1 ลูกเมียน้อย

เรย์เดน อายุ27ปี สูง 188 CM

เรียนจบวิศวกรรมโยธา

ทายาทเจ้าของบริษัทรับเหมาก่อสร้างตึกและคอนโดมิเนียม ซึ่งเป็นบริษัทที่มีขนาดใหญ่และมีชื่อเสียงติดอันดับต้นๆของประเทศ

ฑิตา อายุ22ปี สูง 163 CM

ทำงานโรงแรมตั้งแต่เรียนปี1 จนถึงปัจจุบัน ทำแผนกเซอร์วิสรูม

.

.

.

.

.

.

ตัวอย่าง

“ฑิตาคืนแหวนหมั้นให้คุณค่ะ”

ร่างสูงกดตามองแหวนที่อยู่ในมือเรียวครู่หนึ่ง ก่อนจะเลื่อนมือไปหยิบ เขามองใบหน้าเรียวสวยนิ่งพลางกระตุกยิ้มที่มุมปาก พร้อมกับเอ่ยออกไป

“ฉันจะเอาแหวนที่เคยหมั้นเธอ ไปหมั้นพี่สาวของเธอ”

“…” ดวงตาสวยที่จ้องมองใบหน้าหล่อเหลาสั่นระริก หัวใจดวงน้อยสั่นไหวและรู้สึกเจ็บแปลบ

“เธอคงรู้สึกภูมิใจมากสินะ ถ้าฉันหมั้นกับพี่สาวของเธอ”

“…”

“ฉันนอนกับเธอมาตั้งหลายเดือน เอากันตั้งไม่รู้กี่ครั้ง เธอคงรู้สึกดีสินะ ถ้าฉันต้องไปเป็นคู่หมั้นของพี่สาวเธอ”

“…”

“เธอคงรู้สึกดีใจมากใช่ไหม ถ้าฉันจะไปทำกับพี่สาวของเธอเหมือนกับที่ทำกับเธอทุกคืน”

“…”

“ฉันต้องขอบใจเธอมากที่ยอมถอนหมั้นกับฉัน เพื่อให้ฉันได้หมั้นกับแฟนเก่า”

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

วันงานหมั้นระหว่างเรย์เดนกับฑิตา

วันนี้เป็นวันที่เรย์เดนกับฑิตาต้องหมั้นกัน การหมั้นครั้งนี้เกิดขึ้นจากความต้องการของผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย

ที่ฑิตาต้องหมั้นกับเรย์เดน ก็เพราะ

เมื่อหนึ่งปีก่อน พ่อของฑิตาและพ่อของเรย์เดนมีการพูดคุยกันว่าจะให้ลูกของตัวเองหมั้นหมายกันไว้ หวังให้ธุรกิจของสองตระกูลกลายเป็นหนึ่งเดียวกัน เพื่อผลประโยชน์สูงสุดทางเศรษฐกิจ

เมื่อการหมั้นเสร็จสิ้น เรย์เดนก็พาฑิตามาที่คอนโดหรูของเขา

การที่ฑิตาต้องมาอยู่กับเรย์เดนที่คอนโด ก็เป็นความประสงค์ของผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายเช่นกัน เพื่อให้ทั้งสองได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันสองต่อสอง หวังจะให้ทั้งคู่มีความสนิทสนมกัน ก่อนจะถึงวันแต่งงานในอีกสองปีข้างหน้า

ห้องคอนโด

“อันที่จริง ฉันก็ไม่ได้อยากให้เธอนอนห้องเดียวกับฉันหรอกนะ แต่เผอิญว่ามันมีห้องนอนอยู่ห้องเดียว” เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาเอ่ยบอกหญิงสาว ที่เป็นคู่หมั้นหมาดๆด้วยน้ำเสียงและสีหน้าเรียบนิ่ง

“มีห้องนั่งเล่นไหมคะ” เธอหันถามร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างๆด้วยความรู้สึกเกรงใจ

“มี…” เขาตอบพลางหันมามองเธอแล้วเอ่ยถามด้วยสีหน้านิ่ง

“ที่ถาม เพราะเธอจะเข้าไปนอนในห้องนั่งเล่น?”

“ใช่ค่ะ” เธอยิ้มบางๆ แต่ก็ยังรู้สึกเกร็งๆ

“ในห้องนั่งเล่นไม่มีที่นอน”

“ฑิตานอนบนโซฟาได้ค่ะ”

“ในห้องนั่งเล่นไม่มีโซฟาตัวยาวให้เธอนอนหรอก”

“…”

“เธอต้องเข้าไปนอนในห้องกับฉันนั่นแหละ ถึงฉันจะไม่อยากนอนกับเธอ แต่ถ้ามันจำเป็น ฉันก็จะทนๆเอาแล้วกัน” พูดจบ คนตัวสูงก็สาวเท้าไปยังห้องนอน เมื่อเห็นว่าเธอยังยืนอยู่ จึงหันมาพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงติดห้วน

“เข้ามา”

“ค ค่ะ” เธอรับคำด้วยความละล่ำละลักแล้วเดินตามร่างสูงเข้าไปในห้องนอนที่ตกแต่งด้วยโทนสีเทา ผ้าปูที่นอนสีเทาเข้ม ซึ่งเข้ากับลุคของเขาที่หล่อและกร้าวใจ

ฑิตาวางกระเป๋าเสื้อผ้าลงบนพื้น ก่อนโทรศัพท์เครื่องหรูของคนตัวสูงจะมีสายโทรเข้า

Rrrr!

