บทที่ 4 กักขัง

บทที่ 4 กักขัง

ทุกวันพ่อบ้านจะต้องนำบัญชีการค้าของกิจการมาให้มู่เฉินตรวจสอบ ถึงจำเรื่องราวไม่ได้แต่สัญชาตญาณด้านการค้าของชายหนุ่มยังคงเฉียบแหลม การตรวจสอบบัญชีจึงยังเป็นหน้าที่ของเขา

วันนี้ก็เช่นกัน พ่อบ้านเข้ามาในห้องของชายหนุ่มพร้อมกับบันทึกบัญชีเล่มหนา

พวกเขาพูดคุยกับเกี่ยวกับกิจการและเรื่องต่าง ๆ ในเรือน จนมู่เฉินถามว่าลี่ถังเป็นอย่างไร พ่อบ้านจึงตัดสินใจพูดสิ่งที่อยู่ในใจตน

“นายท่าน ข้ามีเรื่องจะต้องขอพูด…”

มู่เฉินละสายตาจากตัวเลขในบันทึกบัญชีแล้วหันไปมองพ่อบ้านของตน

พ่อบ้านลังเลเล็กน้อยก่อนจะพูดออกมา

“ข้าคิดว่าการขังแม่นางลี่ถังไว้ในจวนเช่นนี้อาจจะไม่ใช่เรื่องดี หากเรื่องล่วงรู้ไปถึงเมืองหลวงอาจจะเป็นเรื่องใหญ่ นายท่านควรปล่อยให้นางกลับไป”

มู่เฉินได้ยินก็หายใจแรง เขาแสร้งทำเป็นสนใจบันทึกบัญชีตรงหน้าและไม่สนคำพูดของพ่อบ้าน

พ่อบ้านอดรู้สึกกังวลไม่ได้ ช่วงนี้นายท่านของเขาเชื่อฟังเขามาตลอดแทบทุกเรื่อง แต่ตั้งแต่หญิงสาวปรากฏตัว นายท่านก็ทำอะไรตามใจตัวเองและยังแสดงท่าทางดื้อดึงผิดปกติ

“ไหน ๆ นางก็อยู่ที่นี่แล้ว ถือโอกาสตอนนี้ยกเลิกสัญญาหมั้นหมายกับสตรีมากรักอย่างนาง และแต่งกับแม่ของลูกน่าจะเป็นทางออกที่ดีกับทุกฝ่ายนะขอรับ”

ทันทีที่ได้ยินประโยคนี้ มู่เฉินก็ชะงักไป เขาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองพ่อบ้านด้วยสายตาไม่พอใจ มือที่ถือพู่กันตบลงโต๊ะจนเกิดเสียงดังและตามมาด้วยเสียงของชายหนุ่มที่เอ่ยออกมาด้วยท่าทางไม่แยแสและเย็นชา

“ที่นี่ใครเป็นเจ้านายกันแน่ เจ้ามิยุ่งเรื่องของข้ามากเกินไปแล้วหรือ”

“ขออภัยนายท่าน ข้าก็แค่เป็นห่วง หากคนพูดถึงนายท่านในทางไม่ดีจะกระทบการกิจการการค้าได้นะขอรับ”

มู่เฉินหายใจแรง เรื่องนั้นไม่ใช่เขาไม่รู้ แต่เขาก็ไม่อยากที่จะถอนหมั้นกับลี่ถัง ทั้ง ๆ ที่คำนั้นก็ออกมาจากปากของนางง่าย ๆ ราวกับนางมีใครอื่นรออยู่แล้ว แต่เขาไม่อยากให้ทุกเรื่องมันง่ายจนเกินไปไม่ว่ากับใครก็ตาม

“ข้าดูหมดแล้ว เจ้าไปได้แล้ว” พ่อบ้านรีบเก็บของแล้วออกจากห้อง ซูปี้ที่สวนกับพ่อบ้านมองหน้ากันแปลก ๆ ก่อนที่หญิงสาวจะนำน้ำแกงเดินไปให้ชายหนุ่ม

ทุกวันมู่เฉินจะพาซูปี้ไปทานอาหารในสวน และเดินเล่นชมดอกไม้ แม้ว่าเขาจะไม่ได้รักนาง แต่ก็ทำไปตามหน้าที่ที่ควรรับผิดชอบ สายตาของเขามองนางอย่างอ่อนโยน ผิดกับท่าทีเย็นชาและไม่ไยดีที่มีต่อลี่ถัง

