ตอนที่ 8 ฤกษ์แต่งงาน

ตอนที่ 8

ฤกษ์แต่งงาน

“สวยแต่รูปจืดชืดเป็นน้ำเปล่าแบบนี้ ผมไม่เอามาทำยาหรอกครับ” สิ้นประโยคของภาคิน เสียงหัวเราะของยายแม่ค้าที่อาบน้ำร้อนมาก่อนก็ดังขึ้น

“แหม ๆ ๆ อย่าว่าไปเชียวพ่อเลี้ยง คนพูดแบบนี้แหละที่ยายเห็นลงเอยกับเมียแบบนี้มานักต่อนักแล้ว ตอนนี้คงลูกสามลูกสี่ไปแล้วมั้ง”

แก้วกมลหน้าแดงซ่านด้วยความเขินอาย ขณะที่ภาคินจ้ำอ้าวหนีไปอย่างรวดเร็ว เขาซื้อขนมฝักบัวของโปรดพ่อก่อนจะหันมาถามเธอเสียงห้วน

“เธอจะเอาด้วยไหม”

“ไม่ค่ะ ขอบคุณ” ความจริงเธอก็อยากทาน แต่เงินเก็บที่มีติดตัวเพียงน้อยนิดทำให้เธอต้องอดใจไว้เพื่อใช้กับสิ่งที่จำเป็นกว่า

ภาคินขับรถเลี้ยวกลับทางเดิมแทนที่จะมุ่งหน้าไปหาหมอดู

“อ้าว! แล้วเราไม่ไปดูฤกษ์แต่งงานกันเหรอคะ” แก้วกมลถามขึ้นด้วยความสงสัย ชายหนุ่มหัวเราะลั่นราวกับมันเป็นเรื่องตลกที่สุดในโลก

“จะไปดูให้เสียเวลาทำไม ฉันดูให้เองเสร็จสรรพแล้วว่าฤกษ์ไหนที่ฉันพร้อมที่สุด ฤกษ์ดีของฉันก็คือวันพรุ่งนี้เลยยังไงล่ะ”

“วันพรุ่งนี้เหรอคะ แล้วจะจัดงานทันได้ยังไง”

“ใครบอกเธอว่าฉันจะจัดงานแต่ง” ภาคินปรายตาคมกริบมองเธออย่างเย้ยหยัน

“เธอยังเพ้อฝันว่าจะเป็นเจ้าหญิงในนิยายอยู่อีกเหรอแก้วกมล ฉันจะแต่งกับเธอแค่พอเป็นพิธีให้พ่อฉันสบายใจเท่านั้น อย่ามาหวังจะได้จัดงานหรูหราอวดใครเลย มันไม่มีวันนั้นหรอก”

แก้วกมลได้แต่เบือนหน้าหนีไปทางอื่น เธอไม่อยากสบตาอันร้ายกาจของภาคินอีกเลย ขนาดงานแต่งงานยังไม่ทันจะเริ่ม เขาก็ฝากแผลเป็นไว้ในใจเธอจนยับเยิน นิ้วมือเรียวเล็กหยิกเข้าหากันแน่นคล้ายเตือนตัวเองว่าอย่าไปหวั่นไหวกับถ้อยคำดูถูกเหล่านั้น เพราะถึงเขาจะมีอำนาจในไร่แห่งนี้เพียงใด แต่เขาจะไม่มีวันมีอิทธิพลเหนือความรู้สึกของเธอ

เธอพยายามคิดหาทางออก เพราะลึกๆ ก็ไม่อยากเป็นฝ่ายบังคับให้เขาต้องมาติดบ่วงสัญญาแต่งงานนี้เลย เธอเป็นเพียงผู้หญิงตัวคนเดียวที่ไม่มีอะไรติดตัวมาสักอย่าง สิ่งเดียวที่เธอใฝ่ฝันคือการได้สร้างเนื้อสร้างตัว มีครอบครัวที่อบอุ่นพร้อมหน้าพ่อแม่ลูกกับใครสักคนที่รักเธอจริง เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ขอบตาคู่สวยก็ร้อนผ่าวจนน้ำตาแทบจะเอ่อล้น เธอรีบปาดมันทิ้งและหันหน้าหนีไปทางหน้าต่างรถทันที

ภาคินที่กำลังขับรถอยู่นั้น ลอบสังเกตเห็นใบหน้าที่เศร้าคล้ายคนกำลังจะร้องไห้ เขาก็เงียบเสียงลงและขับรถต่อไปท่ามกลางความอึดอัด คำสัญญาของผู้ใหญ่กลายเป็นโซ่ตรวนที่พันธนาการคนสองคนไว้ด้วยความทุกข์ระทม

หากรู้ว่าจะต้องมาเจอกับผู้ชายปากร้ายใจดำขนาดนี้ แก้วกมลนึกอยากหางานทำที่กรุงเทพฯ เสียยังดีกว่า ความจริงเธอก็ลังเลอยู่หลายครั้งว่าควรจะมาหาคุณลุงภูผาดีหรือไม่ แต่เพราะคำสั่งเสียสุดท้ายของบิดาที่ย้ำนักย้ำหนาว่าต้องส่งจดหมายฉบับนี้ถึงมือเพื่อนรักให้ได้ เธอจึงตัดสินใจมา แต่ทุกอย่างกลับชุลมุนวุ่นวายจนเลยเถิด รู้ตัวอีกทีเธอก็กลายเป็นว่าที่เจ้าสาวไปเสียแล้ว

