อนประตูห้องนอนจะถูกเปิดเข้ามาจากร่างสูง พร้อมกับกลิ่นบุหรี่จางๆและกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆจากตัวเขาลอยเข้ามาเตะจมูกของเธอ

เรย์เดนก้าวเข้ามาทิ้งตัวนอนบนเตียงแล้วหยิบผ้านวมของตัวเองขึ้นมาวางบนเอว

ทั้งคู่ต่างก็ไม่พูดอะไรกัน จนผ่านไปสามสิบนาที ทั้งสองก็ผล็อยหลับไปอย่างง่ายดาย

หนึ่งเดือนต่อมา

เป็นเวลาสองเดือนแล้วที่ฑิตามาอยู่กับเรย์เดน และนอนเตียงเดียวกัน แต่ทั้งคู่ไม่เคยแตะเนื้อต้องตัวกัน

พรุ่งนี้เรย์เดนต้องไปดูการก่อสร้างคอนโดที่ต่างจังหวัด

พอกลับมาถึงคอนโดเขาก็บอกคู่หมั้นที่นั่งอยู่ในห้องโถง

“พรุ่งนี้ฉันต้องไปดูการก่อสร้างคอนโดที่ต่างจังหวัด ฉันไปอยู่ที่โน่นอาทิตย์นึงถึงจะกลับ”

“ค่ะ” เธอหันมองร่างสูงแล้วรับคำ ในใจอยากจะถามว่าเขาพาเลขาไปด้วยหรือเปล่า แต่พอคิดไปคิดมาก็ได้ข้อสรุปว่าอย่าไปอยากรู้เรื่องของเขากับเลขาของเขาจะดีกว่า

วันต่อมา

เมื่อฑิตาแต่งตัวเสร็จก็เดินออกไปจากห้องคอนโด โดยร่างสูงลากกระเป๋าเดินทางเดินตามหลังเธอออกมา

ประตูห้องตรงข้ามถูกเปิดออกมาพร้อมกับลิษาที่ลากกระเป๋าเดินทางออกมา

ฑิตาที่เห็นแบบนั้นก็ชะงักพลางหัวใจไหววูบเมื่อได้รู้ว่าคู่หมั้นของเธอไปต่างจังหวัดพร้อมกับเลขาที่เป็นทั้งคู่ใจและคู่นอนของเขา

ลิษามองฑิตาพร้อมเบะปากเหยียดหยันแล้วพูดออกไป

“เผอิญว่าฉันก็ต้องไปทำงานที่ต่างจังหวัดกับเรย์เดนด้วย เพราะที่ผ่านมา ไม่ว่าเรย์เดนจะไปทำงานที่ไหน เรย์เดนก็ต้องพาฉันไปด้วยทุกครั้ง”

เรย์เดนที่เห็นลิษาใช้ท่าทีพูดกับฑิตาอย่างเหยียดหยันจึงพ่นลมหายใจออกมาเบาๆแล้วพูดออกไป

“เรารีบไปกันเถอะลิษา” ว่าแล้วเรย์เดนกับลิษาก็พากันสาวเท้าออกไป ปล่อยให้ฑิตายืนเคว้งและรู้สึกวูบหวิวในอกอยู่ตรงนั้น พลางคิดว่าเขากับเลขาคงนอนห้องเดียวกันทั้งอาทิตย์เลยสินะ

เธอถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่พลางรู้สึกกระวนกระวายใจเมื่อคิดว่าคนตัวสูงกับลิษานอนเตียงเดียวกัน เหมือนกับที่เขานอนเตียงเดียวกับเธอทุกคืน

พอคิดอีกที ถึงเขากับลิษาจะไม่ไปต่างจังหวัดด้วยกัน แต่เขาก็เข้าไปนอนกับลิษาบ่อยๆอยู่แล้วนี่

ฑิตาสะบัดหัวไล่ความคิดที่ฟุ้งซ่านทิ้งไป จากนั้นจึงลงไปขึ้นรถหน้าคอนโดและเดินทางไปยังโรงแรมหรู ซึ่งเธอทำงานที่นั่นมาสี่ปีกว่าแล้ว