ลี่ถังเห็นภาพนั้นตำตาทุกวัน ยิ่งเห็นหัวใจก็ยิ่งบีบรัดเจ็บปวดจนแทบหายใจไม่ออก

เขาขังนางไว้ในเรือนโดยไม่ยอมพบเจอ อ้างว่ายุ่งกับเรื่องการค้าของกิจการ แต่กลับมีเวลาเดินเล่นและหัวร่อต่อกระซิกไปกับสตรีผู้นั้น

รอยยิ้มที่ตั้งแต่นางมาที่นี่ก็ไม่เคยได้รับ มันกลับถูกมอบให้ผู้อื่นอย่างง่ายดาย ลี่ถังได้ยินเสียงมู่เฉินที่เดินเฉียดเรือนรับรองของนางเอ่ยถามไถ่ซูปี้ด้วยความอ่อนโยน ในใจก็รู้สึกจุกเหลือเกิน

"เจ้ารู้สึกอย่างไรบ้าง ช่วงนี้ลูกดื้อหรือไม่”

"ไม่เลยเจ้าค่ะนายท่าน ลูกของข้าช่างน่ารักนัก เขาเชื่อฟังน่าดูเจ้าค่ะ" ซูปี้ตอบเสียงหวาน นางหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะพูดต่อพร้อมรอยยิ้ม "คงดีใจที่พ่อของตัวเองมาเดินเล่นด้วยทุกวันเช่นนี้"

"เช่นนั้นก็ดี ข้าจะหาเวลาให้นะ" มู่เฉินตอบกลับด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พร้อมกับใช้ปลายนิ้วเกลี่ยเส้นผมที่ตกลงมาบนใบหน้าของซูปี้ไปทัดไว้ที่หลังหูอย่างแผ่วเบา

ภาพเหล่านั้นช่างบาดตาบาดใจของลี่ถัง นางทนดูทั้งสองกินอาหารมื้อใหญ่ด้วยกันได้ แต่นางกลับทนไม่ได้ที่เห็นทั้งคู่ใกล้ชิดจับเนื้อต้องตัวกัน ทั้ง ๆ ที่ก่อนจะตั้งครรภ์ก็ต้อง...

ความรู้สึกเจ็บจนจุกทำให้ดวงตาของลี่ถังเริ่มมีน้ำใสไหลออกมา หญิงสาวรีบเดินออกไปจากเรือนรับรองเพื่อไปที่ด้านหลังของจวน

หญิงสาวเดินมาพิงตัวกับบ่อน้ำเก่าที่ด้านหลังจวน พออยู่ที่นี่หลายวันก็เพิ่งรู้ว่าบ่อน้ำแห่งนี้ไม่มีผู้ใดใช้งานนอกจากตัวของนางเอง

นางเพิ่งสังเกตว่าน้ำไม่ได้มีมากขนาดนั้น และก็ค่อนข้างขุ่นและไม่ใสสะอาดเท่าไร แต่ถึงอย่างนั้นมันก็มีมากพอสำหรับผู้ที่ถูกขังอยู่ในจวนโดยไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเรียกร้องอะไรอย่างนาง

หญิงสาวนั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นทั้ง ๆ ที่นางรักเขา เป็นห่วงเขา จึงดั้นด้นมาหา น้ำใสรวมตัวกันเป็นหยดก่อนจะไหลกลิ้งผ่านแก้มเนียน

อยู่ที่นี่นางเหมือนคนที่ถูกลืม แม้อาหารการกินจะไม่ได้เลวร้าย แต่ก็ไม่ได้ดีนัก และคงไม่อาจเรียกว่าของสำหรับแขก ทุกมื้อมีแต่ของธรรมดาราวกับอาหารของสาวใช้

แตกต่างจากสำรับของมู่เฉินและซูปี้ที่นางเห็นยามทั้งสองกินในสวนโดยสิ้นเชิง ลี่ถังไม่ได้อิจฉาอีกฝ่ายเรื่องอาหารหรือการเป็นอยู่หรอก เพียงแค่นางไม่รู้ว่าทำไมสวรรค์ถึงต้องลงโทษให้นางเห็นอะไรอย่างนี้อยู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า นางผิดอะไรมากมายนักหรือ หรือเพราะไม่ได้เกิดเป็นบุตรขุนนาง จึงถูกทิ้งขว้างง่าย ๆ เช่นนี้ นางไม่ได้ต้องการความฟุ่มเฟือย ก็แค่อยากให้ใส่ใจกันบ้าง และมันก็เจ็บเมื่อรู้ว่าเขาเต็มใจจะดูแลผู้อื่นให้อยู่ดียิ่งกว่า แค่คิดหัวใจของลี่ถังก็เจ็บปวดจนจุกอีกครั้ง