“อืม”

(นายกลับมาถึงห้องหรือยัง)

“กลับมาแล้ว”

(มาหาฉันที่ห้องหน่อยสิ)

“ตอนนี้ฉันง่วง ฉันขอนอนก่อน ตอนเย็นจะไปหา”

(นายพาคู่หมั้นมาแล้วเหรอ)

“อืม”

(งั้นนายก็นอนพักผ่อนก่อนเถอะ) สิ้นเสียงของเธอ นิ้วเรียวยาวก็กดวางสายแล้วล้มตัวนอนไปบนเตียงกว้าง ใบหน้าหล่อเหลาหันมองร่างบางที่ยืนอยู่ด้วยท่าทีทำตัวไม่ถูก จึงพูดออกไป

“ถ้าเธอง่วงก็มานอนได้นะ”

“เออ ฑิตาไม่ง่วงค่ะ” เธอพูดด้วยท่าทีเลิ่กลั่ก มีความกระอักกระอ่วนเมื่อคิดว่าต้องนอนเตียงเดียวกับเขา

เรย์เดนละสายตาจากหญิงสาวแล้วหลับตาลง ก่อนไม่นานจะผล็อยหลับไปอย่างง่ายดาย

ฑิตาที่เห็นว่าร่างสูงหลับไปแล้ว ก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกพลางความกดดันก็ลดลงไปด้วย

เธอจัดการหยิบเสื้อผ้าออกจากกระเป๋าแล้วแขวนไว้ในตู้เสื้อผ้าบิวท์อินที่มีขนาดใหญ่

เธอแขวนเสื้อผ้าราคาถูกของตัวเองไว้คนละฝั่งกับเสื้อผ้าแบรนด์หรูของเขา

ถึงฑิตาจะมีพ่อที่มีฐานะร่ำรวย แต่เธอก็ต้องอยู่แบบใช้จ่ายอย่างประหยัด ซื้อเสื้อผ้าข้าวของต้องราคาถูก

ถึงพ่อของเธอจะมีบ้านหลังใหญ่ราคาร้อยล้าน แต่เธอต้องอยู่ห้องที่คนใช้อยู่ เพราะเธอเป็นลูกนอกสมรส หรือเรียกง่ายๆก็คือลูกเมียน้อยนั่นเอง

พ่อของฑิตามีภรรยาที่จดทะเบียนสมรสและมีลูกสาวด้วยกันหนึ่งคน

เมื่อ23ปีก่อน พ่อของฑิตาไปเจอกับแม่ของฑิตาที่ทำงานเป็นพนักงานเสิร์ฟในร้านอาหารแห่งหนึ่ง

พ่อของฑิตารู้สึกชอบแม่ของฑิตามาก จึงไปทานข้าวที่ร้านนั้นบ่อยๆ จนทั้งคู่เริ่มสนิทสนมกัน และพ่อของฑิตาก็เผลอใจมีอะไรกับแม่ของฑิตา

หลังจากทั้งคู่มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกัน พ่อของฑิตาก็ไม่ได้ไปเจอแม่ของฑิตาอีกเลย เพราะรู้สึกผิดเมื่อคิดว่าตัวเองนอกกายนอกใจภรรยาไปมีอะไรกับผู้หญิงอื่น

หนึ่งเดือนต่อมา แม่ของฑิตาก็รู้ว่าตัวเองท้อง แม่ของฑิตาโทรบอกพ่อของฑิตาว่าท้อง พ่อของฑิตาโกรธมาก แต่เขาก็ยอมใจอ่อนรับผิดชอบแค่ลูก แต่ไม่รับผิดชอบแม่ของฑิตา พ่อของฑิตาให้เงินค่าเลี้ยงดูฑิตาทุกเดือน

กระทั่งฑิตาอายุสิบขวบ แม่ของฑิตาก็เสียชีวิตกะทันหันด้วยโรคหลอดเลือดหัวใจตีบ ดังนั้นพ่อของฑิตาจึงรับฑิตาเข้ามาอยู่ในบ้าน นั่นจึงทำให้ภรรยาของเขาได้รู้ความลับที่สามีปิดบังมาตลอดสิบกว่าปี

สิริน ซึ่งเป็นภรรยาหลวงโกรธมากเมื่อรู้ว่า อรรณพ ผู้เป็นสามีนอกกายนอกใจตัวเองมาสิบกว่าปีแล้ว ดังนั้นสิรินจึงระบายความโกรธแค้นด้วยการให้ลูกเมียน้อยอยู่ในห้องคนใช้ และให้ทำงานเหมือนกับคนใช้คนอื่นๆ

‘ฉันจะให้ลูกเมียน้อยนั่นอยู่ห้องคนใช้ ห้ามให้เด็กนั่นมาอยู่ในบ้านหลังนี้เด็ดขาด’

‘ได้ ผมแล้วแต่คุณเลย’ คนที่เคยนอกใจเมีย จำต้องตามใจเมีย

‘ฉันจะให้ลูกเมียน้อยนั่นทำงานเหมือนกับที่คนใช้ทำ’

‘แต่ฑิตาอายุแค่สิบขวบเองนะริน จะทำอะไรเป็น’

‘ก็กวาดขยะ ถูพื้น รดน้ำต้นไม้ไง มีงานตั้งเยอะแยะนะที่เด็กสิบขวบทำได้’

‘คุณจะใช้งานฑิตา ผมไม่ว่า แต่คุณก็อย่าใช้งานฑิตาให้มันเกินกำลังเด็กสิบขวบ และอีกอย่างคุณก็ต้องให้ฑิตาได้มีเวลาทำการบ้านด้วย ถ้าคุณจะให้ฑิตาทำงาน ก็ค่อยให้ทำในวันโรงเรียนปิดแล้วกัน’

‘นี่คุณรักลูกเมียน้อยนั่นมากกว่าลูกของเรางั้นเหรอ’

‘ผมก็รักลูกทั้งสองคนเท่าๆกันนั่นแหละ’