ตอนที่ 1 สัญญาหมั้นหมาย

ตอนที่ 1

สัญญาหมั้นหมาย

แก้วกมลยืนอยู่เบื้องหน้าป้ายไม้สลักชื่อ “ไร่ภูผา” ด้วยหัวใจที่เต้นระรัว เธอตัดสินใจเอื้อมมือไปกดกริ่งที่หน้าซุ้มประตูทางเข้า ไม่นานนักรถกระบะคันหนึ่งก็แล่นมาจอดพร้อมกับชายหนุ่มท่าทางขยันขันแข็งที่ก้าวลงมาด้วยความแปลกใจ

“มาติดต่อเรื่องอะไรครับคุณ” แสนชัยเอ่ยถามพลางลอบพิจารณาหญิงสาวตรงหน้า ผิวพรรณที่ดูสะอาดสะอ้าน แต่ดวงตาคู่สวยที่ฉายแววหม่นเศร้าทำให้เขาอดสงสัยไม่ได้

“ฉันมาขอพบพ่อเลี้ยงภูผาค่ะ”

“พบพ่อเลี้ยงเหรอครับ” แสนชัยทวนคำ สายตาเปลี่ยนเป็นสำรวจอย่างถี่ถ้วน หรือว่าผู้หญิงคนนี้จะเป็น... เพียงแค่คิดเขาก็รีบกุลีกุจอเปิดประตูให้ทันที

“แล้วคุณมีธุระสำคัญอะไรกับพ่อเลี้ยงหรือเปล่าครับ”

“ฉันตั้งใจจะมาขอสมัครทำงานที่นี่ค่ะ”

“ทำงานในไร่เนี่ยนะคุณ” แสนชัยเลิกคิ้วมองร่างอรชรอ้อนแอ้นตรงหน้าด้วยความไม่เชื่อสายตา

“ผิวบางๆ แบบคุณจะสู้แดดสู้ฝนไหวเหรอครับ”

“ไหวค่ะ แล้วพ่อของฉันก็ฝากจดหมายมาให้พ่อเลี้ยงภูผาด้วย”

แสนชัยพาหญิงสาวมาถึงเรือนไม้หลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางไร่

“ป้าหวานครับ คุณคนนี้เธอบอกว่ามีธุระจะพบพ่อเลี้ยงครับ” เขาตะโกนบอก ป้าหวานหัวหน้าแม่บ้านเก่าแก่ที่เดินออกมาต้อนรับด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“มีธุระอะไรไม่ทราบ ถึงได้ดุ่มๆ เข้ามาหาพ่อเลี้ยงถึงที่บ้าน” ป้าหวานยังถามไม่ทันจบประโยคดี เสียงจากการทุ่มเถียงของชายสองคนก็ดังลอดออกมาจากข้างในเรือน จนทุกคนต้องสะดุ้ง

“ให้ตายผมก็ไม่แต่ง พ่อจะมาบังคับผมทำไม ตั้งแต่เกิดมาผมยังไม่เคยเห็นหน้ายัยนั่นเลยสักครั้ง ป่านนี้ไม่รู้ว่าไปคว้าใครมาทำผัวแล้วกี่คน พ่อจะให้ผมคว้าใครที่ไหนไม่รู้มาทำเมียเนี่ยนะ”

“แต่ฉันสัญญากับสินธรไว้แล้ว ยังไงแกก็ต้องแต่งงานกับลูกสาวของเขา” เสียงของพ่อเลี้ยงภูผาทรงพลังแต่สั่นเครือด้วยความกดดัน

“ถ้าพ่ออยากรักษาสัญญามากนัก พ่อก็แต่งเองสิครับ จะไปหาแม่เลี้ยงให้ผมยากอยู่ทำไม ยัยนั่นก็น่าจะยังเด็ก พ่อก็คว้าหญิงสาวรุ่นลูกมาเป็นเมียตัวเองเลยสิ จะได้สมใจพ่อ ไม่ต้องมาบังคับผม”

พ่อเลี้ยงภูผาได้แต่ถอนหายใจยาวด้วยความเหนื่อยหน่ายที่ต้องปะทะคารมกับลูกชายหัวแก้วหัวแหวน เขาไม่อยากผิดคำสาบานที่เคยให้ไว้กับเพื่อนรักตั้งแต่วัยหนุ่ม ในวันที่เขาไม่มีอะไรเลย ก็ได้สินธรที่คอยค้ำจุนจนเขาสามารถสร้างอาณาจักรไร่ลำไยให้ยิ่งใหญ่มาได้จนถึงทุกวันนี้ แม้วันนี้เพื่อนรักจะลาโลกไปแล้ว แต่สัญญาลูกผู้ชายยังคงสลักแน่นอยู่ในใจ

“ลูกสาวของสินธรน่าสงสารมากนะ ตอนนี้เธอไม่เหลือใคร บ้านก็โดนยึดจนแทบจะไม่มีที่ซุกหัวนอน ยังไงพ่อก็ต้องรับเธอมาอยู่ที่นี่กับเรา”

