ตอนที่ 5 ควรจะมีครอบครัวเสียที

ตอนที่ 5

ควรจะมีครอบครัวเสียที

ภาคินที่เดิมทีก็ตั้งแง่รังเกียจเธออยู่แล้ว ลุกพรวดขึ้นมาประจันหน้ากับเธอทันควัน

“เธอเป็นใคร กล้าดียังไงมาสั่งฉัน พอพ่อฉันเข้าไอซียูเข้าหน่อย เธอก็คิดจะทำตัวเป็นเจ้าของไร่เลยงั้นเหรอ”

“แก้วเห็นว่าคุณเมามากแล้วต่างหากค่ะ กลับไปอาบน้ำอาบท่าให้สร่างเมาเถอะนะคะ ทางนี้แก้วรับรองว่าจะดูแลคุณลุงให้ดีที่สุด ไม่ต้องห่วงค่ะ”

“ไม่ต้องมาเสแสร้งแกล้งทำเป็นคนดี ฉันดูแค่ปลายผมเธอก็รู้แล้วว่าเธอมันพวกดีแตก” คำตราหน้าอันร้ายกาจทำให้แก้วกมลได้แต่ก้มหน้านิ่ง เธอเลือกที่จะไม่ปะทะคารมแล้วเดินเลี่ยงออกมาจากตรงนั้น แสนชัยที่เห็นท่าไม่ดีจึงรีบเดินตามเธอออกมา เพราะรู้ดีว่าขืนอยู่ใกล้ภาคินในตอนนี้คงได้โดนหางเลขเข้าแน่นอน

“คุณแก้วจะไปไหนครับ” แสนชัยถามด้วยความเป็นห่วง

“แก้วอยากกลับไปที่บ้านค่ะ จะไปอาบน้ำและเตรียมเสื้อผ้ามาเปลี่ยนผลัดเฝ้าคุณลุงให้คุณภาคิน ถ้าแสนชัยว่าง ช่วยไปส่งแก้วที่บ้านหน่อยได้ไหมคะ” เธอเอ่ยขอร้องเบาๆ ด้วยความจริงใจ เธอเพิ่งมาถึงเชียงใหม่ครั้งแรกในชีวิต การเดินทางไปกลับไร่ในยามค่ำคืนเพียงลำพังจึงเป็นเรื่องที่น่ากังวลไม่น้อย

“ได้ครับคุณแก้ว ขึ้นรถเลยครับ เดี๋ยวผมไปส่งเอง”

เมื่อกลับถึงไร่ แก้วกมลไม่ยอมพักผ่อน เธอรีบมุ่งหน้าเข้าห้องครัวทันที

“คุณแก้วจะทำอะไรครับนั่น” แสนชัยที่ยืนรอดูอยู่ถามขึ้นด้วยความแปลกใจ

“เตรียมอาหารไปให้คุณภาคินค่ะ” เธอจัดแจงเตรียมมื้อดึกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะรีบไปอาบน้ำและคว้ากระเป๋าเสื้อผ้าใบเล็กเดินลงมาภายในเวลาไม่ถึงชั่วโมง ท่ามกลางสายตาตะลึงของแสนชัย เพราะตั้งแต่แม่เลี้ยงจากไป บ้านหลังนี้ก็แทบไม่มีความอ่อนโยนแบบผู้หญิงเหลืออยู่เลย จะมีก็เพียงป้าหวานที่คอยดูแลตามหน้าที่เท่านั้น

“ป้าหวานคะ เดี๋ยวแก้วจะไปเฝ้าคุณลุงที่โรงพยาบาลนะคะ”

“แล้วพ่อเลี้ยงอาการเป็นยังไงบ้างลูก” ป้าหวานถามด้วยสีหน้ากังวล

“ยังอยู่ในห้องไอซียูค่ะ หมอว่าอาการยังไม่ค่อยดี แก้วต้องรีบไปก่อนนะคะ”

เมื่อกลับมาถึงโรงพยาบาล ภาคินที่ยังนั่งจมอยู่ที่เดิมมองคนทั้งคู่เดินมาด้วยกันด้วยสายตาขุ่นเคือง

“นายครับ นี่อาหารครับ” แสนชัยยื่นกล่องข้าวให้เจ้านาย ภาคินพยักหน้ารับไว้แกนๆ เขาเปิดกล่องข้าวแล้วตักเข้าปาก ความรู้สึกแรกที่สัมผัสคือรสชาติที่เปลี่ยนไปจากเดิม มันละเมียดละไมและอร่อยมากกว่าอาหารฝีมือป้าหวาน แต่ความอคติก็ทำให้เขาเลือกที่จะไม่สนใจ

“คุณกลับไปอาบน้ำที่บ้านเถอะค่ะ พรุ่งนี้เช้าค่อยมาใหม่ คืนนี้แก้วจะเฝ้าเอง” แก้วกมลบอกเขาอีกครั้ง

“ไม่จำเป็น” ชายหนุ่มตอบเสียงแข็ง แต่ร่างกายที่อ่อนเพลียและฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่เริ่มสร่างทำให้เขาเผลอนั่งหลับไปในที่สุด

แก้วกมลมองภาพนั้นด้วยความสงสาร เธอเดินไปหยิบหมอนอิงขนาดเล็กมาหนุนศีรษะให้เขาอย่างเบามือเพื่อให้เขานอนสบายขึ้น แต่จู่ๆ ภาคินกลับละเมอคว้ามือเล็กของเธอไปกุมไว้แน่น แก้วกมลชะงักไปครู่หนึ่ง เธอไม่อยากปลุกเขาจึงปล่อยให้เขายึดมือนั้นไว้เป็นที่พึ่งพิงในความฝัน