ลี่ถังสะอื้นไห้เงียบ ๆ อยู่ที่บ่อน้ำเก่า ความเหนื่อยล้าทั้งร่างกายและหัวใจทำให้นางแทบหมดเรี่ยวแรง น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าหยดลงไปในบ่อราวกับสะท้อนถึงความเจ็บปวดที่เก็บงำอยู่ภายในใจ

ยามนี้นางไม่เข้าใจเลยว่าเพราะเหตุใดมู่เฉินจึงต้องปฏิบัติกับนางเช่นนี้ หากเขาเกลียดชังหรือหมดรักกันแล้วก็ควรปล่อยนางไป เหตุใดจึงต้องขังนางไว้ที่นี่ราวกับเป็นนักโทษ จะให้เป็นเครื่องมือระบายความแค้นของเขากระนั้นหรือ

สายลมเย็นพัดผ่าน นางกอดตัวเองแน่นเพื่อให้ความอบอุ่นกับหัวใจที่เย็นชา นางคิดถึงบ้าน คิดถึงบิดาและพี่ชายที่คงเฝ้ารอนางกลับไป โดยไม่รู้เลยว่าลี่ถังถูกกักขังไว้ที่นี่โดยไม่มีทางหนีออกไปได้

"ข้าต้องกลับบ้าน... ข้าต้องกลับไปให้ได้" นางพึมพำกับตัวเอง

ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความเศร้าสร้างประกายแห่งความมุ่งมั่นขึ้นมาแทนที่ หากเขาไม่ยอมปล่อยนางไป นางก็ต้องหาทางหนีไปเอง ต่อให้ออกไปไม่ได้ในวันนี้ วันพรุ่งนี้หรือวันต่อไป นางก็จะหาทางจนกว่าจะสำเร็จ

คืนวันผ่านไปอย่างเชื่องช้า ทุกวันลี่ถังต้องทนเห็นมู่เฉินใช้เวลาร่วมกับซูปี้ ยิ่งเขาแสดงออกว่าห่วงใยซูปี้มากเท่าไร ใจของนางก็ยิ่งเจ็บปวดมากขึ้นเท่านั้น

ลี่ถังยืนพิงเสาด้วยหัวใจที่สับสน นางมองไปยังภาพของมู่เฉินที่เดินเคียงข้างซูปี้ด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน หัวใจของนางปวดร้าวราวถูกมีดกรีด ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

นางรักเขา…รักจนไม่อาจถอนตัว แต่ในขณะเดียวกันก็เกลียดเขาเหลือเกิน เกลียดที่เขาทำให้นางต้องเจ็บปวด เกลียดที่เขาพูดจาหวานหูต่อหญิงอื่น แต่กลับมอบเพียงความเฉยชาให้นาง เกลียดที่เขามองซูปี้ด้วยสายตาอ่อนโยน ขณะที่มองนางราวกับเป็นเพียงเงาที่ไร้ตัวตน

เพราะยังเห็นเขาอยู่ในสายตาใช่หรือไม่ หัวใจจึงยังไม่ลืมเสียที

หัวใจของนางถูกฉุดให้จมลงสู่ความสิ้นหวัง ทุกครั้งที่เขาหัวเราะให้สตรีอื่น นางอยากจะเมินเฉย อยากจะบอกตนเองว่าเขาไม่สำคัญอีกต่อไป แต่ความรู้สึกในอกกลับไม่ยอมปล่อยไปง่าย ๆ

“ทำไมถึงเป็นข้า…” ลี่ถังพึมพำ ดวงตาหม่นแสง มือที่กำแน่นสั่นสะท้าน

นางอยากจะเกลียดเขา เกลียดให้สุดหัวใจ แต่นางกลับยังทำไม่ได้อย่างที่ลั่นวาจาออกไป ทุกครั้งที่คิดจะผลักเขาออกไปจากความคิด ภาพในอดีตก็ไหลบ่าเข้ามาแทนที่ น้ำเสียงของเขาเมื่อครั้งยังรักกัน รอยยิ้มอบอุ่นที่เคยเป็นของนางแต่เพียงผู้เดียว ทุกอย่างกลายเป็นบาดแผลที่ทิ่มแทงนางซ้ำ ๆ

ทั้งรัก…ทั้งเกลียด

หากสามารถเลือกได้ นางอยากจะลืมเขาเสียให้สิ้น แต่หัวใจของนางกลับไม่ยอมเชื่อฟังเลยสักนิดเดียว