“อยากรับก็รับไปสิครับ แต่บอกไว้ก่อนว่ามันไม่เกี่ยวกับผม และอย่าให้ยัยนั่นมาวุ่นวายกับผมเด็ดขาด”

แก้วกมลที่ยืนฟังอยู่หน้าประตูถึงกับชาวาบไปทั้งตัว ไม่คิดว่าทายาทของไร่ภูผาจะตั้งแง่รังเกียจเธอตั้งแต่ยังไม่เห็นหน้า เจ้าของเสียงเกรี้ยวกราดเดินพรวดพราดออกมาจากบ้านด้วยใบหน้าบึ้งตึง

“หลีกไป” ภาคินตวาดพร้อมกับผลักร่างบางที่ขวางทางอยู่จนเซถลา แขนเรียวปะทะเข้ากับขอบประตูไม้หน้าบ้านอย่างจัง

“ตึก!”

“โอ๊ย!” เธอร้องออกมาเบาๆ ด้วยความเจ็บ พ่อเลี้ยงภูผาที่เดินตามออกมาเห็นเหตุการณ์พอดีรีบตะโกนไล่หลังลูกชาย

“ภาคิน หยุดเดี๋ยวนี้นะไอ้ภาคิน” แต่ชายหนุ่มหาได้สนใจไม่ เขาโดดขึ้นรถคู่ใจก่อนจะเร่งเครื่องจนฝุ่นตลบหายไปจากหน้าบ้าน ทิ้งให้ผู้เป็นพ่อยืนฮึดฮัดด้วยความโมโห

ครั้นเมื่อหันกลับมาเห็นแขกผู้มาเยือนที่ยืนนิ่งอึ้งอยู่ แสนชัยจึงรีบเข้าไปรายงาน

“พ่อเลี้ยงครับ คุณคนนี้เธอบอกว่ามีจดหมายจากพ่อของเธอมาให้ครับ”

ภูผาจ้องมองใบหน้าหวานตรงหน้าเพียงครู่เดียว ก่อนที่ความตึงเครียดจะมลายหายไป เขายิ้มกว้างออกมาด้วยความดีใจและเดินเข้าไปสวมกอดแก้วกมลด้วยความเอ็นดู

ท่ามกลางความตกตะลึงของป้าหวานและแสนชัยที่มองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่บ่อยนักที่พ่อเลี้ยงจะต้อนรับใครด้วยความสนิทสนมขนาดนี้

“ใครกันน่ะป้า” แสนชัยกระซิบถาม

“ข้าจะไปรู้เรอะ เกิดมาก็เพิ่งเคยเห็นนี่แหละ” ป้าหวานตอบพลางทำตาปริบๆ

“เป็นยังไงบ้างหนูแก้ว ลุงตั้งใจจะลงไปรับหนูที่กรุงเทพฯ อยู่แล้วเชียว ทำไมไม่รอให้ลุงไปรับล่ะลูก ไหนจะข้าวของเครื่องใช้อีก” แก้วกมลส่ายหน้าช้าๆ

“ไม่มีอะไรให้ต้องขนมาหรอกค่ะคุณลุง ตอนที่เจ้าหนี้มายึดบ้าน แก้วไม่ได้เอาอะไรติดตัวมาเลยมีแค่เอกสารสำคัญกับเสื้อผ้าไม่กี่ชุดในกระเป๋าใบนี้เองค่ะ” เธอเอ่ยพลางยื่นซองจดหมายให้

“นี่ค่ะ จดหมายที่คุณพ่อฝากไว้ให้คุณลุงก่อนท่านจะสิ้นใจ” หยาดน้ำใสเริ่มเอ่อล้นขอบตาเมื่อหวนคิดถึงบิดา ภูผารับจดหมายมาถือไว้ด้วยมือที่สั่นน้อยๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“ลุงเสียใจด้วยนะหนูแก้วที่หนูต้องเจอเรื่องร้ายๆ แบบนี้ แต่ไม่ต้องกังวลนะลูก ลุงสัญญาไว้กับพ่อของหนูแล้วว่าลุงจะดูแลหนูเอง ลุงจะจัดการให้เจ้าภาคินมันแต่งงานกับหนูให้ได้”

“เรื่องสัญญาที่คุณลุงเคยให้ไว้กับคุณพ่อ คุณลุงอย่าจริงจังนักเลยนะคะ ในเมื่อตอนนี้ท่านก็เสียไปแล้ว แก้วไม่อยากให้คุณลุงต้องลำบากใจ” แก้วกมลเอ่ยเสียงแผ่ว พยายามหาทางออกที่ละมุนละม่อมที่สุด

“มันจะเป็นอย่างนั้นได้ยังไงกันหนูแก้ว” พ่อเลี้ยงภูผาค้านทันควัน สีหน้าจริงจัง

“ลุงต้องจัดการเจ้าลูกชายตัวดีให้ได้ หนูแก้วรอให้มันกลับมาก่อนเถอะ ลุงจะคุยเรื่องวันแต่งงานให้รู้เรื่องทันที”

“อย่าเลยค่ะคุณลุง คุณภาคินเขาดูไม่อยากแต่งงานกับแก้วจริงๆ อย่าไปบังคับใจเขาเลยนะคะ”