กระทั่งรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ภาคินก็พบว่าแก้วกมลกำลังยืนคุยอยู่กับคุณหมอเจ้าของไข้

“พ่อผมเป็นยังไงบ้าง” เขาโพล่งถามขึ้นทันทีที่ลืมตา

“พ่อคุณอาการดีขึ้นแล้วครับ พ้นขีดอันตรายแล้ว หมอกำลังจะให้ย้ายไปห้องพักฟื้นครับ” ความโล่งใจประดังประเดเข้ามาจนภาคินแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เขาหันไปมองรอบตัวกลับไม่เห็นแก้วกมลอยู่ที่นั่นแล้ว “คงเหนื่อยจนหนีกลับบ้านไปแล้วล่ะมั้ง” เขาคิดในใจ แต่ความจริงคือแก้วกมลเดินไปจัดการเรื่องเอกสารและจองห้องพักพิเศษที่เคาน์เตอร์พยาบาลจนเรียบร้อยหมดแล้ว

เมื่อประตูห้องฉุกเฉินเปิดออก ภาคินรีบถลาเข้าไปจับมือผู้เป็นพ่อที่ยังไม่รู้สึกตัวไว้แน่น

“พ่อครับ พ่อ...”

“คุณจัดการเรื่องห้องพักหรือยังครับ” บุรุษพยาบาลถามขึ้น ภาคินชะงักไปเพราะเขามัวแต่กังวลจนลืมคิดเรื่องนี้

“เรียบร้อยแล้วค่ะ แก้วจัดการเรื่องห้องพักให้คุณลุงเรียบร้อยแล้ว” แก้วกมลที่เดินกลับมาพอดีเป็นคนตอบ บุรุษพยาบาลพยักหน้าแล้วเคลื่อนย้ายคนไข้ไปยังห้องพักพิเศษทันที

ภาคินมองแผ่นหลังของหญิงสาวด้วยความรู้สึกที่สับสน เขาไม่นึกว่าเธอจะจัดการทุกอย่างได้รวดเร็วและคล่องแคล่วขนาดนี้ แต่สำหรับแก้วกมลเรื่องแบบนี้ไม่ใช่เรื่องยากเลย เพราะเธอเคยผ่านประสบการณ์การดูแลพ่อที่ป่วยหนักมานานหลายปี เธอจึงรู้ดีว่าควรต้องทำอะไรบ้างในสถานการณ์เช่นนี้

เมื่อถึงห้องพัก แก้วกมลเดินเข้าไปจัดแจงดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมอกให้พ่อเลี้ยงภูผาด้วยกิริยาที่อ่อนโยนที่สุด แต่ภาคินที่เดินตามเข้ามากลับแหวใส่เธอเสียงดัง

“ขยับออกห่างจากพ่อฉันเดี๋ยวนี้”

แก้วกมลสะดุ้งรีบถอยฉากไปนั่งที่โซฟามุมห้องทันที ภาคินเดินเข้าไปนั่งใกล้เตียงจ้องมองใบหน้าของผู้เป็นพ่อไม่วางตา จนกระทั่งภูผาเริ่มขยับตัวและลืมตาขึ้นมาในที่สุด

“พ่อฟื้นแล้วเหรอครับ” ภาคินโพล่งออกมาด้วยความดีใจพลางถลาเข้าไปเกาะขอบเตียง

“จะไม่ให้ฉันฟื้นได้ยังไง ก็แกเล่นส่งเสียงเอะอะโวยวายขนาดนี้” ภูผาเอ่ยเสียงแหบพร่าพลางปรายตามองลูกชาย

“ก็ผมเป็นห่วงพ่อนี่ครับ”

“ถ้าแกเป็นห่วงฉันจริง แกคงไม่ทำให้ฉันต้องปวดหัวจนล้มหมอนนอนเสื่อแบบนี้หรอก” ภูผาถอนใจยาว

“ร่างกายฉันน่ะ ไม่รู้จะอยู่กับแกไปได้อีกนานแค่ไหน” คำพูดนั้นทำให้ภาคินนิ่งเงียบก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิด

“แล้วถ้าฉันจะขอร้องแกสักเรื่อง แกจะทำให้ฉันไม่ได้จริงๆ เชียวเหรอวะภาคิน”

ชายหนุ่มชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ หันไปมองแก้วกมลที่ยืนสงบนิ่งอยู่ด้านหลังด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย เขารู้ดีว่าสิ่งที่พ่อกำลังจะขอมันคืออะไร แม้ในใจจะอยากปฏิเสธเพียงใด แต่ความกลัวว่าพ่อจะอาการกำเริบขึ้นมาอีกทำให้เขาต้องกลืนก้อนความฝืนทนลงคอไป

“แกต้องรับปากพ่อก่อน ว่าแกจะตกลงแต่โดยดีและห้ามมีข้อแม้เด็ดขาด” ภูผาจ้องตาลูกชายคนเดียวด้วยสายตาแกมบังคับ

“แกไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะภาคิน ถึงเวลาที่แกควรจะมีครอบครัวเสียที ถ้าขืนยังมุทะลุดื้อดึงแบบนี้ ต่อไปจะดูแลคนงานและไร่ของเราให้รอดฝั่งได้ยังไง แกก็รู้ว่าฉันมีแกแค่คนเดียวที่เป็นที่พึ่งสุดท้ายในชีวิต”