“มันช่างเป็นเรื่องตลกที่น่าเศร้าสิ้นดี” คนสองคนที่ไร้ซึ่งความรู้สึกดีๆ ต่อกัน กลับต้องมาอยู่ใต้ชายคาเดียวกันในฐานะสามีภรรยา ทันทีที่รถจอดสนิทหน้าบ้าน แก้วกมลก็รีบก้าวลงและเดินตรงไปยังเรือนพักของตนทันที

“นั่นคุณจะไปไหน” ภาคินตะโกนเรียกพร้อมกับวิ่งตามมาคว้าแขนเธอไว้

“แก้วจะไปเข้าห้องน้ำค่ะ ขอตัวนะคะ” เธอสะบัดมือเขาออกอย่างแรงและรีบเดินจ้ำอ้าวหนีไป ภูผาที่นั่งรอฟังข่าวเรื่องฤกษ์ยามอยู่หน้าบ้าน เห็นอาการของคนทั้งคู่ก็พอจะเดาออกว่าพายุอารมณ์เพิ่งจะพัดผ่านไป

“มีอะไรหรือเปล่าไอ้ภาคิน แกไปรังแกน้องหรือเปล่า”

“ผมเปล่านะพ่อ เห็นแก้วกมลบอกว่าปวดท้องอยากเข้าห้องน้ำ เธอก็เลยรีบไปน่ะครับ”

“แล้วห้องน้ำบนบ้านใหญ่นี่ก็มี ทำไมต้องเดินกลับไปเข้าที่เรือนโน้นให้เหนื่อยด้วยล่ะ”

“ก็ไม่รู้สิครับ เธอคงไม่สะดวกใจมั้ง”

“หนูแก้วคงไม่อยากอยู่ใกล้แกมากกว่าน่ะสิ” ภูผาดักคออย่างรู้ทัน

“เอาน่าพ่อ ผมก็ยอมแต่งงานให้ตามใจพ่อแล้วไงจะเอาอะไรกับผมหนักหนาเนี่ย อะนี่ ของฝากครับ ผมซื้อมาให้พ่อเยอะแยะเลย พวกป้าๆ ยายๆ ในตลาดเขาก็ฝากผลไม้มาให้เพียบ พ่อนี่ยังเนื้อหอมเหมือนเดิมเลยนะ ทั้งเด็กสาวรุ่นลูกรุ่นหลานยังพากันติดใจ หรือว่าพ่ออยากจะหาแม่ใหม่มาให้ผมอีกคนไหมล่ะ เราจะได้จัดงานแต่งพร้อมกันไปเลย” คำพูดย้อนวนของลูกชายทำเอาภูผาแทบอยากจะยกเท้าเตะก้านคอ

“แกนี่มันปากดีนักนะ ไปดูน้องเสียหน่อยสิ” ภาคินส่ายหน้าปฏิเสธทันที

“ไม่ละครับ ผมไม่ได้ว่างขนาดจะไปคอยประคบประหงมใคร อ้อ! ผมได้ฤกษ์มาให้พ่อแล้วนะ”

“เออ! ว่ายังไง ได้วันไหนล่ะ” ผู้เป็นพ่อถามด้วยความตื่นเต้น

“อีกสองวันครับพ่อ”

“แกพูดจริงหรือเปล่าวะภาคิน” ภูผาตาโตด้วยความตกใจ

“ถ้าพ่อไม่เชื่อก็ไปถามหมอดูสิครับ แต่ถ้าพ่อยังไม่พร้อมจะจัดงานแต่งให้ผม พ่อก็ต้องรอไปอีกสองปีข้างหน้าเลยนะ ว่าแต่พ่อเถอะจะอยู่รอไหวไหมล่ะ” ภูผาเงื้อขาจะเตะลูกชายทันที

“ไหวไม่ไหวก็ดูเอาสิ ฉันยังแข็งแรงขนาดเตะก้านคอแกได้สบายๆ แกนี่มันวอนเสียแล้วไอ้ภาคิน” สองพ่อลูกหยอกล้อกันอย่างรื่นเริงจนภูผาเริ่มมีอาการเหนื่อยหอบ ภาคินจึงรีบเข้าไปพยุงพ่อเข้าบ้าน

“เห็นไหมล่ะ บอกแล้วว่าอย่าหักโหม อาการแบบนี้สงสัยจะหาแม่ใหม่ให้ผมไม่ไหวเสียแล้วมั้งพ่อ”

“ถ้าแกจะไปดูงานในไร่ก็รีบไปเลย อย่ามากวนประสาททำให้ฉันโมโห”

“ครับๆ ผมจะรีบไปดูไร่ให้ แต่อาจจะกลับดึกหน่อยนะ พ่อทานข้าวทานยาแล้วก็นอนเลย ไม่ต้องรอผม ป้าหวาน ป้าหวานอยู่ไหน มาดูพ่อเลี้ยงหน่อยสิ อาการกำเริบอีกแล้ว” ภาคินตะโกนเรียกเสียงหลงจนป้าหวานวิ่งหน้าตาตื่นออกมา

“ตายแล้ว พ่อเลี้ยงเป็นอะไรมากไหมคะ”