คู่หมั้นอย่าหมายหวนคืน

บทนำ

นางหมั้นหมายกับคนรักมาถึงสามปี แต่เพราะถูกครอบครัวของอีกฝ่ายกีดกัน เพราะฐานะระหว่างเขากับนางแตกต่างกัน เขาเป็นถึงบุตรชายคนเล็กของคหบดีที่รวยที่สุดของแคว้น ส่วนนางเป็นเพียงบุตรสาวคนขายหมูในตลาด

ด้วยความรัก คู่หมั้นของนางหวังจะใช้ผลงานของตนแลกกับการแต่งงานกับนางเข้าบ้าน ครอบครัวของเขาจึงให้เขาเดินทางไปยังแคว้นฉงชิ่งเพื่อสร้างฐานการค้าใหม่ หากประสบผลสำเร็จจะยอมให้แต่งงานกัน

นางซึ่งรอด้วยความหวัง เฝ้ารอเพียงแต่เขา จนเมื่อมีข่าวว่าแคว้นฉงชิ่งมีโรคระบาด ด้วยความเป็นห่วงคนรัก นางจึงรีบเดินทางไปหาเขาโดยมิได้แจ้งข่าวล่วงหน้า

สามปีแห่งความรักและคำสัญญา ดูเหมือนจะเป็นเพียงภาพลวงตาที่ทำให้นางเฝ้ารอคอยด้วยความหวังและศรัทธาในคนที่ตนรัก ทว่าความจริงที่ปรากฏกลับทำลายทุกอย่างในหัวใจของนางจนแตกสลาย

ผู้ใดจะคิดว่าคนที่เขียนจดหมายส่งให้นางทุกเดือนตลอดสามปี บอกรัก และให้นางรอ กลับยืนโอบกอดสตรีท้องโตด้วยรอยยิ้ม ไม่ได้ติดโรดระบาดอย่างที่นางนึกกังวล

เขาโอบกอดสตรีท้องโตด้วยแววตาอ่อนโยนและสายตาที่เคยมองนางอย่างรักใคร่กลับเต็มไปด้วยความเฉยเมย

การมีอนุ หรือมีภรรยามากกว่าหนึ่งในสังคมนี้เป็นเรื่องปกติ แต่เป็นเพราะเขารับปากกับนางตอนที่มาเกี้ยวพานางมิใช่หรือว่าจะมีนางเพียงคนเดียวจนลมหายใจสุดท้าย นางถึงได้ไหวหวั่นและรับรักเขาในที่สุด

แล้วเหตุใด

“ข้าเคยคิดว่าท่านต่างจากบุรุษทุกคนในโลกนี้ มิเคยคิดเลยว่าท้ายที่สุดแล้วท่านก็มิต่างเลยสักนิด”

นางยืนประจันหน้ากับบุรุษที่นางคนึงหาทุกคืนวัน เฝ้ารอเขาด้วยความหวัง ยิ่งแววตาที่อีกฝ่ายมองกลับมาว่างเปล่าราวกับไม่เคยรักกันมาก่อน ภาพสะท้อนในแววตานั้นราวกับไม่เคยรู้จักนาง นางยิ่งปวดร้าวไปทั้งหัวใจ

“หากเจ้าบอกล่วงหน้าว่าจะมา ข้าคงไม่ให้เจ้าต้องพบกับเหตุการณ์เช่นนี้”

คำพูดเรียบเฉยของเขาทำให้นางยิ่งเจ็บปวด

ใครกันให้นางเดินทางมาหาเขา รู้อยู่ว่านางคือคนที่เขาจะแต่งงานด้วย แต่สตรีที่ยืนเคียงข้างเขาตอนนี้นางอุ้มท้องบุตรของเขาอยู่ ไม่ว่าใช้กี่ตาชั่งตวงวัดเขาก็ย่อมต้องให้ความสำคัญกับอีกฝ่ายมากกว่า

“หากข้าแจ้งข่าวมาคงไม่ได้พบเจออะไรเช่นนี้ หากเกิดขึ้นหลังจากแต่งงานกัน ข้าคงถอยได้อย่างยากลำบาก เช่นนั้นถือว่าวันนี้เป็นฤกษ์อัปมงคล”

ความเจ็บช้ำที่ยากเกินบรรยาย นางจ้องเขาด้วยดวงตาแดงก่ำ ก่อนตัดสินใจเอ่ยคำที่แม้แต่ตัวนางเองก็ไม่คิดว่าจะพูดออกมาได้ง่ายดายเช่นนี้

“ข้าขอถอนหมั้นท่าน”

เสียงนั้นเด็ดขาด ทว่ากลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวด นี่คือการปลดปล่อยตัวเองจากพันธนาการแห่งความรักที่หลอกลวง นางยืดตัวตรง แม้หัวใจจะสั่นไหวแต่ก็ไม่ปล่อยให้น้ำตาหลั่งออกมาสักหยด

เขาได้แต่ยืนนิ่ง ขณะที่นางหมุนตัวจากไป ทิ้งไว้เพียงเงาหลังที่สั่นสะท้านและความเย็นเยียบ

นางเอ่ยคำนั้นออกมาอย่างง่ายดาย นี่หรือคือสตรีที่รักเขาและหวังจะฝากชีวิตเอาไว้กับเขาชั่วชีวิต แค่เขามีอนุเล็ก ๆ เพียงคนเดียว อีกฝ่ายฐานะย่ำแย่กว่านางด้วยซ้ำ เมื่อแต่งนางเข้ามา อย่างไรนางก็คือฮูหยินเอก

คิดเล็กคิดน้อยเช่นนี้จะอยู่ร่วมกันได้อย่างไร